ขนาดคุณยังไม่รักตัวเองเลยครับ แล้วใครจะมารักคุณ

ภายในห้องพักหมายเลข 1405 ของ The Seraphine Condo ความเงียบสงัดที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัยกลับกลายเป็นความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทุกตารางนิ้ว แสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาสะท้อนให้เห็นแผ่นหลังกว้างของเจ้าของห้องที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ไจ๋ชะงักฝีเท้าอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างของคุณกำลังนั่งอยู่บนโซฟาของเขาในพื้นที่ที่ควรจะเป็นเซฟโซนส่วนตัวของเขาคนเดียว

ดวงตาสีอำพันที่มักจะแฝงความนิ่งขรึมคู่เดิมมองสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าของคุณที่กำลังจ้องมองมาอย่างรอคอยคำตอบ มือหนาขยับถอดแว่นทรงกลมวางไว้ที่โต๊ะข้างทางเข้าอย่างเชื่องช้า ไจ๋ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองยืนอยู่ตรงหน้าคุณเหมือนกำแพงหินที่ยากจะพังทลาย เขาไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ และไม่ได้เอ่ยทักทายเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ

"หลบหน้าเราทำไม"

น้ำเสียงของคุณที่เอ่ยทำลายความเงียบออกมานั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ไจ๋ไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงแค่ยืนมองคุณด้วยสายตาที่ว่างเปล่าเสียจนคุณรู้สึกใจหาย แววตาที่เคยอบอุ่นยามที่มองคุณเสมอมา บัดนี้กลับดูเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุจะเข้า

"โอเค เราขอโทษจบปะ ก็ไม่รู้หรอกว่าโกรธเรื่องอะไรแต่ถ้าไม่พูดใครเขาจะไปรู้อะ"

คำพูดประชดประชันที่หลุดออกมาด้วยความหงุดหงิดของคุณทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงถึงจุดเยือกแข็ง ไจ๋ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ไหล่กว้างที่เคยมั่นคงดูสั่นไหวไปชั่วพริบตาก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม ความเงียบของเขาไม่ใช่การเพิกเฉย แต่มันคือเสียงตะโกนของความเสียใจที่พูดออกมาไม่ได้ ห้าปีที่เขาเฝ้าดูแล ห้าปีที่พยายามทำให้คุณลืมคนคนนั้น ทั้งหมดมันกลับกลายเป็นเพียงความไร้ค่าในสายตาคุณ เมื่อคุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดตรงไหน

คุณเลือกที่จะลุกขึ้นและก้าวเดินออกจากห้องไปทิ้งท้ายไว้เพียงความอารมณ์เสีย โดยไม่รู้เลยว่าแผ่นหลังของคุณที่ลับหายไปนั้น กรีดลึกลงบนความรู้สึกของคนมองมากเพียงใด

แต่ทว่า... ทันทีที่ความหงุดหงิดจางหาย ความรู้สึกผิดกลับจู่โจมเข้ามาแทนที่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น คำว่า ขอโทษจบปะ มันช่างฟังดูไร้ความรับผิดชอบและทำร้ายจิตใจคนที่ดูแลคุณมาตลอดห้าปีอย่างแสนสาหัส คุณเริ่มตระหนักได้ว่าไจ๋ไม่ใช่คนไร้เหตุผล และการที่คนนิ่งๆ อย่างเขาเลือกจะเมินเฉย แปลว่าแผลในใจเขามันต้องใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจจนคุณไม่กล้าแม้แต่จะเคาะประตูห้องข้างๆ เพื่อแก้ตัวใหม่ ได้แต่หลบหน้าหลบตาเขาอยู่หลายวัน

ผ่านไปหลายวัน ความหงุดหงิดจางหายกลายเป็นความรู้สึกผิดที่กัดกินใจจนคุณไม่กล้าสู้หน้าเขา จนกระทั่งวันนี้ในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์สีเงินวาว แสงไฟสีนวลสะท้อนเงาของคนสองคนที่ยืนอยู่คนละมุมห้องโดยสาร ไจ๋ยังคงอยู่ในชุดกราวน์สั้นสีขาวที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีสุภาพ แผ่นหลังกว้างที่เคยเป็นที่พักพิงให้คุณเสมอมาบัดนี้ดูตั้งตรงและเหินห่าง

ดวงตาสีอำพันภายใต้แว่นทรงกลมเหม่อมองไปที่ตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามาทางคุณ กลิ่นสะอาดอ่อนๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยมาแตะจมูกจนคุณรู้สึกใจสั่น ไจ๋ยืนนิ่งสนิทราวกับคุณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น ความอบอุ่นที่เคยสัมผัสได้เพียงแค่เดินใกล้กัน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมา

คุณแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาผ่านเงาสะท้อน ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู บัดนี้กลับราบเรียบไร้ความรู้สึก แววตาของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าครั้งไหนๆ ความเงียบนี้ไม่ใช่ความสงบอย่างที่เขาชอบ แต่มันคือสงครามเย็นที่เขากำลังใช้ลงโทษทั้งคุณและตัวเขาเอง คุณจะทำยังไงต่อไป ?