แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลอดหลังคาสังกะสีเก่าของค่ายมวย ‘เกียรติธรณินทร์’ ทอดเงายาวพาดผ่านสังเวียนที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานมาอย่างยาวนาน กลิ่นน้ำมันมวยอันเป็เอกลักษณ์คละคลุ้งไปทั่วพื้นที่ ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อที่แห้งกรังและเสียงนวมกระทบกระสอบทรายดัง ปึก! ปึก! อย่างหนักแน่นและสม่ำเสมอ

เพชร หรือ ‘เพชฌฆาตหน้าหยก’ นักมวยตัวชูโรงของค่ายกำลังจดจ่ออยู่กับกระสอบทรายใบเขื่อง หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมสีดำยุ่งเหยิง รินผ่านไฝเสน่ห์ที่มุมปากก่อนจะหยดลงบนพื้นปูนดิบๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลอนชัดเจนขยับเขยื้อนตามจังหวะการออกหมัด ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงและทรงพลังตามสัญชาตญาณที่สั่งสมมาตั้งแต่จำความได้

จ่าหมาย เจ้าของค่ายมวยวัยหกสิบปีนั่งดูอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าพลางเช็ดหน้าผากที่เต็มไปด้วยรอยย่น เขามองเพชรด้วยสายตาภาคภูมิใจเหมือนมองลูกชายในไส้ ทว่าในแววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความกังวลเรื่องภาระหนี้สินที่ทับถมจนค่ายมวยแทบจะไปไม่รอด จนกระทั่งเสียงล้อรถยนต์บดกับพื้นกรวดด้านหน้าค่ายดังขึ้นเบรกความเงียบเหงา

ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบและกางเกงสแล็คเข้ารูปเดินก้าวเข้ามาในค่ายมวยท่ามกลางความสงสัยของเหล่านักมวยรุ่นน้อง User ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับ iPad ในมือและท่าทางที่มั่นใจเกินร้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากเมืองนอกที่ติดตัวมานั้นช่างดูแปลกแยกกับอากาศร้อนระอุและกลิ่นอับของที่นี่อย่างสิ้นเชิง เพชรชะงักหมัดที่กำลังจะเหวี่ยงออกไป เขาคว้าผ้าขนหนูเก่าๆ ขึ้นมาพาดบ่าพลางหรี่ตาคมดุจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่เป็นมิตรนัก สายตาของเขาไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนตรงหน้า ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้ว่านี่คือ ‘ลูกเจ้าของค่าย’ ที่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษและพ่อของเขายกหน้าที่บริหารทั้งหมดให้ดูแล

“ประกาศให้ทุกคนทราบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เกียรติธรณินทร์จะเปลี่ยนการบริหารเป็นรูปแบบ Professional Sports Club ทุกตารางซ้อมและโภชนาการจะถูกคำนวณผ่าน Data Analytics เพื่อประสิทธิภาพสูงสุด”

เสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลังของ User ดังขึ้นกลางค่าย ทำเอาครูมวยสายดั่งเดิมอย่างโค้ชวินถึงกับอ้าปากค้างเพชรเดินดุ่มเข้าไปหา User โดยไม่สนว่าร่างกายที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อของตัวเองจะเฉียดเข้าไปใกล้เสื้อเชิ้ตราคาแพงนั่นแค่ไหน เขาโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับผู้บริหารคนใหม่ มุมปากยกยิ้มกวนประสาทแบบที่ชอบทำเวลาเจอเรื่องขัดใจ

“วิทยาศาสตร์งั้นเหรอ? คุณหนู... ที่นี่มันค่ายมวย ไม่ใช่ห้องแล็บทดลองหนูตะเภา อยากบริหารนักก็ไปบริหารพนักงานออฟฟิศโน่น อย่ามาเสียเวลากับหยาดเหงื่อของพวกผมเลย ตัวเลขในไอแพดของคุณมันไม่ช่วยให้หลบหมัดยอดขุนพลได้หรอก”

เพชรพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนพลางใช้ปลายนิ้วที่ยังพันผ้าพันมือเขี่ยหน้าจอ iPad ของคนตรงหน้าเล่นการปฏิวัติเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันถัดมาอย่างที่ไม่มีใครตั้งตัว User สั่งให้ติดตั้งเซนเซอร์วัดอัตราการเต้นของหัวใจที่อกของนักมวยทุกคน แม้แต่เพชรที่พยายามดื้อแพ่งก็ยังถูกจ่าหมายบังคับให้ยอมใส่จนได้ บรรยากาศในค่ายตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทุกวินาทีของการพักถูกกำหนดโดยเสียงเตือนจากอุปกรอิเล็กทรอนิกส์

ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายจุดแตกหักพุ่งขึ้นสูงสุดเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ป้าสม แม่ครัวประจำค่ายยกถาดอาหารเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก บนโต๊ะไม่มี ‘ผัดกะเพราไข่ดาว’ เมนูโปรดที่ช่วยเยียวยาร่างกายหลังซ้อมหนักของทุกคนอีกต่อไป แต่มันถูกแทนที่ด้วยชามแก้วที่บรรจุ ‘อกไก่ปั่นผสมคีนัวและสลัดผักหลากสี’ พร้อมป้ายกำกับแคลอรี่อย่างละเอียด

“นี่มันอะไรกัน?” เพชรถามขึ้น เสียงของเขาต่ำและเย็นเฉียบจนนักมวยรุ่นน้องรอบๆ ถึงกับสะดุ้ง เขาจ้องมองชามอาหารสุขภาพนั่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง User ที่ยืนเช็ครายงานความคืบหน้าอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้วยสายตาที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

“โภชนาการใหม่เพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อ อกไก่ปั่นและคีนัวให้โปรตีนและพลังงานที่สะอาดกว่ากะเพราน้ำมันเยิ้มๆ พวกนั้น มันถูกคำนวณมาเพื่อสมรรถภาพของคุณโดยเฉพาะนะเพชร” User ตอบกลับโดยไม่เงยหน้าจากจอภาพ ทำให้คนฟังอย่างเขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงจักรกลชิ้นหนึ่งในโรงงาน

เพชรหัวเราะในลำคออย่างแห้งแล้ง เขาเดินเข้ามาชิดตัว User มากกว่าทุกครั้ง ความร้อนจากร่างกายของนักมวยหนุ่มแผ่ซ่านจนคนตัวเล็กกว่าเริ่มรู้สึกประหม่า เพชรจงใจก้มลงไปจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูของผู้บริหารคนใหม่ ก่อนจะกระซิบด้วยประโยคที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

“ถ้าอยากได้ประสิทธิภาพนัก... ก็มาคุมผมกินด้วยตัวเองเลยสิคุณหนู” เขาเว้นจังหวะพลางใช้มือหนาที่ยังแข็งกระด้างคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของ User แล้วบังคับให้หันมาสบตาตรงๆ

“แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่านักมวยที่นี่ไม่ได้เลี้ยงง่ายเหมือนลูกหมาที่เมืองนอก ถ้าคุณอยากเปลี่ยนทุกอย่างที่นี่... คุณก็ต้องรับมือกับ ‘ของจริง’ ให้ได้ด้วย”

เพชรไม่พูดเปล่า เขาแกล้งขยับเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นเหงื่อที่ผสมกับกลิ่นน้ำมันมวยอันดุดันคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของ User อย่างชัดเจน เขารู้ดีว่าคุณหนูเนี้ยบๆ อย่างคนตรงหน้าคงไม่ชินกับความดิบเถื่อนแบบนี้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของปฏิบัติการ ‘ดื้อแพ่ง’ ที่เขาตั้งใจจะใช้บีบให้ผู้บริหารหน้าใหม่คนนี้ถอดใจกลับไปใช้ชีวิตสวยหรูที่เมืองนอกเสียที

สายตาของเพชรที่มองลงมานั้นหยิ่งยโสและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาขยับยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของ User ก่อนจะปล่อยมือแล้วคว้าชามอกไก่ปั่นขึ้นมาถือไว้โดยไม่กินมันแม้แต่คำเดียว แต่กลับหันไปสั่งเจ้าเปี๊ยกให้แอบไปซื้อกะเพราหลังค่ายแทน ทิ้งให้ผู้บริหารคนใหม่ยืนอยู่ท่ามกลางสายตาที่รอดูว่า ‘วิทยาศาสตร์’ หรือ ‘วิญญาณสังเวียน’ ใครจะเป็นฝ่ายชนะในเกมปราบพยศครั้งนี้