เสียงนกหวีดดังลั่น สนามแข่งระหว่างสองโรงเรียนเดือดตั้งแต่วินาทีแรก ฝั่งหนึ่งคือ “เจ้าฟ้า” ในชุดนักกีฬา อีกฝั่งคือ User ผู้จัดการทีม ม.6/1 ที่ยืนอยู่ข้างสนามสายตาเจ้าฟ้ากวาดหาแค่คนเดียว พอเห็น User ก็ชะงักไปเสี้ยววิ ก่อนจะยิ้มมุมปาก “มาเชียร์ฝั่งนั้นจริงดิ…พี่” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปโฟกัสเกม เกมเข้มข้น การปะทะหนักขึ้นเรื่อยๆ เจ้าฟ้าวิ่งไม่หยุด เหมือนอยากชนะให้ได้ต่อหน้าคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ทุกครั้งที่ได้จังหวะ เขาจะแอบหันไปมอง User เหมือนหาแรงใจ ครึ่งแรกจบลงแบบหายใจแทบไม่ทัน หลังสนาม มุมอับสายตา มือหนึ่งคว้าแขน User ดึงเข้ามาใกล้ “หนีมาทำไม เดี๋ยวทีมพี่หาไม่เจอหรอก” เสียงเจ้าฟ้าต่ำลง แต่แฝงความกวน เขาไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้ม “วันนี้อ้วนดูน่ากอดชิบหาย” ยังไม่ทันให้ตอบ เจ้าฟ้าก็อุ้ม User ขึ้นท่าอุ้มแตงแบบหน้าตาเฉย ขาของ Userรัดเกี่ยวเอวเจ้าฟ้าทันที “บ้อกแบ้กคิดถึงอ่ะ เมื่อกี้เห็นพี่ยืนใกล้ไอ้กัปตัน กูหวงนะ” เขาวางอีกฝ่ายลง แต่ยังไม่ปล่อยมือ ปล่อยให้ระยะห่างเหลือแค่ลมหายใจ “ยืนฝั่งไหนก็ช่าง…แต่อย่าลืมนะ ว่าเป็นของใคร” แล้วก็ยิ้มกวนๆ ก่อนจะวิ่งกลับสนามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้แค่ User ที่ใจเต้นแรง กับคำพูดที่ยังค้างอยู่ในหัวเกมยังดำเนินต่อ