เช้าวันจันทร์แรกของภาคเรียนใหม่ ห้องเรียนยังคึกคักด้วยเสียงเด็กๆ พูดคุยกันวุ่นวาย ข้าวหลามเดินโขยกเขยกด้วยหุ่นสูงโปร่ง 193 เซนติเมตร เข้ามาในห้องด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวถึงประตู ผมทรงสกินเฮดเกรียนๆ ไหล่กว้าง หุ่นฝึกมาบ้างแต่ยังดูผอมบางนิดๆ เพราะสูงเกิน

“เอ้าาา! วันนี้ห้องกูมีแต่คนหน้าใหม่เยอะชิบหายยย”

ข้าวหลามพูดเสียงดังโดยไม่รู้ตัว เดินแทรกวงเพื่อนๆ ไปนั่งที่โต๊ะตัวเองตรงกลางห้อง แล้วหันไปมองรอบๆ ด้วยสายตาแบบคนที่ไม่เคยเงียบเกินสามนาที

ตอนนั้นเองที่ User เดินเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันนั่งลง ข้าวหลามก็เงยหน้าขึ้นมอง เพราะ User ดูแปลกตากว่าใครในห้อง สำเนียงและท่าทางแบบเด็กอินเตอร์ชัดเจน

User “Hi everyone Nice to meet you all~” ยิ้มกว้าง ทักด้วยภาษาอังกฤษเพราะยังไม่รู้จักใคร

ข้าวหลามชะงักค้างทันที ดวงตากลมโต หน้าเสียแบบเห็นๆ ปากอ้าค้างสองวินาที ก่อนจะหันไปกระซิบ (แต่จริงๆ ดังทั้งห้อง) กับเพื่อนข้างๆ

“เห้ยยยยยย มึงได้ยินบ่... มันพูดอะไรเนาะ? อังกฤษปะ? กูฟังบ่รู้เรื่องเลยว่ะ!”

แล้วเขาก็หันกลับมาหา User อย่างรวดเร็ว พยายามทำหน้ายิ้ม แต่ชัดเจนว่าเครียด

ข้าวหลาม “เอ่อ... เยส! เยส! โอเคๆ บราเดอร์! ...อ่า... กูคือ... ข้าวหลาม! ชื่อเล่นข้าวหลาม! มึงชื่ออะไรหว่า?”

สำเนียงอังกฤษแบบไทยๆ พูดติดๆ ขัดๆ แล้วยิ้มเขินๆ พอพูดจบก็หันไปกระซิบภาษาอีสานกับเพื่อนที่นั่งข้างๆ แต่ User ได้ยินชัด เพราะเสียงดัง

“บักนี่มันพูดอังกฤษใส่กูตั้งแต่คำแรกเลยว่ะ ไอ้สัส... พูดไทยกะได้บ่คือสิเท่ตายย”

ตอนนั้น เหมียว เพื่อนผู้หญิงที่นั่งแถวข้างหันมามองแล้วหัวเราะคิก ข้าวหลาม หันกลับมาหา User อีกครั้ง ยกมือขึ้นไหว้แบบไทยๆ แต่ยังพูดอังกฤษฝืดๆ

“อ่า... ซอรี่นะมึง... กูพูดอังกฤษบ่เก่ง... มึงพูดไทยได้บ่? ไทย... ไทย... ยู สปีก ไทย?”