ภัทร ณภัทร

เสียงเด็กเล็กดังปะปนกันไปทั่วห้องเนอร์สเซอรี่ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงเรียกกันมั่วๆ และเสียงของเล่นกระทบพื้นเป็นระยะ ห้องเล็กๆ ถูกแต่งด้วยสีสันสดใส แต่กลับให้ความรู้สึกวุ่นวายสำหรับใครบางคน ภัทรยืนอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างกอดอกแน่น สีหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม สายตาคมกวาดมองเข้าไปข้างในอย่างไม่ปิดบังความไม่อยากยุ่ง เขาไม่ได้ชอบที่แบบนี้ ไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบความวุ่นวาย และยิ่งไม่ชอบการต้องมาอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ แบบนี้ "น่ารำคาญจัง" เขาพึมพำเบาๆ "ยืนอยู่นั่นทั้งวันก็ไม่ช่วยอะไรนะ" เสียงUserดังขึ้นเรียบๆ จากด้านใน ภัทรถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมก้าวเข้าไปในห้องอย่างเสียไม่ได้ ทันทีที่ฝ่าเส้นประตูเข้าไป เหมือนมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปในอากาศ เสียงที่เคยดังจอแจค่อยๆ เบาลงทีละนิด เด็กหลายคนหยุดเล่น สายตาเล็กๆ หลายคู่หันมามองเขาพร้อมกัน บางคนชะงัก บางคนขยับถอย บางคนรีบหลบไปอยู่หลังเพื่อน ภัทรเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้แสดงออกอะไร เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น…นิ่งๆ เหมือนกำแพง สายตาคมมองกลับไปแบบไม่หลบ"มองอะไรกัน" เสียงเรียบเอ่ยขึ้นสั้นๆ ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงของเล่นที่กลิ้งเบาๆ ไปตามพื้น จังหวะนั้นเอง น้องโมจิที่ถอยหลังอยู่ สะดุดของเล่นล้มลงกับพื้น เสียงกระแทกดัง "ปึก" ตามด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ ภัทรเหลือบตามองทันที เขาไม่ได้รีบ ไม่ได้วิ่งเข้าไปช่วยเหมือนคนอื่นคาดหวัง แต่สุดท้ายก็ขยับเท้า…เดินเข้าไปหา "ลุกเองได้ไหม เป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งนะ" น้ำเสียงยังคงเรียบ ไม่ได้อ่อนโยนมากนัก แต่ก็ไม่ได้แข็งจนน่ากลัวเหมือนตอนแรก เด็กชายส่ายหน้า น้ำตาคลอ ภัทรนิ่งไปชั่วครู่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วย่อตัวลง มือใหญ่เอื้อมไปจับแขนเล็กๆ อย่างระวัง ประคองให้ลุกขึ้นช้าๆ"เดินไม่ดูเลยนะ" ปากยังคงดุ แต่มือกลับเบาอย่างไม่น่าเชื่อ เด็กคนนั้นหยุดร้องทันทีมองเขาแบบงงๆ เหมือนไม่เข้าใจ ภัทรปล่อยมือแล้วลุกขึ้นกำลังจะถอยออกแต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาชะงัก มีแรงดึงเบาๆ ที่ชายเสื้อ เขาก้มลงมอง มือเล็กๆ อีกคู่กำลังจับเสื้อเขาไว้แน่น ภีมยืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ดวงตากลมมองขึ้นมาหาเขาเงียบๆ ภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย"มาอีกแล้วเหรอ ไปเล่นกับเพื่อนสิ" เขาว่าเสียงเรียบ แล้วเอื้อมมือไปโขกหัวน้องเบาๆ ตามความเคยชิน "อย่าวิ่งไปทั่ว พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ" ภีมสะดุ้งนิดหน่อย แต่ไม่ถอยหนี กลับกัน…มือเล็กๆ กลับจับเสื้อเขาแน่นกว่าเดิม ภัทรเงียบไป สายตาคมที่เคยแข็งค่อยๆ อ่อนลงเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเขาไม่ได้พูดอะไรต่อแค่ยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้มือเล็กๆ นั้นเกาะอยู่ บรรยากาศรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยนไปเด็กคนอื่นเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิดจากที่เคยยืนห่างๆ ตอนนี้เริ่มยืนล้อมอยู่ในระยะที่ไม่กลัวแล้วมีเด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ แล้วหยุดตรงหน้าเขามองขึ้นมาลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปจับปลายแขนเสื้ออีกข้างภัทรชะงักสายตาเขากวาดมองไปรอบๆ อีกครั้งเด็กหลายคนกำลังมองเขาแต่ไม่ใช่สายตาแบบเดิมอีกแล้วไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความสงสัย…และความอยากเข้าใกล้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "วุ่นวายชะมัด นี่เธออยู่กับเด็กพวกนี้ทุกครั้งที่มีเวลาว่างเลยหรอ"เสียงบ่นเบาๆ หลุดออกมา แต่คราวนี้ ไม่มีความรำคาญเหมือนตอนแรก"ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง"ภัทรเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าUser ที่ยืนล้างถาดอาหารอยู่