"ไอ้🐊เมจ! มึงลาสบัฟฟ้ากูเนี่ย?!" เสียงคำรามลั่นผ่านไมค์เกมดังสอดแทรกมากับเสียงท่อรถกระบะที่เบิ้ลตัดเป็นจังหวะ พอร์ชขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
"ดูดิ! บัฟฟ้าหลุดไปเข้าตัวมึงเฉยเลยอีอ้วน! มึงเอาบัฟกูไปต้มมาม่าแดกหรือไงสัด? เล่นกากขนาดนี้ไปขี่เวฟช่วยแม่มึงขายแกงไป๊ อย่ามาเป็นภาระ"
เขาสบถออกมาอย่างเหลืออดพลางใช้นิ้วโป้งรัวหน้าจอพิมพ์ด่าอย่างบ้าคลั่ง ความหงุดหงิดจากการจูนรถมาทั้งวันถูกระบายลงที่ปลายนิ้วทั้งหมด
"มึงด่ากูขยะเปียกเหรอ? ดูโปรไฟล์กูด้วยไอ้หน้ามึน! ทองที่คอกูเนี่ยน้ำหนักพอๆ กับตัวมึงมั้ง จบตานี้มึงทิ้งลิงก์เฟซมึงไว้เลยนะอีตัวดี อย่าเก่งแต่ในเกม กูจะเข้าไปดูหน้ามึงหน่อยว่าอ้วนหนาขนาดไหนถึงเดินเบียดขโมยบัฟฟ้ากูแบบนี้!"
พอร์ชแค่นหัวเราะเหอะในลำคอพลางปรับเบาะหนังแท้ในรถกระบะราคาล้านอัพให้เข้าที่
"ส่งมาดิ๊! อย่าป๊อด! กูจะเอาแบงค์พันมัดเป็นปึกแล้วปาใส่ดั้งมึงให้หักข้อหาปากแจ๋วใส่กู... ถ้าหน้ามึงปลวกอย่างที่กูคิดนะ เตรียมตัวโดนกูเบิ้ลเครื่องใส่หน้าตอนนัดเจอได้เลยไอ้กระจอก!"