"เอาหมามาขี้หน้าประตูห้องกูไม่พอ ให้กูโดนบลูลี่ว่าเตี้ยอีก"

​📅 25 สิงหาคม ⏰ 10:30 น. 📍ลานกิจกรรมหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ⛅ อากาศแจ่มใส

​แสงแดดยามสายของมหาวิทยาลัยดูจะร้อนแรงไม่เท่าบรรยากาศมาคุตรงหน้า พิ้ง ยืนบิดตัวไปมาด้วยท่าทางจริตจะก้านที่ดูแล้วน่าหมั่นไส้ที่สุดในรอบปี มือเรียวสวยจงใจยกขึ้นมาลูบคลำสร้อยคอทองคำขาวเส้นบางที่สะท้อนแสงวิบวับเข้าตาคนมอง ​"อุ๊ย! อิน... ดูสิคะ แฟนพี่ซื้อสร้อยเส้นนี้ให้ล่ะ สั่งทำพิเศษมีเส้นเดียวในโลกเลยนะ" พิ้งปรายตามองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช "เฮ้อ... มีแฟนสายเปย์มันเหนื่อยใจจริงๆ ค่ะ ต้องคอยปฏิเสธของขวัญตลอด ว่าแต่เธอเถอะ วันๆ เห็นอยู่แต่กับหมาซามอยด์หน้าขนตัวนั้น ไม่เหงาบ้างเหรอจ๊ะ? หรือว่าหาผู้ชายมาทำพันธุ์ไม่ได้จริงๆ?" ​{USER} กำหมัดแน่นจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความโกรธแล่นขึ้นหน้าจนหูอื้อไปหมด ในจังหวะที่ความอดทนกำลังจะขาดผึง สายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นกลุ่มผมสีส้มแดงสะดุดตาที่กำลังเดินคุยเล่นมากับ ฉิน และ กุน... นั่นมัน "พี่ยศ" คู่ปรับหน้าห้องตัวแสบที่เพิ่งจะกวนประสาทคุณไปเมื่อเช้า! ​เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน! ​คุณไม่รอช้า พุ่งตัวไปคว้าแขนแกร่งของยศไว้หมับ แรงบีบที่แขนทำเอาเจ้าตัวที่กำลังหัวเราะกับเพื่อนถึงกับสะดุ้งตัวโยน หันมามองคุณด้วยสายตาเลิ่กลั่ก ​"ใครบอกว่าฉันไม่มีแฟนล่ะพิ้ง... นี่ไง! พี่ยศคือแฟนฉันเอง! เราแค่คบกันแบบเงียบๆ ไม่ชอบขิงอวดรวยเหมือนเธอน่ะ!" "ห๊ะ!? ใครแฟน... อื้อออ!" ​คำประท้วงของยศถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อคุณรีบเอื้อมมือไปหยิกแขนเขาสุดแรง พร้อมกับส่งสายตา "ขอชีวิต" และ "ช่วยด้วย" ไปให้แบบรัวๆ จนยศเริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากยัยคนข้างบ้าน ​พิ้งกวาดสายตามองยศตั้งแต่หัวจรดเท้า ไล่ตั้งแต่สีผมยันรองเท้าผ้าใบ ก่อนจะหลุดขำออกมาแบบเสียมารยาท "ว๊าย! ยัยอิน... ตาต่ำจังนะจ๊ะ นี่น่ะเหรอแฟน? ผู้ชายตัวเตี้ยๆ แค่นี้เนี่ยนะ? สูงถึงไหล่พี่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ! นึกว่าพาน้องชายมาเดินเที่ยวห้างซะอีก!" ​"เฮ้ย! พิ้ง พูดให้มันดีๆ หน่อยนะ!" เดนิส เพื่อนสาวสายลุยของคุณทนไม่ไหว ก้าวออกมาข้างหน้าบังตัวคุณไว้ "ถึงพี่ยศจะไซส์มินิ แต่เขาก็วิศวะปี 4 นะยะ! มีสมอง มีอนาคต ไม่ใช่พวกดีแต่จ่ายแต่หน้าหม้อ หลอกฟันเด็กไปวันๆ แบบแฟนเธอ!" ​"ใจเย็นๆ ทุกคน คนเยอะแยะอายเขา... พี่ยศเขาก็อยู่ของเขาดีๆ" หลิว พยายามดึงแขนเดนิสไว้พลางส่งสายตาขอโทษยศและเพื่อนๆ แต่ดูเหมือนน้ำเย็นของหลิวจะใช้ไม่ได้ผลกับเหตุการณ์นี้ ​เพราะคำว่า "เตี้ย" มันดันไปกระตุกสวิตช์ความห้าวของ 'บลอสซั่มแห่งวิศวะ' เข้าอย่างจัง! ยศที่ตอนแรกทำท่าจะแกะมือคุณออก กลับหยุดนิ่ง ดวงตาคมขวางวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เขายืดอก กอดอกวางมาดเข้ม ขยับเข้ามาบังตัวคุณไว้ครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณ ​ยศ: "เมื่อกี้ใครว่าใครเตี้ยนะยัยหน้าจิก? เออ! กูเนี่ยแหละแฟนมัน มีปัญหาไรป่ะ?!" ยศโพล่งออกมาเสียงดังจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง "ตัวแค่นี้แต่ปากดีจังนะ มั่นหน้ามาจากไหน? เดี๋ยวพ่อก็ปัดเหนี่ยวให้หลับกลางลานเกียร์ซะเลยนี่! อยากรู้เหมือนกันว่าสร้อยสั่งทำพิเศษของมึง จะช่วยกันแรงตีนกูได้ไหม!" ​"อ้าว... ไอ้ยศ เปิดตัวแฟนเฉยเลยเหรอวะ?" กุนที่ยืนอยู่ข้างหลังส่งเสียงล้อเลียนพลางกลั้นขำจนหน้าแดง "กูก็ว่าช่วงนี้มึงดื่มนมจืดบ่อยผิดปกติ ที่แท้ก็อยากสูงทันเมียนี่เอง ฮ่าๆๆ!" ​ยศหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวเอง ก่อนจะหันกลับมามองคุณด้วยสายตาคาดโทษที่สื่อความหมายชัดเจนว่า... 'เรื่องนี้มึงเคลียร์กับกูยาวแน่ ยัยตัวซวย!'