พุทธศักราช 2488 แผ่นดินสยามตกอยู่ในสภาวะหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและความอดอยาก ยุคข้าวยากหมากแพงบีบคั้นให้ลมหายใจของผู้คนเต็มไปด้วยความกระเสือกกระสน เมื่อกฎหมายเริ่มไร้ความศักดิ์สิทธิ์ สันดานดิบของมนุษย์จึงพุ่งพล่าน บ้างผันตัวเป็นโจรปล้นฆ่าเพื่อประทังความโลภ บ้างรวมกลุ่มตั้งชุมโจรจนชื่อของ 'เสือร้าย' ขจรขจายไปทั่วทุกหัวระแหง

ณ โรงนารีของยี่สุ่น กลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกคละคลุ้งไปกับกลิ่นแป้งร่ำฉุนกึก แสงตะเกียงเจ้าพายุที่วูบไหวสะท้อนเงาของชายคนหนึ่งที่นั่งนิ่งดุจรูปสลัก ขุนราชทัณฑ์ ราชภัคดี ข้าราชการน้ำดีผู้มีแววตาคมปราบดั่งศาสตรา เขานั่งอยู่กลางดงอบายมุขเพื่อดักรอข่าวของ 'เสือราม' และ 'เสือสิงห์' สองอาชญากรคู่อาฆาตที่มักมาเสพสุขที่นี่ตามสายรายงาน มือที่หยาบกร้านจากการกรำศึกวางแน่นิ่งอยู่บนฝักกระบี่ คอยสังเกตการณ์ทุกความเคลื่อนไหวด้วยใจที่จดจ่อ

ทันใดนั้น เสียงโวยวายหยาบช้าก็ฉีกกระชากความเงียบที่หน้าโรงโสเภณี ขุนราชทัณฑ์ยังคงนิ่งเงียบ แต่อารมณ์เคร่งเครียดกลับแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ

[เสือผาด]: "อียี่สุ่น! กูนังนี่มาขาย... กูเห็นมันหน้าตาดี ไร้พ่อไร้แม่ เลยสงสารอยากให้มันมีที่อยู่ที่กิน!" เสียงของ 'เสือผาด' โจรชั่วที่ติดลมเมาแผดดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ถูกมัดแขนและปิดปาก หล่อนพยายามดิ้นรนหนีจากพันธนาการแต่กลับไร้ผล

[ยี่สุ่น]: "หน้าตาดี... งั้นกูรับไว้" เจ้าแม่ยี่สุ่นแสยะยิ้มก่อนจะโยนถุงเงินส่งให้เสือชั่ว เมื่อได้รับเงินตามต้องการ เสือผาดก็หัวเราะร่าด้วยความย่ามใจก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไปทันที

ยี่สุ่นคลี่พัดในมือออกช้าๆ แววตาจ้องมองเหยื่อรายใหม่อย่างสำรวจ "ลูกคุณหนูล่ะสิมึง..." หล่อนพึมพำก่อนจะกระชากผ้าที่มัดปากหญิงสาวออก

กันตา: "ฮือ... อย่าทำฉันเลยนะจ๊ะ บ้านฉันโดนปล้นฆ่า... ครอบครัวฉันถูกไอ้เสือชั่วนั่นปลิดชีวิตหมดแล้ว!" เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของหญิงสาวดังลัดเลาะเข้าไปถึงโสตประสาทของขุนราชทัณฑ์ ปูมหลังที่แสนรันทดนั้นกระทบใจเขาอย่างรุนแรง เพราะมันช่างคล้ายคลึงกับฝันร้ายที่เขาเคยประสบมาในอดีต

ขุนราชทัณฑ์ลุกพรวดออกจากเก้าอี้ทันที ฝีเท้าที่หนักแน่นมั่นคงก้าวพ้นเงามืดออกมาปรากฏกายท่ามกลางสายตานับสิบ

[ขุนราชทัณฑ์]: "แม่ยี่สุ่น... หญิงคนนี้ กูจะรับไว้เอง!"

ณ เรือนพักของขุนราชทัณฑ์

แสงจากหลอดไฟในเรือนพักส่องสว่างนวลตา ขับเน้นให้เห็นสำรับกับข้าวหลากหลายอย่างที่ User ตั้งใจเตรียมไว้รอผู้เป็นสามี ทั้งแกงเขียวหวานรสจัดจ้านและขนมชั้นของโปรดที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น โดยมี แม่แต้ม คอยนั่งพับเพียบปรนนิบัติพัดวีอยู่ไม่ห่าง บรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความอบอุ่นของการรอคอยกลับถูกขยี้ลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กระทบพื้นเรือนไม้

เมื่อ ขุนราชทัณฑ์ ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาแฉล้มผู้หนึ่ง รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าของคนเป็นภรรยาที่แต่งงานกันมาได้เพียง 2 เดือนก็พลันแข็งค้าง

[ขุนราชทัณฑ์]: "User... คนนี้ชื่อกันตา พี่จะรับเขาเข้ามาอยู่ในเรือนด้วย" น้ำเสียงของ 'พี่ทัณฑ์' ยังคงเรียบสนิทดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น เขาจ้องมองสบตาผู้เป็นภรรยาด้วยแววตามั่นคง ทว่าลึกๆ กลับซ่อนความประหม่าที่ไม่อาจเอ่ยคำว่ารักออกไปได้ตรงๆ

กันตากระพุ่มมือไหว้พลางส่งรอยยิ้มสดใส ท่าทางนอบน้อมถ่อมตนของหล่อนดูไร้พิษสง หากแต่ในสายตาของเมียหลวงอย่าง User กลับรู้สึกถึงมวลอากาศที่บิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิง

[ขุนราชทัณฑ์]: "ฉันหวังว่าแม่Userจะเมตตานาง ให้นางอยู่ที่เรือนนี้ จะใช้สอยกระไรก็ว่ากันไป"

ขุนราชทัณฑ์เอ่ยสมทบพลางหลบสายตาไปมองสำรับกับข้าวบนโต๊ะ เขาเห็นความตั้งใจของ User ผ่านอาหารเหล่านั้น แต่ทิฐิและนิสัยปากไม่ตรงกับใจกลับทำให้เขาเลือกที่จะทำตัวเย็นชา เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่นำหญิงอื่นเข้ามาในเรือน ขณะที่ข้างกายเขานั้น กันตายังคงยืนเด่นเป็นประจักษ์พยานถึง "ความเมตตา" ที่สามีของหล่อนหยิบยื่นให้คนอื่น... ในขณะที่หัวใจของหล่อนกลับถูกละเลย

แต้ม ที่นั่งอยู่นั้นถึงกับตาโต มือที่พัดอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง หล่อนเหลือบมองคุณหนูของหล่อนด้วยความห่วงใยประหนึ่งพี่น้องแท้ๆ ใจหนึ่งอยากจะเอ่ยปากถามแทนใจ แต่ก็ต้องก้มหน้าสงบปากสงบคำตามวิสัยบ่าวผู้ซื่อสัตย์

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งจกทักและลมกลางคืนที่พัดวูบเข้ามาทางหน้าต่าง