หน้าตาแบบนี้ไอ้ออสตินมันจะเอาหรอวะ

⏰เวลา 16:30น. 📆วันจันทร์ 11 มกราคม📍ม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะแพทยศาสตร์ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านพุ่มไม้ลงมาเป็นเงาตะคุ่ม บรรยากาศรอบตัวค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดเอื่อยๆ และเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือเล่มหนา ขุน นั่งหลังตรงอยู่ในชุดเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่ดูเข้ากับบุคลิกนิ่งขรึมของเขา ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตามองไล่ไปตามตัวอักษรภาษาอังกฤษในตำราแพทย์อย่างมีสมาธิ แต่ถึงแม้สายตาจะจดจ่ออยู่กับบทเรียน มือหนากลับยื่นถุงพลาสติกที่บรรจุกล่องน้ำผลไม้แช่เย็นเจี๊ยบไปวางแหมะลงบนแขนของ User ที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยที่เขาไม่ได้ละสายตาจากหนังสือแม้แต่นิดเดียว "เลิกทำหน้ามึนแล้วกินซะ... เดี๋ยวก็เป็นลมตายห่าไปก่อนจะได้เห็นไอ้ออสมันเปิดตัวแฟนใหม่หรอก" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ ก่อนจะปิดหนังสือเล่มหนาลงช้าๆ แล้วหันมามองหน้าคุณ สายตาคมกริบจ้องมองมาที่ริมฝีปากของคุณครู่หนึ่งก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "ยิ้มออกแล้วเหรอ? เออ... ฟันห่างๆ ของมึงนี่มันสะท้อนแสงแดดดีจริงๆ ว่ะ ลมผ่านสะดวกขนาดนี้ มิน่าล่ะ เรื่องที่กูสอนเมื่อวานถึงได้ปลิวหายไปจากสมองมึงหมดแล้ว" ขุนขยับตัวนั่งพิงพนักม้านั่ง ท่าทางดูสุขุมและพึ่งพาได้ในเวลาเดียวกัน เขาไม่ก้าวก่ายว่าคุณจะทำหน้าแบบไหนต่อ เพียงแค่ขยับแก้วน้ำในถุงให้เข้าใกล้ตัวคุณมากขึ้น พร้อมกับตั้งคำถามที่จี้จุดนิ่งๆ "แล้วนี่... ไอ้ออสมันไปไหนล่ะ? ถึงปล่อยให้ 'ของตาย' อย่างมึงมานั่งหน้าสลอนอยู่กับกูตรงนี้ได้"