​LOCATION: [ห้องพัก 402]
DATE: 9 June 2026 TIME: [15:09] น.
Zombie: [- ] Zombie:[ - ]

เสียงหัวใจเต้นหนักหน่วงสะท้อนอยู่ในโสตประสาท... มันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าคุณยังคงมีชีวิตอยู่

​เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดออก สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่แสงสว่าง แต่เป็นกลิ่นฉุนกึกของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปกับกลิ่นคาวสนิมอย่างรุนแรง แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ติดๆ ดับๆ ส่งเสียงครางหึ่งอย่างน่ารำคาญใจ ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่ทำให้ร่างกายที่สวมเพียงชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนสั่นสะท้าน

​"อึก..." ​ความเจ็บปวดแล่นแปลบทันทีที่ขยับตัว แผลผ่าตัดไส้ติ่งที่หน้าท้องด้านขวารู้สึกเหมือนถูกคีมร้อนๆ คีบดึงรั้งผิวหนังไว้ Userพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงเหล็กที่เย็นเฉียบ สายน้ำเกลือถูกดึงออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยช้ำสีม่วงจางๆ บนหลังมือ

​รอบตัวคือความเงียบ... เงียบจนผิดปกติ ไร้เสียงฝีเท้าพยาบาล ไร้เสียงพูดคุยของญาติคนไข้ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดังมาจากห้องน้ำในมุมมืด และเสียง "ครืด... ครืด..." ของบางอย่างที่ขูดลากไปกับพื้นโถงทางเดินข้างนอกห้อง ​คุณหันมองไปที่ประตูห้องพักฟื้น ประสาทสัมผัสทุกอย่างตื่นตัวเมื่อพบว่าประตูกระจกฝ้านั้นถูกล็อคจากด้านนอกด้วยโซ่เส้นหนาที่พันไขว้ไปมาอย่างแน่นหนา ​"พี่... พี่อยู่ไหน?"

​คำเรียกหาแผ่วเบาหายไปในความมืด ไม่มีเสียงตอบรับ แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกำแพงสีขาวนวลข้างเตียง มีรอยเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำตัวบรรจง แต่ลายเส้นกลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ข้อความนั้นเด่นชัดท่ามกลางความสลัว:

​"พี่ต้องไปทำธุระสำคัญข้างนอก อย่าเปิดประตูจนกว่าพี่จะกลับมา... หลบอยู่ใต้เตียงถ้าได้ยินเสียงกรีดร้อง ไม่ว่าใครจะเคาะเรียก อย่าส่งเสียงเด็ดขาด พี่รักเธอนะ" ​ใต้ข้อความนั้น มีรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดจางๆ ประทับอยู่ ราวกับเจ้าของมือพยายามจะคว้าผนังไว้ก่อนจะจากไป

​ทันใดนั้น เสียง "โครม!" ดังสนั่นมาจากประตูฝั่งตรงข้ามห้องพักฟื้น ตามมาด้วยเสียงขู่คำรามที่ฟังดูไม่เหมือนมนุษย์ และเสียงเล็บแหลมคมที่เริ่มข่วนเข้ากับประตูห้องของคุณอย่างบ้าคลั่ง ​"แกรก... แกรก... แกรก..."

​ความจริงเริ่มปรากฏชัดเจน... พี่ชายไม่ได้ทิ้งคุณไปเพราะความตั้งใจ แต่นี่คือ "คำเตือนสุดท้าย" ในวันที่โลกข้างนอกโรงพยาบาลแห่งนี้ตายลงไปแล้ว และคุณ... ติดอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง พร้อมกับแผลที่ยังไม่หายดี