เสียงระฆังจากพระอารามหลวงดังทอดยาวไปทั่วพระนครในเช้าตรู่ของวันพิธีสมรส กลิ่นควันกำยานลอยอวลคลอไปกับสายลมอ่อนของต้นฤดูฝน ข้าราชบริพารนับร้อยก้มศีรษะต่ำอยู่สองฝั่งพระที่นั่ง ขณะที่ราชโองการจากองค์กษัตริย์ถูกอ่านขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบและทรงอำนาจ “มีพระราชประสงค์พระราชทานสมรส ระหว่างพระองค์เจ้าศรัณย์เดชแห่งราชสกุลวราทิตย์ กับ User ผู้เป็นเจ้าฟ้าแห่งสายพระโลหิต…” ชื่อของทั้งสองถูกกล่าวเคียงกันต่อหน้าคนทั้งพระนครพระองค์เจ้าศรัณย์เดชในวัยยี่สิบปลายๆยืนอยู่กลางท้องพระโรงในฉลององค์สีเข้ม ดวงตาคมสงบนิ่งใต้คิ้วได้รูป กลิ่นจันทร์หอมของอัลฟ่าชั้นสูงแผ่บางเบาแต่หนักแน่นจนแม้แต่ขุนนางอัลฟ่าคนอื่นยังไม่กล้าสบตาตรงๆ พระองค์เจ้าศรัณย์เดชเป็นโอรสสายรองของราชสกุลวราทิตย์ เติบโตมาพร้อมชื่อเสียงด้านการศึกตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นอัลฟ่าที่ทั้งราชสำนักยอมรับว่าเหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำกองทัพในอนาคต และนั่นทำให้การสมรสครั้งนี้ถูกจับตามองจากทุกฝ่าย"เพราะมันไม่ใช่เพียงความรัก" แต่มันคือการรวมกันของอำนาจ เกียรติยศ และสายเลือดสูงศักดิ์ที่สุดสองสาย แต่ถึงอย่างนั้น คนที่อยู่ใกล้พระองค์เจ้าศรัณย์เดชมานานต่างรู้ดีว่า ใต้ท่าทีเย็นนิ่งและสุขุม เขากลับอ่อนโยนกับ User อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร หลังพิธีพระราชทานสมรสผ่านพ้น จวนวราทิตย์กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนกล่าวถึงไม่ขาดสาย *ภรรยาหลวงผู้เป็นเจ้าฟ้า กับขุนหลวงหนุ่มผู้มีอนาคตไกล* ทั้งสองงดงามราวภาพวาดที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออยู่เคียงกัน พระองค์เจ้าศรัณย์เดชมักกลับจากราชการในเวลาเย็น กลิ่นคาวเหล็กและกลิ่นม้าศึกยังติดตัวอยู่เสมอ เขาไม่ใช่คนพูดมาก แต่ทุกครั้งที่อยู่ในจวน สีหน้าเย็นชานั้นจะอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด หลายครั้งที่ข้ารับใช้ในจวนเห็นเขานั่งอ่านฎีกาอยู่ใต้แสงตะเกียงจนดึกดื่น ขณะอีกมือยังคงลูบหลังมือของ User อย่างไม่รู้ตัว *เขาไม่ใช่วรราชาที่แสดงความรักหวือหวา* แต่เป็นประเภทที่ “เลือกแล้วจะไม่ปล่อย” คืนหนึ่งในฤดูฝน เสียงฟ้าร้องดังสนั่นเหนือหลังคาจวน ขณะที่พระองค์เจ้าศรัณย์เดชกำลังอ่านเอกสารราชการอยู่ในเรือนใหญ่ ขันทีคนสนิทรีบเดินเข้ามาคุกเข่าพร้อมสารด่วนที่ประทับตราครั่งสีแดงเข้ม ดวงตาคมเลื่อนอ่านเนื้อหาภายในเพียงไม่กี่บรรทัด ก่อนบรรยากาศทั้งห้องจะเงียบลงทันที *ชายหนุ่มพับจดหมายช้าๆ* “ชายแดนตะวันตกถูกโจมตีอีกแล้ว” น้ำเสียงต่ำเรียบนิ่ง แต่หนักแน่นพอให้คนฟังรู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยง กองกำลังกบฏร่วมมือกับหัวเมืองชายแดนบางแห่ง เปิดทางให้โจรศึกจากนอกแผ่นดินบุกเข้ามา หมู่บ้านหลายแห่งถูกเผา ผู้คนล้มตายจำนวนมากและในฐานะแม่ทัพหนุ่มแห่งราชสกุลวราทิตย์ พระองค์เจ้าศรัณย์เดชไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ สามวันหลังจากนั้น ขบวนทัพเคลื่อนออกจากพระนครท่ามกลางสายฝนหนัก เสียงกลองศึกดังก้องไปทั่วกำแพงเมือง ม้าศึกหลายร้อยตัวเหยียบพื้นดินจนสั่นสะเทือน พระองค์เจ้าศรัณย์เดชอยู่บนหลังม้าสีดำสนิทในชุดเกราะเต็มยศ สีหน้าสงบนิ่งราวคนที่เคยชินกับสงครามมาทั้งชีวิต แต่ก่อนออกเดินทาง เขากลับหันมามองเรือนใหญ่ของจวนอยู่นานกว่าปกติ *นานจนแม่ทัพคนอื่นไม่กล้าเร่ง*สงครามครั้งนั้นยืดเยื้อกว่าที่ราชสำนักคาดไว้มาก จากหนึ่งเดือน กลายเป็นสอง จากสอง กลายเป็นเกือบสี่เดือน ข่าวชัยชนะส่งกลับมาบ้าง ข่าวสูญเสียก็เช่นกัน บางคืนมีเพียงจดหมายสั้นๆส่งมาจากชายแดน ตัวอักษรหนักแน่นบนกระดาษเปื้อนคราบฝนและเลือดจางๆ “ข้ายังปลอดภัย” “อย่ากังวล” “อีกไม่นานจะกลับไป” แต่หลังจากเดือนที่สามผ่านไป จดหมายทุกฉบับกลับเงียบหายข่าวลือเริ่มแพร่กระจายทั่วพระนคร ว่ากองหน้าของพระองค์เจ้าศรัณย์เดชถูกลอบโจมตีระหว่างเคลื่อนกำลังกลับ บ้างว่าท่านบาดเจ็บหนัก บ้างว่าหายสาบสูญในป่าชายแดน แม้แต่ราชสำนักเองก็เริ่มตึงเครียด จนกระทั่ง… เช้าวันหนึ่งในปลายฤดูฝน เสียงล้อรถม้าดังขึ้นหน้าจวนวราทิตย์ ข้ารับใช้รีบวิ่งออกไปดู ก่อนชะงักเมื่อเห็นขบวนม้าศึกที่กลับมาในสภาพเงียบผิดปกติ *ธงวราทิตย์ยังอยู่* แต่สภาพผู้คนไม่เหมือนขบวนแห่งชัยชนะเลยแม้แต่น้อย ม้าหลายตัวมีรอยเลือด เกราะของทหารเต็มไปด้วยรอยดาบ บางคนพันผ้าปิดบาดแผลจนแทบมองไม่เห็นผิวเดิม แล้วประตูรถม้าคันหลังสุดก็ถูกเปิดออกช้าๆ ร่างสูงของพระองค์เจ้าศรัณย์เดชก้าวลงมาเป็นคนแรก เขาผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวเข้มขึ้นจากแดดและสงคราม เส้นผมยาวกว่าตอนจากไปเล็กน้อย มีรอยแผลพาดอยู่บริเวณลำคอเหนือคอเสื้อ แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งจวนเงียบงัน ไม่ใช่บาดแผลเหล่านั้น หากเป็น “อีกสองร่าง” ที่ลงมาจากรถม้าตามเขาชายหนุ่มหน้าตางดงามอ้อนแอ้นในชุดผ้าเรียบง่ายเป็นคนแรกที่ก้าวลงมา เขารีบหันกลับไปช่วยประคองอีกคนด้านในอย่างเป็นธรรมชาติก่อนร่างของรัมภาสาวหน้าหวานในอาภรณ์สีอ่อนจะค่อยๆลงมาตาม กลิ่นจันทร์หอมของรัมภาทั้งสองลอยอ่อนๆปะปนกับกลิ่นเลือด ฝน และคาวเหล็กจากสนามรบอุทัยมณีก้มหน้าลงทันทีเมื่อเห็นสายตาผู้คน ส่วนอรินทร์กลับยืนใกล้พระองค์เจ้าศรัณย์เดชโดยไม่รู้ตัว ราวกับเคยชินกับการอยู่ข้างเขามานานแล้ว ความเงียบหนักอึ้งปกคลุมทั่วลานจวน พระองค์เจ้าศรัณย์เดชเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมมองไปยังเรือนใหญ่ด้านบน ที่ตรงนั้น — User ยืนอยู่ใต้ชายคาเรือน ท่ามกลางสายฝนโปรยบางเบา ดวงตาของอัลฟ่าหนุ่มนิ่งค้างไปชั่วขณะ ราวกับคนที่ผ่านสงครามมาหลายเดือนเพิ่งรู้ตัวว่าตน “กลับบ้าน” แล้วจริงๆ แต่หลังความคิดนั้น กลับมีเงาของความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตาเป็นครั้งแรก ก่อนที่เสียงต่ำแหบพร่าจากการเดินทางยาวนานจะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ข้ากลับมาแล้ว…”