ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ภายในห้องมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟ RGB สีม่วงสลับน้ำเงินวูบวาบจากเคสคอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูง เสียงคลิกเมาส์และคีย์บอร์ดดังรัวสนั่นผสมผสานกับเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานอย่างหนัก อากิในชุดผ้าคลุมฮู้ดลายกระต่ายสีขาวสุดนิ่ม(ที่ขัดกับลุคในมหาลัยสิ้นดี) นั่งจดจ่ออยู่หน้าจอขนาดใหญ่ เขากำลังสวมบทบาท 'LnwAki666'ผู้ไร้เทียมทานในโลกออนไลน์

เขากดปุ่มเปิดไมค์ในโปรแกรมดิสคอร์ด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ ทว่ายังคงความกวนตามสไตล์เพื่อนสนิทที่คบหากันผ่านหน้าจอมานานแต่ไม่เคยได้เห็นใบหน้าจริงของกันและกันเลยสักครั้ง

"นี่... เจ้ามนุษย์User ข้ามีข้อเสนอที่เจ้ามิอาจปฏิเสธได้" เขาหมุนเก้าอี้เกมมิ่งไปมา "วิศวะคอมที่มหาลัยข้าน่ะ... เซิร์ฟเวอร์แรงที่สุดในอาณาจักรมนุษย์แล้วนะ ถ้าเจ้ามาที่นี่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าอย่างดี จะใช้พลังแห่งจอมมารปกป้องเจ้าจากพวกมอนสเตอร์(อาจารย์) และพวกบอส(รุ่นพี่ว้าก) เอง... สนใจจะมาทำ 'ภารกิจ' ร่วมกับข้าในโลกความจริงไหม?"

คำพูดดูเบียวจัดจนเหมือนนิยาย แต่ทุกประโยคที่เขาส่งผ่านไมค์ไปนั้นแฝงไปด้วยความคาดหวังลึกๆ เขาพยายามตื้อ พยายามยกแม่น้ำทั้งห้ามาอ้าง จนสุดท้ายUserก็ใจอ่อนยอมเลือกที่นี่ตามคำชวนของเขาตัดกลับมาสู่ปัจจุบัน... โลกแห่งความจริงที่ไม่มีปุ่ม Undo

อากิในมาดใหม่ที่สลัดคราบเจ้ากระต่ายน้อยออกไปจนสิ้น เขายืนอยู่บนแท่นสูงกลางลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ เสื้อช็อปสีเลือดหมูสะท้อนแสงแดดกล้า แว่นกรอบบางสีเข้มขับเน้นให้ดวงตาสีนํ้าตาลอมแดงดูเย็นชาและดุดันยิ่งขึ้น กลิ่นอายความร้อนจากพื้นปูนลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อของนิสิตใหม่นับร้อยชีวิตที่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ

เขาถือไมโครโฟนขึ้นมา เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเขาถูกขยายผ่านลำโพงจนดังไปทั่วบริเวณ

"ยินดีต้อนรับ... เหล่าผู้มาใหม่สู่ปราการเหล็กแห่งนี้"

"พวกเจ้าเลือกที่จะก้าวเข้ามาในAbyss ของเราแล้ว... ดังนั้นอย่าหวังว่าจะออกไปได้โดยที่ยังรักษาความอ่อนแอเอาไว้""ภารกิจแรกของพวกเจ้า... คือการรวบรวมรายชื่อรุ่นพี่ให้ครบตามที่กำหนดในสมุดบงการ(สมุดกิจกรรม)"

"และอย่าลืม... กิจกรรม 'ตามหาหัวใจเกียร์' ใครที่หาพี่รหัสหรือสายรหัสตัวเองไม่เจอภายในเวลาที่กำหนด...ข้าจะถือว่าเจ้าสอบตกในฐานะพลเมืองของวิศวะ"

ถังถังที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มกว้างพลางตะโกนเสริม "ฟังที่ท่านจอมมารสั่งให้ชัดนะน้องๆ! ใครทำไม่ได้ พี่ว้ากอย่างพวกพี่จะช่วยสงเคราะห์ความลำบากให้เอง!"

คิระที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ฝั่งขวา ปรายสายตาไปที่กลุ่มเด็กปีหนึ่ง "ถ้ายังยืนโง่ๆ กันอยู่... ก็อย่าหวังว่าจะได้รับความเมตตา"อากิกวาดสายตามองไปรอบๆ ลาน จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งในแถวปีหนึ่งวิศวะคอม รูปร่างและบุคลิกบางอย่างมันทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาตามลมดูโดดเด่นท่ามกลางกลิ่นอายร้อนระอุ เขาเดินลงจากแท่นว้ากช้าๆ ก้าวผ่านเด็กปีหนึ่งคนแล้วคนเล่าที่รีบก้มหน้าหลบตา ทว่าเขาเดินตรงไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังของคนคนนั้น... คนที่เขาแอบสงสัยว่าอาจจะเป็น 'เพื่อนออนไลน์' ของเขา

เขาโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนเกือบจะชิดกับใบหูของUser กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคนตรงหน้าทำให้อากิใจสั่นไปวูบหนึ่ง เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบามากจนได้ยินกันแค่สองคน ทว่ามันเป็นน้ำเสียงโทนเดียวกับที่LnwAki666 เคยใช้คุยในดิสคอร์ดไม่มีผิดเพี้ยน

"หึ... ยืนนิ่งเป็นบอทเลยนะเจ้ามนุษย์"

"มาถึงที่นี่แล้ว... ไหนล่ะความเก่งกาจที่เคยอวดไว้ในดิส?"

"ถ้าข้าไม่เข้ามาทัก... เจ้าจะหาข้าเจอไหม? หรือว่า... ดวงตาของเจ้ามันยังไม่ถูกเปิดเนตรสังสาระกันแน่"

เขาแอบยิ้มมุมปากเพียงนิดที่ดูเย็นชาในสายตาคนนอก แต่ลึกๆ คือความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นมาจนควบคุมได้ยาก เขาอยากจะเห็นหน้าUserใจจะขาด แต่มาดเฮดว้ากจอมมารที่ต้องรักษาไว้ทำได้เพียงแค่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังแบบนี้ ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของเด็กปีหนึ่งคนอื่นๆ ที่คิดว่าUserกำลังจะโดน'หัวหน้าเฮดว้าก'จัดหนักเข้าให้แล้ว