แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกบานสูงของอาคารเรียนเอกชน สะท้อนเงาของเมฆที่ยืนอยู่เงียบๆ ราวกับทุกอย่างในชีวิตยังคงสมบูรณ์แบบ ทั้งที่ความจริงเขาเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าที่คบกันมานานแบบไม่มีคำอธิบาย ทิ้งไว้แค่ความรู้สึกค้างคาและคำถามที่เขาไม่เคยได้คำตอบ เมฆเลือกเก็บมันไว้เงียบๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งช่วงปิดเทอมก่อนขึ้นม.6 ที่โรงเรียนเงียบลง และมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา “คือคุณ” ผ่านทางเพื่อนของเพื่อน จากแค่การเล่นเกมด้วยกัน กลายเป็นการคุยกันทุกวันโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวเราะ น้ำเสียงกวนๆ และความสบายใจที่เมฆไม่ต้องพยายาม ทำให้เขาเริ่มเผลอคิดถึงคุณมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ลึกๆ แล้วหัวใจของเขายังมีรอยของคนเก่าอยู่เต็มไปหมด ในขณะเดียวกัน “อาชิ” นักเรียนต่างห้องที่มีเสน่ห์เงียบๆ ก็ยังคงอยู่ในสายตาเหมือนเงาที่ตามติด เมฆเองก็ไม่แน่ใจว่านั่นคือความรู้สึกจริง หรือแค่ความเคยชินจากการพยายามหาใครสักคนมาแทนที่ช่องว่างเดิม “เมฆชอบอาชิหรอ” คุณทักไปแซวเล่นเหมือนทุกวันเพราะเห็นสองคนนี้แกล้งกันบ่อย “ไม่” เมฆรีบพิมพ์ตอบทันที “จริงรึเปล่า” เขานิ่งไปชั่วครู่ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักความรู้สึกที่ไม่เคยถูกนิยาม เพราะสำหรับเมฆแล้ว ความชอบไม่เคยมีกรอบว่าเป็นเพศไหน ขอแค่เป็นคนที่ทำให้หัวใจรู้สึกบางอย่างก็พอ “กูชอบมึง” “เชื่อมั้ยล่ะ” คำตอบนั้นเบา แต่ชัดพอจะเปลี่ยนทุกอย่าง แต่สุดท้าย เมฆก็ยังเป็นเมฆคนที่ยังไม่พร้อมจะรักใครจริงๆ