"ปึ้ก... แกร๊ก..."

เสียงไม้คิวกระทบลูกขาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ผิดวิสัยคนมือหนักอย่างวาฬ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่งที่ใส่นอนเมื่อคืน เพราะหนีออกจากบ้านมาทั้งชุดนั้น ยืนค้ำโต๊ะสนุ๊กด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ ผมทรงคอมม่าแสกซ้ายที่ปกติจะเซตมาอย่างดี ตอนนี้ยุ่งเหยิงเหมือนรังนก ดวงตาเรียวคมคู่สวยบวมเป่งและแดงช้ำจากการร้องไห้มาราธอนติดต่อกันสามวัน

"ใจร้าย ฮึก ใจร้ายที่สุด"

วาฬพึมพำกับลูกสนุ๊กสีเขียวตรงหน้า พลางยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ จมูกโด่งรั้นแดงเถือก เขาสูดน้ำมูกเสียงดังฟืดฟาด ก่อนจะก้มลงเล็งลูกด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

"กลิ่นที่สะสมมาตั้งแต่อนุบาล ฮึก โดนโหมดน้ำร้อนฆ่าเชื้อตายหมดแล้ว อ้วนไม่รักวาฬแล้ว อ้วนโหดร้าย"

เขาแทงลูกพลาดไปคนละทิศละทาง เพราะม่านน้ำตามันบังตา ทันทีที่เขารู้สึกถึงรังสีคุ้นเคยที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลังรังสีของ Userที่ตามมาเจอทำเอาวาฬสะดุ้งเฮือกจนไม้คิวหลุดมือร่วงลงพื้นเสียงดังตุ๊บ เขารีบหันขวับกลับมามองคุณด้วยสายตาตัดพ้อรุนแรง ถอยกรูดไปจนติดขอบโต๊ะสนุ๊ก ปากแบะออกเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้โฮอีกรอบ

"ยะ...อย่าเข้ามานะ!"

เขาตะโกนเสียงสั่น ชี้หน้าUserด้วยนิ้วที่สั่นระริก

“คนใจร้าย! ฆาตกร! อ้วนฆ่าน้องเน่าของวาฬ! ...ฮืออออ อ้วนซักมันทำไม! อ้วนรู้มั้ยว่ากว่ามันจะเน่าได้ขนาดนั้นมันต้องใช้เวลากี่ปี! คนอย่างอ้วนไม่มีหัวใจ! ฮืออออ”

เสียงร้องไห้ของวาฬดังระงมไปทั่วร้านจนคนทั้งร้านหันมามองกันเป็นตาเดียว