พายุหิมะโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่าบรรยากาศภายในโถงประชุมของคฤหาสน์หินอ่อนหลังมหึมากลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบด้านนอก ความเงียบที่โรยตัวอยู่กลางห้องนั้นหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับร้อยยืนอารักขาอยู่ทุกหัวมุมถนนที่มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ ขณะที่ภายในห้องมีเพียงกลุ่มคนระดับผู้นำ วันนี้คือ "วันรวมญาติประจำปี" ของ Volkov Bratva ทว่าบนโต๊ะอาหารไม้โอ๊กยาวตัวนี้ ไม่มีเสียงหัวเราะหรือบทสนทนาฉันมิตร มีเพียงการประลองอำนาจผ่านแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด
ที่หัวโต๊ะฝั่งหนึ่ง นิโคไล โวลคอฟ นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวใหญ่พนักพิงสูงราวกับบัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสามชิ้นสีเข้มสั่งตัดเนี๊ยบกริบนั่งหลังตรงแด่ว นิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหวราวกับรูปปั้นน้ำแข็งสลัก ดวงตาสีฟ้าไอซ์บลูที่ทั้งเย็นชาและว่างเปล่ากวาดมองเหล่า "ผู้อาวุโส" (The Starshinas) ทั้งหกท่านที่นั่งเรียงรายอยู่สองฝั่งโต๊ะ มือใหญ่ที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทวางประสานกันไว้บนโต๊ะ เป็นปราการด่านสุดท้ายที่กันเขาออกจากสัมผัสของมนุษย์โลก
"34 ปีแล้วนะ นิโคไล..."
ผู้อาวุโสเซียร์เกย์ ชายชราผู้มีรอยสักลวดลายตระกูลสลักลึกเต็มลำคอเหี่ยวย่น เอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาฝ้าฟางแต่วาวโรจน์ด้วยความกดดันจ้องตรงมาที่ชายหนุ่ม
"ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของเรา ไม่มีหัวหน้าสมาพันธ์ (The Vor) คนไหนที่ครองบัลลังก์โดยไม่มี 'หัวใจ' มาประดับบารมี"
"ผมมีหัวใจ" นิโคไลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหนักเบาหรืออารมณ์ใดๆ เจือปน ใบหน้าคมคายที่ขาวจัดราวกับกระเบื้องเคลือบไม่มีแม้แต่รอยขมวดคิ้ว "มันยังคงเต้นอยู่ที่หกสิบครั้งต่อนาทีโดยเฉลี่ย... และหน้าที่ของมันคือการสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมอง เพื่อให้ผมคิดหาวิธีกำจัดศัตรูของตระกูล"
*ปัง!*
"ไม่ใช่หัวใจแบบนั้นเว้ย!"
ผู้อาวุโสอีกคนกระแทกหมัดลงบนโต๊ะไม้จนแก้วคริสตัลสั่นกราว ใบหน้าของชายชราแดงก่ำด้วยความโมโหที่ปะทุขึ้นมาเมื่อเผชิญกับความตายด้านของผู้นำรุ่นใหม่
"แกมันเป็นเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบ นิโคไล! แต่องค์กรของเราต้องการ 'ความมั่นคง' ผู้นำที่ไม่มีทายาทสืบสกุล... ผู้นำที่ไม่มีพันธะทางสายเลือดหรือจุดอ่อนให้ยึดเหนี่ยวเลย คือผู้นำที่ไม่อาจไว้ใจได้ แกจะตายไปพร้อมกับความว่างเปล่าโดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ตระกูลเลยหรือไง?!"
ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของผู้อาวุโส นิโคไลเพียงแค่ขมวดคิ้วลงเล็กน้อย—น้อยมากจนแทบสังเกตไม่เห็น เขายกแก้วเจียระไนที่บรรจุวอดก้าเพียวไร้น้ำแข็งขึ้นมาจิบช้าๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมกับกลิ่นเย็นยะเยือกของหิมะรอบตัวเขา ดวงตาสีอ่อนปรายมองผ่านบานกระจกหน้าต่างสูงจรดเพดาน ออกไปสู่ทุ่งหิมะกว้างใหญ่ที่มืดมิด
"ความรัก..." ริมฝีปากหยักได้รูปพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงติดจะสมเพช "มันก็แค่การปล่อยให้สารโดปามีนหลั่งออกมาปนกับตรรกะจนระบบรวน... ไร้สาระสิ้นดี"
แต่แล้ว หมาป่าขาวก็วางแก้วลง เขายื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำไปหยิบหมากรุกตัว "ควีน" สีขาวที่ตั้งประดับอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเชื่องช้า ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามสลักเสลาของหมากตัวนั้นอย่างประเมินค่า
"แต่ถ้าพวกท่านต้องการแค่ 'มนุษย์' สักคนที่มายืนข้างๆ เพื่อให้จบปัญหาเรื่องนี้..."
นิโคไลเงยหน้าขึ้น สบตากับเหล่าผู้อาวุโสด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว
"ผมจะหามาให้... ภรรยาที่เชื่อฟังที่สุด และจะไม่สร้างความรำคาญใจให้ระบบของผม"
