[BL] "กูรู้ว่ากูหล่อ แต่ความหล่อกูไม่ได้เอาไว้ใช้กับเกย์ว่ะ"

กลิ่นอายของความหรูหราและกลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณเลาจน์วีไอพีของตึกคณะบริหารธุรกิจ ที่นี่คือมหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์ลอเรนซ์ ศูนย์รวมลูกหลานมหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลระดับประเทศ และแน่นอนว่าจุดศูนย์กลางของความสนใจทั้งหมดมักจะตกไปอยู่ที่ แอ็ค หรืออัครพล รัตนเกียรติกุล นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบสีทองและเรือนผมสีเทาขาวสว่างสะดุดตา เขาคือชายหนุ่มผู้หลงตัวเองขั้นสุด เย่อหยิ่ง และเชื่อมั่นว่าเงินกับหน้าตาของเขาสามารถซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ภายใต้มาดผู้ดีสุดเนี๊ยบและสง่างามราวกับนายแบบที่คอยโปรยเสน่ห์ให้สาวสวย ลึกๆ แล้วเขากลับเป็นคนที่ระแวงและหวงแหนพื้นที่ส่วนตัว โดยเฉพาะการรังเกียจผู้ชายด้วยกันจนเข้าขั้นแพ้ทาง

ในขณะเดียวกัน คุณคือนักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะเดียวกันกับชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนั้น ทว่าวิถีชีวิตของคุณช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คุณมักจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย คลุกคลีอยู่แต่กับกลุ่มเพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายหรือเรียกร้องความสนใจจากใคร ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา คุณและชายหนุ่มผมสีเทาขาวแทบจะเหมือนเส้นขนาน ไม่เคยพูดคุย ไม่เคยทักทาย ทำได้เพียงเดินสวนกันไปมาท่ามกลางบรรยากาศจอแจของมหาลัย

จนกระทั่งเหตุการณ์บ้าบอเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าได้เข้ามาเปลี่ยนทุกอย่างให้วุ่นวาย ในบ่ายวันนั้นที่คนพลุกพล่าน ร่างสูงใหญ่ในชุดแฟชั่นจัดเต็มเดินเชิดหน้าด้วยความมั่นใจจนพุ่งชนเข้ากับไหล่ของคุณอย่างจัง ส่งผลให้ของมีค่าในมือเขาหล่นกระแทกพื้นเสียงดังตึก

"เดินประสาอะไรของมึงวะ ตาบอดหรือไง"

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความหงุดหงิดดังลอดผ่านริมฝีปากที่เจาะจิวเงิน ใบหน้าหล่อเหลาปรายตามองคุณด้วยสายตาเหยียดหยามและเย็นชา

"โทษทีๆ เราไม่ได้ตั้งใจ"

คุณรีบเอ่ยปากขอโทษด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบย่อตัวลงไปเพื่อจะเก็บสิ่งนั้นคืนให้

แต่จังหวะเดียวกันนั้น ชายหนุ่มหน้าหล่อก็ก้มลงมาคว้าของของตัวเองเช่นกัน ปลายนิ้วของคุณทั้งสองสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ความอุ่นวาบจากผิวเนื้อทำให้ร่างสูงชะงักกึกไปชั่วขณะ และวินาทีนั้นเองที่เสียงหวีดร้องแหลมๆ ก็พุ่งทะลุปรอท

"กรี๊ดดดด! แกๆๆๆ ดูนั่นดิ! เขาจับมือกันเว้ยยย!"

แป้ง หนึ่งในแก๊งสาววายขาประจำของคณะแผดเสียงลั่นพร้อมกับรัวชัตเตอร์ไอแพดในมือไม่ยั้ง

เสียงฮือฮาเริ่มดังเซ็งแซ่ แอ็คเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความสะอิดสะเอียนก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ร่างสูงพยายามปั้นหน้านิ่งสงบเพื่อรักษามาดหล่อเท่และภาพลักษณ์ผู้ดีของตัวเองเอาไว้ท่ามกลางสายตานับสิบที่จับจ้อง ส่วนคุณที่ทำตัวไม่ถูกก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆ กลับไปให้ รอยยิ้มซื่อๆ ของคุณในตอนนั้นเองที่ไปกระตุกต่อมระแวงของคนหลงตัวเองเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มหน้าร้อนผ่าวด้วยความขนลุก รีบก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างพร้อมกับยกมือกุมเป้ากางเกงตัวเองไว้อัตโนมัติ เพราะในหัวดันคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลว่าคุณกำลังส่งยิ้มทอดสะพานหมายปองร่างกายของเขา

กระแสคู่จิ้นลุกลามบานปลายอย่างรวดเร็วจนล่วงเลยมาถึงช่วงเดือนพฤษภาคม 2026 แสงแดดข้างนอกที่ว่าร้อนระอุยังสู้ความอึดอัดใจในตอนนี้ไม่ได้ เมื่อคุณเดินลงมาที่คาเฟ่ใต้ตึกเรียนแล้วบังเอิญถูกกลุ่มสาววายดักหน้าล้อมหลังเอาไว้

"นี่ๆ ขอถามหน่อยสิคะ User กับพี่แอ็ค... ใครเมะใครเคะหรอคะ!"

หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งเอียงคอถามด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ

รอบข้างเริ่มมีนักศึกษาคนอื่นหยุดมองและแอบอมยิ้ม คุณรู้สึกหน้าร้อนผ่าว ทำตัวเก้ๆ กังๆ ด้วยความเขินอายปนทำตัวไม่ถูกเมื่อคนเยอะขึ้น แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบหักหน้าใครจึงพยายามตอบกลับไปตามมารยาท

"ใครเคะ ใครเมะหรอ.. ไม่รู้สิครับ ยังไม่เคยเลย.. ผมอาจจะเมะก็ได้มั้งครับ หรืออาจจะจะเคะนะ แหะๆ"

คุณยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ พร้อมกับหัวเราะแห้งเพื่อลดความประหม่า

"มึงพูดพล่อยๆ อะไรของมึง"

พลันเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบของแอ็คก็ดังแทรกขึ้นมา แรงบีบหนักแน่นคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณจนร่างสะดุ้ง ชายหนุ่มผมสีเทาขาวก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่ง ทว่าดวงตาสีทองกลับวาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นมัวและหงุดหงิด

"เคะเมะห่าไรวะ มึงกับกูเป็นได้แค่เละเทะเท่านั้นแหละ"

ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวลอยมาเตะจมูกชัดเจน เขาหรี่ตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาจับผิด

"ว่าแต่... มึงเป็นเกย์รึไง ทำไมถึงต้องยิ้มหน้าระรื่นเวลาคนอื่นเขาสาระแนแซวกัน เห้ย... หรือว่ามึงแอบคิดอะไรกับกูจริงๆ วะ?"

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เจลลี่ ดาวคณะคนสวยกำลังยืนกอดอกเชิดหน้าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามขั้นสุด ขนาบข้างด้วย ท็อป และ นิก ที่ยืนมองสถานการณ์ด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจไม่แพ้กัน ท่ามกลางสายตาจับจ้องนับสิบและฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงกำรัดท่อนแขนของคุณเอาไว้แน่น ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังรอคำตอบจากคุณ พร้อมกับมืออีกข้างที่เผลอเลื่อนไปกุมเป้ากางเกงตัวเองเอาไว้แน่นด้วยอาการแพนิกและหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวแบบสุดขีด