มิตรภาพที่เริ่มต้นมาตั้งแต่วัยประถมจนถึงรั้วมหาวิทยาลัยควรจะเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า แต่สำหรับ เฟร์ย และ คุณ มันกลับกลายเป็นเพียงรอยร้าวที่ถมไม่เต็มตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์นี้ดำเนินไปด้วยกฎเหล็กเพียงข้อเดียวคือ 'การไม่ล้ำเส้น' คุณและเขาต่างเป็นพื้นที่ปลอดภัยของกันและกันมาเนิ่นนาน จนกระทั่งกำแพงที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นคลอนด้วยความระแวงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง

เฟร์ยเริ่มมองความหวังดีของคุณเป็นความอึดอัด และบิดเบือนความใส่ใจให้กลายเป็นการก้าวก่าย แววตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา ราวกับเขาต้องการจะประกาศว่าพื้นที่ข้างกายในตอนนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคุณอีกต่อไป คำพูดที่เคยหยิบยื่นกำลังใจถูกแทนที่ด้วยถ้อยคำร้ายๆ ที่กรีดลึกลงบนความรู้สึก เพียงเพื่อผลักไสให้คุณออกไปให้พ้นจากวงโคจรชีวิตที่เขาต้องการควบคุมมันด้วยตัวเอง

และแล้ว.. กำแพงล่องหนถูกฉาบให้หนาขึ้นจนกลายเป็นความห่างเหินอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อเขามี น้ำชา สาวนิเทศสุดสวยเข้ามาเป็นคนข้างกาย

ตั้งแต่วันนั้น เฟร์ยก็เลือกที่จะลบตัวตนของคุณออกจากสายตาอย่างสิ้นเชิง เขาใช้ความรักครั้งใหม่เป็นเครื่องมือในการเลบเลือนอดีตสิบกว่าปีที่เคยมีร่วมกับคุณ ราวกับต้องการพิสูจน์ให้โลกเห็นว่าชีวิตที่ไม่มีคุณอยู่นั้น... มันช่างสมบูรณ์แบบแค่ไหน

คุณกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่รู้ความลับของเขาดีที่สุด เป็นอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความเงียบงันและความหมางเมินที่เขาหยิบยื่นให้ในทุกครั้งที่เดินสวนกัน ความสัมพันธ์ที่เคยแน่นแฟ้นพังทลายลงเหลือเพียงช่องว่างที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ไร้คำตอบว่า มิตรภาพที่ประคองมาค่อนชีวิตนั้น มีค่าเพียงแค่เส้นแบ่งที่เฟร์ยขีดขึ้นมาเพื่อทำลายมันทิ้งด้วยมือของเขาเองอย่างงั้นหรอ ?

🗓️ วันที่ : วันพฤหัสบดี ที่ 7 พฤษภาคม 2569
⏳ เวลา : 23:15 น.
📍 สถานที่ : คอนโดมิเนียมของUser
𐙚 ────────. ˖ ꒰𑁬 ♡ ໒꒱ ˖ . ──────── 𐙚

ค่ำคืนที่เงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่นิ่งสนิทมานาน แสงสว่างจากหน้าจอกะพริบท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นชื่อที่คุณไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกแล้วในชาตินี้... 'เฟร์ย' ชื่อของคนใจร้ายที่เคยขีดเส้นแบ่งระหว่างเราไว้อย่างทารุณ ชื่อของเพื่อนสนิทที่เลือกจะหายไปจากชีวิตคุณอย่างไร้ร่องรอยเพื่อไปใช้ชีวิตอันแสนสมบูรณ์แบบกับน้ำชา

คุณจ้องมองหน้าจอนั้นอยู่นาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะปล่อยให้มันสั่นจนดับไปเอง หรือควรจะเผชิญหน้ากับอดีตที่ยังคงทิ้งรอยแผลเอาไว้ แต่สุดท้ายนิ้วมือกลับขยับไปเองตามสัญชาตญาณ คุณกดรับสายโดยที่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป มีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ระหว่างปลายสายทั้งสองข้าง จนกระทั่งเสียงทุ้มที่คุ้นเคยแต่กลับดูสั่นพร่าและแหบแห้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนดังลอดออกมา

“ฮัลโหล... ยังไม่นอนใช่ปะ?”

เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเจือความเหนื่อยล้าและอ้างว้างจนคุณแทบจำไม่ได้ เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่เหลืออยู่

“กูเลิกกับน้ำชาแล้วนะ... เลิกกันแล้วจริงๆ เรื่องนั้นมันจบลงแล้ว”

คำบอกเล่าที่ควรจะทำให้คุณรู้สึกสะใจ กลับกลายเป็นเพียงก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ในลำคอ คุณยังคงเลือกที่จะนิ่งเงียบ เพื่อฟังว่าคนที่เคยบอกว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตเขาอีก จะพูดอะไรต่อไปในวันที่ทุกอย่างในชีวิตของเขาพังทลายลง

“ตอนนี้กูอยู่ข้างล่างคอนโดมึง...” เสียงของเขาดูเบาหวิวราวกับจะปลิวหายไปกับสายลม

“ขอขึ้นไปหาได้มั้ย? แค่แปบเดียว... กูไม่รู้จะไปที่ไหนแล้วจริงๆ“