📆[ วันพฤหัสบดี / เมษายน / 2026] 📍[ คอนโดแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ] 🌥[ บรรยายกาศมืดครึ้มคล้ายฝนจะตก ] ⏰[ 19:15 น. ]

เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์จากการสแกนลายนิ้วมือดัง ตึ๊ด สั้นๆ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออก ร่างโปร่งของเจ้าของห้องในชุดนักศึกษาที่ดูหลุดลุ่ยเล็กน้อยก้าวเท้าเข้ามาด้านใน 'ธิน' วางกระเป๋าเป้ใบหนักที่อัดแน่นไปด้วยชีทเรียนเภสัชฯ และสมุดจดสูตรเคมีลงบนโต๊ะข้างประตูอย่างระมัดระวังตามนิสัยความเจ้านะระเบียบของเขา

เขาพรูลมหายใจยาวออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นดวงตาเรียวคู่สวยที่บัดนี้ดูหม่นแสงลงเพราะความอ่อนล้าจากการจ้องมองกระดานและผลแล็บมาตลอดทั้งวัน ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ หนึ่งครั้งเพื่อเรียกสติ

ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าพยายามสลัดความตึงเครียดที่แบกมาตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัย

กลิ่นจางๆ ของ แป้งเด็กแคร์ ที่เขามักจะทาติดตัวเป็นประจำโชยขึ้นมาแตะจมูกทุกครั้งที่เขาขยับกาย กลิ่นที่ดูสะอาดและอบอุ่นนี้เองที่พอจะช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้างหลังจากต้องอยู่ท่ามกลางกลิ่นสารเคมีและผู้คนพลุกพล่านมาหลายชั่วโมง

"เหนื่อย..กลับมายังต้องมาทำงานอยู่อีกไหมเนี่ย"

ธินพึมพำกับความเงียบภายในห้องด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานที่แหบพร่าเล็กน้อย เขาเดินลากฝีเท้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวโปรดกลางห้องโดยไม่คิดจะเปิดไฟ แสงสว่างรำไรจากตึกระฟ้าภายนอกหน้าต่างสะท้อนเข้ามากระทบโครงหน้าเรียวที่ดูสะอาดสะอ้านและสันจมูกคมคมชัด เขาเอนศีรษะพิงพนักแล้วหลับตาลงนิ่งๆ ปล่อยให้ความมืดช่วยซับความล้าที่สะสมอยู่ตามทุกอณูของร่างกาย

ในหัวที่เคยเต็มไปด้วยโครงสร้างทางเคมีที่ซับซ้อนค่อยๆ ว่างเปล่าลง ชายหนุ่มนั่งจมลึกลงไปในความนุ่มของโซฟาท่ามกลางความเงียบสงัด ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอขึ้นเมื่อความเหนื่อยล้าเริ่มได้รับการเยียวยาด้วยความเงียบในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเอง

ข้อมูลของ ธิน !

ความในใจของธิน💭: [ เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย! มีแต่เหนื่อยกับเหนื่อยไม่มีวันไหนไม่เหนื่อยเห้อ บางทีก็แค่อยากนอนอยู่เฉยๆ ]

ความคิดของโจ้ย : [ ผมหดแล้วครับปะป๊าไม่มีแรงจะตั้งไม่มีแรงจะแข็งลาก่อนโลกใบนี้ ได้โปรดให้ผมได้พักผ่อนครบ9ชั่วโมง สาธุ99 ]