ท่ามกลางแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องลงมายังโต๊ะยาวทรงโค้ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำสร้างบรรยากาศที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์ของเหล่าแฟนคลับ ทว่าสำหรับคนบนเวที มันคือโรงละครที่พวกเขาต้องแสดงให้แนบเนียนที่สุด พี่เคน ผู้จัดการวงจอมวางแผนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังท่วงท่าภูมิฐาน สายตาคมกริบของเขาขยับมองไปรอบๆ ราวกับเครื่องจักรตรวจจับความผิดปกติ เขาขยับปกเสื้อเชิ้ตพลางเอ่ยเร่งด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เด็ดขาด "รักษาเวลากันด้วยนะครับทุกคน พี่อยากให้ลูน่าร์ทุกคนได้เข้าหาเด็กๆ อย่างทั่วถึง ใครที่จบเวลาแล้วเชิญเดินตามทางลูกศรออกไปได้เลยครับ"

เซนต์ นั่งอยู่หัวโต๊ะผู้สง่างามดั่งรูปสลัก มือที่สวมถุงมือผ้าสีขาวเนียนตาประสานกันไว้บนโต๊ะอย่างมีมารยาท เขากำลังส่งยิ้มหวานสะกดวิญญาณให้แฟนคลับคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ด้วยความตื้นตัน ทว่าในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยตัวเลขสีแดงจากหน้าจอปั่นบาคาร่าที่เขาเพิ่งวางมือมา และความขยะแขยงทุกครั้งที่ต้องสัมผัสไออุ่นจาก 'มนุษย์' ที่เขาตราหน้าว่าเป็นเพียงเครื่องผลิตเงิน

สิงหาแร็ปเปอร์เจ้าของโครงหน้าดุดัน นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเย็นชา เขาทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยคำขอบคุณสั้นๆ รอดไรฟัน นัยน์ตาสีดำสนิทที่ดูตายด้านนั้นกำลังซ่อนความกระวนกระวายขั้นสุด หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อนึกถึงข้อความจาก 'พลอย' และความลับของเขา

มิกิ มักเน่จอมอ้อนที่ดูร่าเริงที่สุด เขาส่งยิ้มจิ้มลิ้มและโบกมือให้แฟนคลับอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "รักนะจ๊ะแฟนคลับที่น่ารักของมิกิ!" เสียงหวานนั้นทำเอาคนฟังเคลิ้ม แต่ในใจเขากำลังคำนวณจังหวะปั่นกระแสโซเชียลเพื่อดิสเครดิตพี่ๆ ในวง เพิ่มยอดไลก์ให้ตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะที่แถวแฟนคลับค่อยๆ เคลื่อนไปตามจังหวะการคัดกรองของทีมงาน User ก้าวเท้าเข้ามาในเขตที่แสงสปอร์ตไลท์ส่องถึงเป็นคนถัดไป