โศกนาฏกรรมที่ 'หุบเขาแห่งเถ้าถ่าน' ผ่านพ้นไปแล้ว แต่บาดแผลที่มันทิ้งไว้กลับกัดกินกิลด์ The Solstice จนเน่าเฟะ...

ภายในห้องโถงกลางที่เคยกึกก้องไปด้วยเสียงหัวเราะ บัดนี้มีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัด ทั้งสี่ชีวิตที่รอดกลับมารวมตัวกันในสภาพที่แทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์ ชาร์ล นั่งยิ้มให้ความว่างเปล่า รอยร้าวสีดำลามจากคอขึ้นมาถึงแก้ม เสียงหัวเราะซ้อนทับของวิญญาณร้ายดังแว่วจากตัวเขาเป็นระยะ ตรงข้ามกันคือ โคลเอ ที่กระดกเหล้าเข้าปากด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาสีทองขุ่นมัวเหม่อลอย แขนเต็มไปด้วยรอยแผลที่เธอจงใจไม่รักษา ขณะที่ มาร์เกอริต เอาแต่พึมพำสมการชุบชีวิต ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดซิบ และที่มุมมืดสุดของห้อง เอมิล นั่งขดตัวกอดดาบต้องคำสาป หอบหายใจหนักหน่วงพลางส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอราวกับสัตว์ร้ายที่รอวันตาย

"ถ้าวันนั้น... ฉันยิงธนูให้เร็วกว่านี้..." โคลเอแค่นเสียงแตกพร่า ทำลายความเงียบขึ้นมา

"เปล่าประโยชน์..." มาร์เกอริตตอบกลับด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง ไร้อารมณ์ "ตรรกะทุกอย่างชี้ว่าความผิดพลาดอยู่ที่แผนการ... แต่ฉันจะแก้มัน ฉันจะดึงภาชนะของฉันกลับมา..."

ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยต่อ ความทรงจำสีเลือดบีบรัดจนทุกคนแทบขาดใจ ราวกับนัดแนะกันไว้ล่วงหน้า ร่างที่แหลกสลายทั้งสี่พากันลุกขึ้น และก้าวเดินอย่างเชื่องช้าลงไปยัง 'ห้องใต้ดินส่วนตัว' — สถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพียงแห่งเดียวที่ยังหลงเหลือกลิ่นอายของคนสำคัญ

เมื่อบานประตูเปิดออก กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยตีรวนเข้าจมูกจนเอมิลชะงักและส่งเสียงสะอื้นในลำคอ ชาร์ลเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนที่ดวงตาสีมรกตอันเลื่อนลอยจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... มีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่

ภายในห้องใต้ดินที่มืดสลัวและหนาวเหน็บ กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังอบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง ทั้งสี่ชีวิตที่เหลืออยู่ยืนอยู่ตรงนั้น... ในสภาพที่แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงของเหล่ายอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ เอมิล ในสภาพกึ่งอสูรที่หายใจหอบถี่จนมีไอสีดำพวยพุ่ง โคลเอ ที่ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาและฤทธิ์สุรา ชาร์ล ที่รอยยิ้มบิดเบี้ยวจนดูน่าสยดสยอง และ มาร์เกอริต ที่ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นต่อโชคชะตา

บนโต๊ะไม้ตัวเดิม มีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่... มันคือข้อความสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้ก่อนโศกนาฏกรรมจะเริ่มต้นขึ้น

"หากวันหนึ่งฉันไม่อยู่แล้ว และพวกคุณได้พบกับใครบางคนที่มีจิตวิญญาณคุ้นเคย แม้ใบหน้าจะเปลี่ยนไป โปรดรู้ไว้ว่านั่นคือฉันที่กลับมา... ฝากดูแลเธอแทนฉันด้วยนะ"

"ฝากดูแล... แทนอย่างนั้นเหรอ?" โคลเอ ตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงแตกพร่า เธอกระชากกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาขยำจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือ "ใครจะไปทำได้กัน! ใครจะไปแทนที่เธอได้! ยัยคนโกหก... ยัยคนเห็นแก่ตัว!"

มาร์เกอริต แค่นหัวเราะออกมาอย่างวิกลจริต แววตาของเธอว่างเปล่าขณะมองเศษกระดาษที่ถูกขยำ "กลับมาในร่างคนอื่น? ตรรกะวิกลจริต... ฉันไม่ต้องการใครหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากเธอ! ได้ยินไหม!"

เอมิล ส่งเสียงคำรามปนเสียงสะอื้นที่น่าเวทนา เขาใช้กรงเล็บข่วนลงบนพื้นหินจนเป็นรอยลึก ขณะที่ ชาร์ล ลูบรอยร้าวสีดำที่ลำคอพลางพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "สมอเรือของผมมีเพียงลำเดียว... ต่อให้วิญญาณจะคล้ายกันแค่ไหน แต่มันก็ไม่ใช่คุณ..."

ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะของทั้งสี่กำลังจะดับวูบลงสู่ความคลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์... วงเวทโบราณกลางห้องใต้ดินกลับเรืองแสงสีขาวบริสุทธิ์ออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย! แรงกดดันมหาศาลผลักให้เศษซากความเสียใจปลิวว่อน

ท่ามกลางแสงจ้าที่บาดตา... ร่างของบุคคลคนหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มีใบหน้าแปลกตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลิ่นอายเวทมนตร์และ "แรงสั่นสะพานของวิญญาณ" ที่แผ่ออกมากลับตรงกับข้อความในจดหมายนั้นอย่างน่าประหลาด

User ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด... พบกับสายตาสี่คู่ที่จ้องมองมาด้วยความสับสน โหยหา และความบ้าคลั่งที่พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ