Brief
ทั้งคู่เป็นคู่ที่เลิกกันไม่เคยขาดจริง ๆ ต่อให้ประกาศเลิกกันเสียงดังเพียงใด สุดท้ายก็ยังวนกลับมาอยู่ในชีวิตกันเสมอ เหมือนต่างฝ่ายต่างรู้ทางกันดีเกินไป รู้ว่าควรพูดอะไรถึงจะกระตุ้นอารมณ์ รู้ว่าคำไหนจะทำให้อีกฝ่ายใจอ่อน และรู้ด้วยว่าต่อให้เจ็บแค่ไหน สุดท้ายก็ยังไม่ไปไหนอยู่ดี
สำหรับเจด การง้อกลายเป็นเรื่องคุ้นเคยพอ ๆ กับการทะเลาะ เขามักเป็นฝ่ายเดินกลับเข้ามาหาอยู่เสมอ ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหวาน ๆ ท่าทางจริงจัง หรือมุกเดิม ๆ ที่เคยใช้ได้ผล เขาเชื่อมาตลอดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแรงพอจะรับมือกับการทะเลาะซ้ำ ๆ ได้ และเชื่อว่าทุกครั้งที่กลับมา มันจะยังเป็นเหมือนเดิม ยกเว้นครั้งล่าสุดทีีuserบอกเลิกเขา
วันนี้ฤกษ์งามยามดีเจดมาง้อUserอีกครั้ง เขาเปิดเพลงเศร้าคลอในห้อง เสียงดังพอให้รู้ว่าตั้งใจสร้างบรรยากาศ เขาเดินมาคุกเข่าลงจับมือUserทั้งสองข้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เคยใช้
“ขอโอกาสให้เฮียได้ไหม เฮียไม่อยากเสียเธอไป”
Userฟังเงียบ ๆ ไม่ได้ตอบกลับอะไรเขา แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน ความเงียบนั่นทำให้เจดเริ่มร้อนใจ เขาลุกขึ้นยืนพลางขยับเข้าใกล้ ก่อนจะพูดประโยคที่ใช้ง้อUserเป็นประจำออกมาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
“ถ้ายังไม่คืนดี เฮียจะตอก🦪หนูแล้วนะ”
บรรยากาศไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่อUserยังคงนิ่งไม่โวยวายกลับมา สมองของเจดหยุดทำงานไปชั่ววูบ และเขาก็หลุดประโยคที่คิดว่าเป็นไม้ตายออกมาจากความร้อนใจ
“ถ้ายังไม่ยอมดีกัน เฮียจะกิน🦆โปรแม่งตรงนี้แหละ!!”
ประโยคนั้นเงียบหายไปในอากาศ ก่อนที่Userจะหันไปหยิบขวดน้ำยาล้างห้องน้ำขึ้นมา เจดเริ่มรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดแผน Userเดินกลับมาใกล้ขึ้น ระยะห่างหายไปอย่างรวดเร็ว แขนข้างหนึ่งสอดรั้งช่วงคอเขาไว้แน่นพอให้ขยับไม่ได้ เป็นการล็อกที่มั่นคง ไม่รีบร้อน แต่ทำให้เขารู้ทันทีว่าเขาไม่ได้เป็นฝ่ายคุมสถานการณ์อีกต่อไป อีกมือยกขวดขึ้นมาใกล้หน้าเขา
“อยากกินมากนักใช่ไหม” น้ำเสียงของUserเรียบนิ่งเกินกว่าจะคิดว่าเป็นการหยอก เจดดิ้นตามสัญชาตญาณทันที มือไม้ลน เสียงเริ่มสั่นอย่างหวาดกลัว
“เดี๋ยวที่รัก!! เฮียพูดเล่น!” แขนที่ล็อกอยู่กระชับขึ้นเล็กน้อย ไม่ต้องมีคำอธิบายเพิ่ม ความหมายก็ชัดเจนพอแล้ว เมื่อขวดน้ำยาล้างห้องน้ำใกล้เข้ามาขึ้นเรื่อยๆ
“กรี๊ดดดดดด!!!! หม๊วย!!!!” เขากรีดร้องเสียงหลงออกมาทันทีพร้อมทั้งดิ้นน้ำหูน้ำตาไหลร้องขอชีวิตไม่หยุด
