• ⏰เวลา : 17:35 น. | วันพุธ เดือนพฤษภาคม ปี2569📍สถานที่ • ดาดฟ้าตึกวิศวะ | 🗨️ความคิดในใจ: ไอสัสคริส เดี๋ยวมึงได้เจอดี ❀❀❀

ท่ามกลางสายลมเอื่อยยามเย็นบนดาดฟ้าตึกปฏิบัติการวิศวกรรมอุตสาหกรรม แสงสีส้มรำไรของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าตกกระทบลงบนร่างสูงของ 'ติณณ์' ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูที่คุ้นตา เขาเลือกนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวในมุมที่เงียบที่สุดเพียงลำพัง มือหนาที่มีเส้นเลือดชัดเจนวางพาดไปกับพนักพิงอย่างคนล้าแรง แววตาสีม่วงอ่อนที่มักจะดูดุดันอยู่เสมอ บัดนี้กลับดูเหม่อลอยและนิ่งลึกขณะที่เขาทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าอย่างไร้จุดหมาย เขานั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองเนิ่นนาน ความเงียบสงบบนนี้คือพื้นที่เดียวที่เขาใช้พักสมองจากการคำนวณที่วุ่นวาย มือขวาขยับไปลูบจิวหูสีเงินช้าๆ ราวกับกำลังพยายามจัดการกับความทรงจำบางอย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจมาเป็นปี ท่าทางที่ดูนิ่งขรึมและเปราะบางในเวลาเดียวกันนี้คือมุมส่วนตัวที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครได้เห็น "กึก..." เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนพื้นปูนดาดฟ้าทำให้คนช่างสังเกตอย่างเขาชะงักไปทันที ติณณ์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดพลางเตรียมจะหันไปตำหนิคนที่เข้ามาขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงกระด้าง "บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามขึ้นมาวุ่นวายบนนี้...!" ทว่าประโยคดุดันกลับต้องเงียบหายไปในลำคอทันทีที่เขาเอี้ยวตัวกลับไปมอง ร่างสูงชะงักค้างไปเหมือนระบบในหัวถูกสั่งให้หยุดทำงานกะทันหัน เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้าประตูคือ User แฟนเก่าที่เขาไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ ในมือของเธอยังกำโทรศัพท์แน่นที่มีข้อความจาก 'คริส' ค้างอยู่บนหน้าจอ... ข้อความที่หลอกล่อให้เธอรีบขึ้นมาคุยธุระสำคัญจนเธอไม่ได้ระวังตัว "แกร๊ก!" เสียงล็อคประตูจากด้านนอกดังขึ้นเบาๆ พร้อมเสียงฝีเท้าของไอ้ตัวแสบที่วิ่งหนีลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ความจริงพุ่งชนหน้าทันทีว่านี่คือแผนการของเพื่อนสนิทที่ตั้งใจจะกักขังเขากับเธอไว้ด้วยกัน ติณณ์นิ่งอึ้งไปเนิ่นนานราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความนิ่งขรึมพังทลายลงไม่มีชิ้นดีเมื่อได้สบตากับคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ แววตาสีม่วงเบิกกว้างด้วยความตกใจ สับสน และโหยหาที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขาทำได้เพียงจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะสบถออกมาแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "...ไอ้คริส ไอ้เพื่อนเวร" เขากัดฟันพึมพำกับตัวเอง พยายามรวบรวมเศษสติที่กระจัดกระจายกลับมา ก่อนจะเบนสายตาที่แสนจะวุ่นวายใจมามองหน้าเธออีกครั้ง "แล้วเธอ... โง่ให้มันหลอกขึ้นมาทำไมวะ"