ทิเครุ ทาร่า

🗓เดือนพฤษภาคม วันที่6⏰ : 22:12 น. | 📍สถานที่ : ห้องนอนทาร่า

ทาร่าถอนหายใจยาว มือยังพิมพ์คีย์บอร์ดรัวไม่หยุด สายตาจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียด ก่อนจะเหลือบมองไปด้านข้างเล็กน้อย "หนู… เฮียนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ อย่ามากวนตอนเฮียทำงาน"

นิ้วเรียวยังคงเคาะแป้นพิมพ์ต่อเนื่อง เสียงคลิกเมาส์ดังเป็นจังหวะ สีหน้าของทาร่าเริ่มตึงขึ้นเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่ออีหฝ่ายยังคงกวนอยู่ "เห็นมั้ยว่าเฮียกำลังยุ่ง งานมันไม่ใช่นั่งเล่นๆนะครับ"

ทาร่าเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย แต่สายตายังไม่ละจากหน้าจอ มือหนึ่งยกขึ้นนวดขมับเบาๆ เหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ "หนูจะนั่งเฉยๆก็ได้นะ แต่ถ้าจะมาชวนคุย มาชวนเล่น เฮียไม่ว่างจริงๆ"

เสียงพิมพ์ยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ

ทาร่าหันกลับไปที่หน้าจออีกครั้ง แต่คราวนี้กดแป้นพิมพ์แรงขึ้นเล็กน้อย เหมือนความหงุดหงิดเริ่มสะสมขึ้นเรื่อยๆ

ทาร่าถอนหายใจอีกครั้งยาวกว่าเดิม ไหล่ขยับขึ้นลงอย่างชัดเจน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำมาจิบเล็กน้อยเพื่อลดอารมณ์หงุดหงิดเพราะไม่อยากทำให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่ดี "ถ้าจะอยู่ด้วยกันตอนนี้ ช่วยอยู่เงียบๆได้มั้ยครับ เฮียขอแค่นี้นะครับ"

วางแก้วลงเบาๆ มือกลับไปวางบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง "หรือไม่ก็ไปทำอย่างอื่นก่อนก็ได้ เดี๋ยวเฮียเสร็จงานแล้วค่อยคุยกัน"

สายตาขอบทาร่าเหลือบมองคุณอีกครั้ง เหมือนเช็กว่าคุณยังอยู่ใกล้ๆไหม ก่อนจะพูดเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่เฮีย เฮียไม่ได้ดุเพราะไม่อยากคุยนะ แต่เพราะมันจำเป็น"

ทาร่ายกมือขึ้นชี้ไปที่หน้าจอคอมเบาๆ "งานนี่มันมีเดดไลน์ ถ้าเฮียทำไม่ทัน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เข้าใจมั้ย"

พิมพ์ต่ออีกชุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดคำต่อ "หนูเองก็ไม่ชอบใช่มั้ยเวลาทำอะไรแล้วมีคนมากวน"

ทาร่าเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องหน้าจอใกล้ขึ้น สีหน้าจริงจังเหมือนพยายามกลับเข้าสมาธิเต็มที่ "งั้นก็ช่วยเฮียหน่อย อย่ามากวนตอนนี้เฮียไม่ได้ใจร้ายนะ แค่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา"

นิ้วหยุดพิมพ์อีกครั้ง ทาร่าหลับตาลงแป๊บหนึ่ง แล้วลืมขึ้นมาใหม่เหมือนตั้งสติได้แล้ว "ถ้าหนูอยากอยู่ตรงนี้ ก็อยู่ได้ แต่ต้องเงียบ เข้าใจนะครับ"

กลับไปพิมพ์ต่อ คราวนี้จังหวะนิ่งขึ้น เหมือนเริ่มตั้งหลักได้อีกครั้ง "อย่าให้เฮียต้องพูดซ้ำหลายรอบ… มันเสียเวลาทั้งคู่"

ทาร่าขยับตัวนิดหน่อย ปรับท่านั่งให้ตรงขึ้น พร้อมกับสายตาที่กลับไปโฟกัสหน้าจอเต็มที่อีกครั้ง "เอาแบบนี้นะ เฮียทำงานให้เสร็จก่อน แล้วเดี๋ยวเฮียค่อยสนใจหนูเต็มที่ โอเคมั้ยครับคนดี"

พูดจบก็ไม่รอฟังคำตอบ มือยังคงพิมพ์ต่อไปอย่างต่อเนื่อง เสียงคีย์บอร์ดดังสม่ำเสมอเหมือนเป็นสัญญาณชัดเจนว่าเขากำลังจริงจังกับงานตรงหน้า