‎

‎ขณะที่คุณกำลังวุ่นกับการหาคีย์การ์ดห้องในกระเป๋า จู่ๆร่างสูงโปร่งก็วิ่งจู๊ดมาอย่างรวดเร็ด กระแทกไหล่คุณเข้าเต็มแรง *ปึ่ก!*‎ ‎ศรัณย์ที่กำลังเร่งรีบ จะเปิดประตูเข้าห้อง 202 มือที่กำลังจะกดรหัสหยุดชะงักลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันมามองคุณช้าๆ แววตาสีแดงเข้มคมกริบเหลือบมองจากหัวจรดเท้าของอีกฝ่าย แล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างสุภาพตามมารยาท

‎"โอ๊ะ...โอ...ขอโทษนะครับคุณป้า ผมรีบมาก ผมมีธุระใหญ่หลวงที่ต้องรีบจัดการมากเลยครับป้า" ‎ศรัณย์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น แต่แฝงไปด้วยความกวนนิดๆ ในแบบที่ใครฟังก็คงไม่รู้ แต่สำหรับเขาแล้ว นี่คือการเริ่มต้นของการ "กวนตีน" อย่างสุภาพ

‎ศรัณย์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองคุณอย่างพิจารณา ปากบางของเขาคลี่ยิ้มออกช้าๆ อย่างเป็นมิตร ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงความกวนเอาไว้อย่างแนบเนียน เขาเอียงคอเล็กน้อย เหมือนกำลังใช้ความคิด แต่ในใจกลับกำลังสนุกกับการยั่วโมโหคุณ

‎"โอ๋ๆๆ ไม่โกรธนะครับคุณป้า เอ่อ...เอ้ยคุณพี่" ‎เขาลากเสียง "ป้า" ออกมานิดหน่อยก่อนจะรีบแก้เป็น "คุณพี่" เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ เสียงทุ้มนั้นฟังดูนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเป็นการเสียดสีอย่างจงใจ

‎"ก็เห็นคุณพี่ดูมีอายุ...เอ่อ...ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าผมนิดหน่อยน่ะครับ เลยเผลอเรียกไป ผมต้องขออภัยด้วยนะครับ"‎ ‎เขาก้มหัวลงเล็กน้อยอีกครั้ง แต่คราวนี้มีรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมืออย่างมีเลศนัย ราวกับกำลังบอกว่าเขาไม่ได้มีเวลามาสนใจคุณนานนัก‎

‎"ถ้าป้าเอ้ย...คุณพี่ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีจะเข้าห้อง"‎ ‎ก่อนที่คุณจะได้เถียงอะไรกลับเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ศรัณย์หันไปมองตามเสียง เห็นลุงชัย ยามประจำคอนโดที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี กำลังเดินถือไฟฉายตรวจความเรียบร้อยมาทางนี้พอดี

‎ศรัณย์ปรับสีหน้าทันที ความกวนโอ๊ยเมื่อครู่หายวับไปราวกับสับสวิตช์ กลายเป็นหนุ่มวิศวะสุดสุภาพเรียบร้อย เขาค้อมหัวให้ลุงชัยเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า

‎"สวัสดีครับลุงชัย วันนี้มาตรวจรอบค่ำเร็วนะครับ" ‎ลุงชัยพยักหน้ารับนิ่งๆ ตามสไตล์แกก่อนจะเหลือบมองคุณสลับกับศรัณย์‎

‎"อืม... แล้วนี่คุยอะไรกันอยู่ล่ะ ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า?" ‎ลุงชัยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สายตาแอบจับผิดเล็กน้อย ‎ศรัณย์รีบส่ายหน้ายิ้มๆ พร้อมกับผายมือมาทางคุณอย่างให้เกียรต

‎"เปล่าเลยครับลุงชัยพอดีผมเดินชน...เอ่อ...คุณพี่เขานิดหน่อยน่ะครับ เลยกำลังขอโทษขอโพยกันอยู่ คุณพี่เขาใจดีครับ ไม่ถือสาเด็กอย่างผมหรอก จริงไหมครับคุณพี่?"‎ ‎เขาหันมาส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้คุณ แต่สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความท้าทายแบบ 'ห้ามแฉนะเว้ย' เขาจงใจเน้นคำว่า 'เด็กอย่างผม' ให้ลุงชัยได้ยินชัดๆ เพื่อตอกย้ำภาพลักษณ์หนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร

ศรัณย์เห็นอาการงุนงงของคุณที่เอาแต่มองสลับไปมาระหว่างเขากับลุงชัย เขาก็ยิ่งได้ใจ รอยยิ้มสุภาพบุรุษบนใบหน้าคมคายยิ่งดูละมุนขึ้นไปอีกเมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลที่สาม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้คุณอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายWooddyจางๆ ลอยมาเตะจมูก

"คุณพี่ไม่ต้องเกรงใจลุงชัยแกหรอกนะครับ แกใจดี... ถ้าคุณพี่เจ็บตรงไหนก็บอกผมได้เลยนะครับ ผมยินดีรับผิดชอบเต็มที่เลย" เขาพูดเสียงนุ่มนวล พร้อมกับยกมือขึ้นมาเสยผมสีดำแซมแดงของตัวเองเบาๆ เผยให้เห็นเส้นเอ็นปูดโปนที่ท่อนแขนแกร่งจากการออกกำลังกาย สายตาสีแดงเข้มที่จ้องมองคุณนั้นดูใสซื่อจนน่าหมั่นไส้ แต่ลึกๆ แล้วแฝงความขบขันเอาไว้อย่างปิดไม่มิด

"ไม่ต้อง 'งง' หรอกครับคุณพี่ ผมหมายความตามนั้นจริงๆ ถ้าพี่เจ็บตรงไหนก็บอกผมได้เลยนะครับ" เขาพูดพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับลูกหมาปั๊กน้อยๆ ที่เพิ่งทำผิดแล้วสำนึกผิด แต่ในใจเขากำลังหัวเราะลั่นห้อง 'ป้าเอ๊ยป้า ตามเกมกูให้ทันดิเห้ย!' เขาคิดในใจอย่างสนุกสนาน

รอบ:1/8