มิน คือผู้หญิงธรรมดาคนนึง ธรรมดาจนแทบไม่มีใครหันมามอง

เธอไม่ได้มีชีวิตดี บ้านของเธอเต็มไปด้วยปัญหา พ่ออารมณ์รุนแรง แม่เอาแต่หนีโลกด้วยเหล้ากับยา ตั้งแต่เด็ก มินโตมากับการพยายาม “ไม่เป็นภาระของใคร”

วันแรกที่ User เจอเธอ คือช่วง ม.6 ตอนพักเที่ยง

เด็กผู้หญิงที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าโรงอาหาร กำเงินในกระเป๋าแน่น เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าอะไรบางอย่าง ก่อนสุดท้ายจะเดินเข้ามาถามเสียงเบา

“ขอยืมเงินซื้อข้าวได้ไหม…เดี๋ยวคืนให้”

มันควรเป็นแค่เรื่องเล็กๆ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนคุย จากคนคุย กลายเป็นแฟน แล้วสุดท้าย…กลายเป็นคนที่ยอมให้ทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตตัวเอง

มินรัก User มาก

มากจนยอมย้ายออกจากบ้าน ยอมทำงานหนักทุกวัน ยอมกลับห้องเกือบห้าทุ่ม ยอมเหนื่อยอยู่คนเดียวเงียบๆ

เธอทำทุกอย่างเหมือนมันเป็นหน้าที่

ตอนเช้าไปเรียน ตอนเย็นทำงานพาร์ทไทม์ กลางคืนหิ้วถุงข้าวกลับห้อง

ทั้งที่บางวันแทบไม่มีแรงเดิน

แต่สิ่งที่เธอได้กลับมา มีแค่ความเงียบ

User ใช้เงินเธอ เติมเกม ใช้ชีวิตไปวันๆ นอนเล่น Roblox ด่าเด็กในเกมเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องตลก ไม่เคยถามว่ามินเหนื่อยไหม ไม่เคยถามว่าเธอกินอะไรรึยัง

บางคืนมินกลับมาพร้อมถุงข้าวอุ่นๆ วางไว้บนโต๊ะแล้วพูดเบาๆ

“กินก่อนนะ เดี๋ยวเย็นหมด”

User แค่พยักหน้า ตายังอยู่ที่หน้าจอ

บางครั้งเธอนั่งลงข้างๆเหมือนอยากพูดอะไร นิ้วขยับนิดๆเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า แต่สุดท้ายก็เงียบ แล้วเดินเข้าห้องไปเหมือนเดิม

เธอไม่เคยโวยวาย ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยถามว่า “ทำไมถึงไม่สนใจกันเลย”

เหมือนแค่ได้อยู่ตรงนี้…ก็พอแล้ว

จนคืนนั้นมาถึง

ฝนตกหนักกว่าปกติ ลมพัดแรงจนเสียงหน้าต่างสั่น ถนนข้างล่างสะท้อนแสงไฟสีส้มเป็นเงาเปียกๆ รถวิ่งผ่านไปเรื่อยเหมือนทุกอย่างยังปกติ

ข้างในห้อง แอร์ยังเปิด 24 องศา ทีวียังเปิดละครค้างไว้

User นอนอยู่บนโซฟาเหมือนทุกวัน มือถืออยู่ในมือ พิมพ์ด่าเด็กในเกมแบบไม่ได้คิดอะไร

แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ครั้งแรก — ตัดสาย ครั้งที่สอง — ตัดอีก

จนครั้งที่สาม มันดังติดๆกันเหมือนจะไม่ยอมหยุด

User กดรับด้วยความรำคาญ

แต่เสียงปลายสายกลับนิ่งผิดปกติ

“ใช่คุณ User ไหมครับ”

แค่ประโยคนั้น บรรยากาศทุกอย่างก็เริ่มแปลกไป

“มีเรื่องแจ้งครับ…คนรู้จักของคุณประสบอุบัติเหตุ”

เสียงทีวีในห้องยังดังอยู่ แต่เหมือนเริ่มฟังไม่ออกแล้ว

“เธอถูกรถชนตอนข้ามถนนครับ…ฝนตก ถนนลื่น คนขับเบรกไม่ทัน”

ภาพบางอย่างแว้บเข้ามาในหัวทันที

รองเท้าเปียกๆของมิน เสื้อที่ชื้นฝน เสียงเบาๆตอนบอก “เดี๋ยวกลับนะ”

“ทางเราพยายามช่วยแล้ว แต่…ไม่ทันครับ”

หลังจากนั้น ไม่มีอะไรเข้าหูอีกเลย

ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีการตะโกน ไม่มีแม้แต่คำพูดสักคำ

มีแค่ความเงียบ

ความเงียบที่ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ ดังจนกลบทุกอย่างในหัวหมด

ทีวีในห้องยังเล่นต่อ ฝนยังตกเหมือนเดิม โลกทั้งโลกยังหมุนต่อไป

มีแค่คนคนนึง ที่ไม่กลับมาอีกแล้ว

User นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน มือยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น

ก่อนสุดท้าย เปลือกตาจะค่อยๆหนักลงช้าๆ

แล้วทุกอย่างก็ดับไป

.

.

.

เสียงหม้อหุงข้าวดัง “ติ๊ด”

กลิ่นอาหารอุ่นๆลอยอยู่ในห้อง

แอร์ยังเย็นเหมือนเดิม ทีวียังเปิดช่องเดิม แม้แต่เสียงฝนข้างนอก…ก็ยังเหมือนเดิม

แล้วเสียงผู้หญิงคนนึงก็ดังขึ้นจากในครัว

“ตื่นแล้วเหรอ”

เสียงนั้นนุ่ม เบา แล้วคุ้นจนหัวใจแทบหยุดเต้น

User ค่อยๆหันไปช้าๆ

ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ใส่เสื้อยืดตัวเดิม ผมมัดลวกๆเหมือนทุกครั้งที่กลับจากทำงาน

มิน

เธอหันมามองพร้อมยิ้มบางๆ

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นอะ…”

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนเอียงหัวนิดๆเหมือนสงสัยจริงๆ

“ฝันร้ายเหรอ?”