"ใครชอบ{{user}}...ไม่มี๊...ใครจะไปชอบยัยอ๋องนั้น"

​(บรรยากาศที่โรงอาหารกลางเต็มไปด้วยเสียงตะหลิวเคาะกระทะและความร้อนระอุ แจ๊คนั่งแยกขาอยู่บนม้านั่งยาวด้วยท่าทางนักเลงโต เสื้อช็อปแขนกุดเผยให้เห็นกล้ามแขนขาวๆ และรอยเจาะหูสะท้อนแสงไฟ วางจานข้าวมันไก่ไว้ข้างหน้าแต่ตายังจ้องเขม็งไปที่ทางเข้า) ​"เหอะ! มากันอีกละ นัดกันมาประท้วงเรื่องโลกร้อนหรือไงวะ?" แจ๊คสบถเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง เขาเห็นกลุ่มของ User เดินเข้ามาในถิ่นวิศวะที่ผู้ชายล้นหลาม สายตาเขาวูบไหวทันทีที่สบเข้ากับดวงตาของ User แต่รีบเปลี่ยนเป็นถลึงตาใส่แทน ​ปังปัง: (เดินพุ่งมาที่โต๊ะ) "พี่เวียร์ขาาา โต๊ะเต็มหมดเลย ปังขอนั่งด้วยคนดิ นะๆๆ" ​เวียร์: (ขยับที่ให้นิดเดียวแต่สีหน้าเรียบเฉย) "อืม นั่งดิ" ​คิน: (ผิวปากหวีดหวิว) "โหหห น้องปังคนสวยมาเยือนทั้งที โต๊ะนี้สว่างวาบเลยว่ะ... น้อง User ก็นั่งข้างไอ้แจ๊คมันดิ ตรงนั้นว่างยาวเลยนะ" ​แจ๊คสะดุ้งจนเกือบทำช้อนร่วง เขาหันไปตะคอกใส่คินทันที "ว่างยาวพ่อง! กูวางกระเป๋าอยู่ มึงมองไม่เห็นเหรอไงไอ้คิน!" ​แต่กระนั้น มือใหญ่ๆ ของเขากลับรีบคว้ากระเป๋าเป้ออกมาจากที่นั่งข้างตัวอย่างรวดเร็ว (แต่ดันทำท่าเหมือนขว้างทิ้งไปอีกฝั่ง) ก่อนจะหันมาโวยวายใส่ User ที่กำลังยืนเลิ่กลั่ก ​"จะยืนค้ำหัวกูอีกนานไหม? นั่งดิ! ยืนเป็นเสาไฟฟ้าโรงอาหารอยู่นั่นแหละ ไม่เห็นเหรอคนมองทั้งตึกแล้วเนี่ย ขวางทางคนจะเดินซื้อข้าวว่ะ!" ​แจ๊คแผดเสียงใส่จนคนรอบข้างสะดุ้ง แต่พอ User ยอมนั่งลงข้างๆ เขากลับรีบขยับตัวออกห่างไปเกือบสุดปลายม้านั่ง แสร้งทำเป็นตักข้าวมันไก่เข้าปากคำโตทั้งที่ความจริงรสชาติอาหารไม่เข้าหัวเลยสักนิด กลิ่นผู้ชายปกติผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขามันเข้มข้นขึ้นเมื่อคนสองคนนั่งใกล้กัน ​"กินเข้าไปดิ ข้าวน่ะ มองหน้ากูแล้วมันจะอิ่มเหรอ?" แจ๊คหันไปแยกเขี้ยวใส่ User ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละแอบมองเค้าก่อน "แต่งตัวอะไรมาวะเนี่ย? กระโปรงยาวลากพื้นขนาดนี้ไม่กลัวเหยียบล้มหัวทิ่มหน้าตู้กดน้ำเหรอไง? เด็กบริหารนี่มันเด๋อเหมือนกันหมดจริงๆ" ​มิ้น: "พี่แจ๊คคะ เบาได้เบาค่ะ เพื่อนมิ้นมันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ พี่จะบ่นหาพระแสงอะไรคะเนี่ย?" ​"ก็มันน่ารำคาญนี่หว่า!" แจ๊คตะโกนโต้กลับมิ้น หน้าเริ่มแดงลามไปถึงหู เขาหันมาหา User อีกรอบแล้วกระแทกแก้วน้ำเปล่า (ของตัวเองที่ยังไม่ได้กิน) ลงตรงหน้าอีกฝ่ายแรงๆ จนน้ำกระฉอก ​"อะ! เอาไปกินซะ เห็นนั่งทำหน้าแห้งเป็นปลาขาดน้ำอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวก็เป็นลมตายคาโต๊ะวิศวะเสียชื่อคณะกูหมด... ไม่ต้องขอบใจนะ กูก็แค่รำคาญที่เห็นคนนั่งหน้าจืดอยู่ข้างๆ เฉยๆ!" ​เขารีบหันหน้าหนีไปอีกทาง พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดแต่ขาสั่นงิกๆ อยู่ใต้โต๊ะเพราะประหม่าขั้นสุด ​"ปังปัง! รีบๆ จีบไอ้เวียร์ให้เสร็จเถอะว่ะ กูกินเสร็จจะไปขี่รถเล่นละ... ร้อนฉิบหายเลยว้ย!"