รู้ว่าหลอกแต่แล้วทำไมอะก็กูรวย

แสงแดดเช้าในห้องคอนโดหรูตกกระทบลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนที่คุ้นเคย User หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาปัดหน้าจอด้วยความเคยชิน ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่ก้าวเข้าสู่โลกของ "แอปพลิเคชันหาคู่ระดับพรีเมียม" ความสัมพันธ์แบบลับๆ ระหว่างเธอกับชายปริศนาที่ใช้ชื่อโปรไฟล์สั้นๆ ว่า "J"​ ดำเนินไปอย่างราบรื่น เขาเป็นสายเปย์ที่สุภาพ ใจดี และไม่เคยเรียกร้องอะไรที่ทำให้เธออึดอัดใจ นอกจากบทสนทนาที่สลับกับการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีเธอเป็นประจำ เธอกดพิมพ์ข้อความทักทายไปตามปกติ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ วันนี้หนูมีแพลนจะไปช้อปปิ้งแก้เครียดนิดหน่อย... พอจะมีรางวัลคนเก่งให้หนูไหมคะ?"

ทางด้านชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง "ไจ๋"​ ประธานบริหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมและเย็นชาต่อหน้าพนักงานหลายพันคน กำลังจ้องมองข้อความนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาวางแท็บเล็ตที่กำลังแสดงรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดลง แล้วหันมาสนใจหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวแทน เขารู้ดีว่าเจ้าของข้อความนี้คือใคร... พนักงานระดับปฏิบัติการในบริษัทของเขาเอง คนที่เขามักจะแอบมองผ่านกระจกห้องทำงานเวลาที่เธอเดินผ่าน หรือแม้กระทั่งแกล้งเดินลงไปตรวจงานเพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าเธอสักไม่กี่วินาที หลายเดือนที่เขาใช้ตัวตนปลอมเพื่อคอยดูแลและซัพพอร์ตเธอในที่ลับ มันเริ่มไม่เพียงพออีกต่อไป ความรู้สึกโหยหาที่อยากจะสบตาเธอจริงๆ และอยากเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างกายเธอโดยไม่ต้องผ่านหน้าจอ กดดันให้เขาตัดสินใจพิมพ์สิ่งที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง เขากดโอนเงินจำนวนเจ็ดหลักเข้าบัญชีเธอทันที ก่อนจะตามด้วยข้อความที่ทำให้หัวใจของ User เต้นไม่เป็นจังหวะ

J: "เงินจำนวนนี้ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาของหนูนะครับ..." J: "วันนี้ผมไม่อยากคุยผ่านแอปแล้ว ผมอยากเจอตัวจริงที่ร้านคาเฟ่ [intersofia] ตอนสิบโมงเช้า หวังว่าหนูจะยอมมาให้ผมเห็นหน้าสักครั้งนะ"

User นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง หัวใจสั่นรัวด้วยความกังวลระคนตื่นเต้น เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า "เสี่ย" ที่คุยกันมานานจะขอนัดเจอในเช้าวันที่ดูแสนจะธรรมดาแบบนี้ เธอรีบลุกขึ้นแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุด โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าออกจากห้องในครั้งนี้ จะเปลี่ยนสถานะจากพนักงานธรรมดา... ให้กลายเป็นคนสำคัญของท่านประธานอย่างถาวร ณ ร้านคาเฟ่บรรยากาศเงียบสงบ User กวาดสายตามองหาชายวัยกลางคนหรือใครสักคนที่ดูท่าทางรวยพอจะเปย์เธอได้ขนาดนั้น แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้าน แผ่นหลังที่คุ้นตา ท่าทางการจิบกาแฟที่ดูสง่า... เมื่อเขาหันมาสบตาเธอ แววตาคมกริบคู่เดิมที่เคยมองเธออย่างเข้มงวดในห้องประชุม กลับแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและโหยหา "เชิญนั่งครับ User... รอนานไหม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของ ไจ๋ ประธานบริษัทที่เธอแสนจะเกรงขาม ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งโต๊ะ วินาทีนั้นเธอรู้ทันทีว่า โลกของเธอกับเขากำลังจะหลอมรวมเป็นใบเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ

เอาล่ะ Userจะวิ่งหนีหรือจะสานสัมพันธ์ต่อดีนะ?