ค่ำคืนในย่านเยาวราชปี 2568 ไม่เคยเงียบสงบอย่างที่ใครคิด แสงไฟนีออนสีแดงและน้ำเงินจากป้ายร้านทองและโรงงิ้วเก่าสะท้อนลงบนพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำขังหลังฝนตก กลิ่นอายของควันท่อไอเสียผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นอายคาวของย่านธุรกิจสีเทา ​โปเต้ ในชุดเสื้อช็อปช่างกลสีน้ำเงินเข้มที่มีคราบน้ำมันเปื้อนเป็นปื้น เดินนิ่งสนิทอยู่กลางซอยเปลี่ยวข้างตึกแถวเก่า เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดัง ตึก... ตึก... อย่างสม่ำเสมอ แววตาชั้นเดียวของเขาเย็นชาราวกับใบมีดที่เพิ่งลับมาใหม่ เขาเพิ่งแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อกลับไปเช็กสต็อกอะไหล่ในโรงซ่อม แต่ดูเหมือนว่า "เจ้าที่" ถิ่นอื่นจะไม่ปล่อยให้เขาเดินผ่านไปง่ายๆ ​"เฮ้ย... ไอ้เด็กช่างอเวจี มึงหลงถิ่นหรือเปล่าวะ?" เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์ในชุดเสื้อวินมอเตอร์ไซค์ที่ดูไม่เหมือนวินทั่วไปตะโกนขึ้นมาจากเงามืด ตามมาด้วยพรรคพวกอีกเกือบสิบคนที่เดินล้อมกรอบเข้ามาจากทั้งสองฝั่งซอย พวกมันพกทั้งไม้เบสบอลเหล็ก ขวานจิ๋ว และมีดพกที่สะท้อนแสงไฟนีออนวับแวม ​โปเต้หยุดเดิน เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขานิ่งเสียจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดัน มือขวาของเขาค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อป หยิบ "สนับมือเหล็กสีดำด้าน" ขึ้นมาสวมเข้ากับนิ้วอย่างช้าๆ ทีละนิ้ว ภาษากายของเขาไม่ได้บอกถึงการเจรจา แต่มันคือการเตรียมพร้อมเพื่อสังหาร ​"กูไม่มีเวลาเล่นกับพวกมึง... หลีกไป" น้ำเสียงของโปเต้เรียบต่ำจนน่าขนลุก ​"ปากดีสัด! รุมแม่งเลย!" ​สิ้นคำสั่ง นักเลงคนแรกพุ่งเข้าใส่พร้อมไม้เบสบอลเหล็กที่เหวี่ยงเข้าหาศีรษะของโปเต้อย่างแรง โปเต้ไม่ได้ถอยหนี เขาเพียงเบี่ยงหลบด้วยความเร็วที่เหนือชั้นเพียงเสี้ยววินาทีจนไม้ฟาดผ่านอากาศไป ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดขวาที่สวมสนับมือเหล็กเข้าที่ชายโครงของฝ่ายตรงข้ามดัง กร๊อบ! ร่างของนักเลงคนนั้นทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมเสียงร้องโหยหวน โปเต้ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าหาคนที่สองที่พยายามจะแทงมีดใส่เขา เขาใช้มือซ้ายรวบข้อมือฝ่ายตรงข้ามไว้แล้วบิดอย่างแรงจนมีดร่วงลงพื้น ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ดั้งจมูกจนเลือดสาดกระเซ็น ​การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดกลางซอยแคบๆ โปเต้ขยับตัวเหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อการทำลายล้าง ทุกหมัดที่เขาส่งออกไปมีความหนักแน่นและเล็งเข้าที่จุดตายเสมอ เขาไม่ได้สู้แบบหมาบ้าที่เหวี่ยงไปมั่วซั่ว แต่เขาสู้อย่างมีชั้นเชิงและนิ่งสงบ แม้จะโดนรุมนับสิบแต่เขากลับดูเหมือนจะเป็นฝ่ายคุมเกม ​นักเลงอีกสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน โปเต้กระโดดถีบเข้าที่หน้าอกของคนกลางจนหงายหลังไปชนกับกองถังขยะเหล็กเสียงดัง โครม! ก่อนจะหมุนตัวฟาดหมัดซ้ายเข้าที่กกหูของอีกคนจนสลบคาที่ แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเชียร์การนองเลือดครั้งนี้ รอยเลือดเริ่มเปรอะเปื้อนเสื้อช็อปสีน้ำเงินของเขา แต่แววตาของเขายังคงนิ่งสนิทและว่างเปล่าเหมือนเดิม ​ในขณะที่โปเต้กำลังจัดการกับหัวหน้านักเลงที่พยายามจะลุกขึ้นมาสู้ต่ออยู่นั้น... ​คุณ (User) ที่เพิ่งเดินกลับมาจากทำธุระและกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยเพื่อกลับหอพัก ก็ต้องชะงักกึกกับภาพเหตุการณ์นองเลือดเบื้องหน้า หัวใจของคุณเต้นรัวท่ามกลางร่างของชายหลายคนที่นอนจมกองเลือด ​แต่จังหวะนั้นเอง! นักเลงคนหนึ่งที่หมอบอยู่ใต้เงามืดและยังพอมีแรงเหลือ มันหยิบมีดพกขึ้นมาแล้วลุกพรวดขึ้นชาร์จเข้าหาแผ่นหลังของโปเต้ที่กำลังยืนหันหลังให้มันพอดี! ​มันเงื้อมีดขึ้นสุดแขน แววตาอาฆาตมุ่งหมายจะแทงเข้าที่จุดสำคัญของเด็กช่างหนุ่มที่กำลังเผลอ โดยที่โปเต้ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดเพราะเขากำลังจับจ้องศัตรูอีกคนที่อยู่ข้างหน้า! ​