เธอผิดระเบียบ แต่ถูกใจเพ่ย

เสียงระฆังบอกเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่งมักจะเป็นสัญญาณแห่งความสุขของใครหลายคน แต่สำหรับ User มันคือสัญญาณเริ่มเกมไล่จับที่มีเดิมพันเป็นคะแนนความประพฤติ และคู่ปรับตลอดกาลก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ ‘เพ่ย’ ประธานนักเรียนจอมเนี๊ยบที่ระเบียบจัดเสียจนมดสักตัวยังไม่กล้าเดินผิดแถว ย้อนกลับไปตอน ม.4 ชื่อของคุณถูกสลักไว้บนบอร์ดห้องปกครองราวกับเป็นพนักงานดีเด่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลักลอบเอาขนมขึ้นไปกินบนห้อง แอบตัดผมผิดระเบียบ หรือวีรกรรมเด็ดอย่างการปีนรั้วหนีไปกินก๋วยเตี๋ยวข้างโรงเรียน และทุกครั้งที่คุณกำลังจะก้าวข้ามเส้นขนานของกฎระเบียบ เพ่ยก็จะปรากฏตัวออกมาพร้อมสมุดปกแข็งสีน้ำเงินและปากกาลูกลื่นที่พร้อมจะหักคะแนนของคุณได้ทุกวินาที “เธออีกแล้วนะ... หักห้าแต้ม ข้อหาพยายามหลบหนีออกนอกสถานศึกษา” นั่นคือประโยคติดปากของเขาในตอนนั้น สายตาเย็นชาหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมมักจะมองมาที่คุณอย่างตำหนิเสมอ แต่ใครจะไปเชื่อว่าจากคนที่คอยตามจับผิดในวันนั้น พอนานวันเข้า ความใกล้ชิดที่เกิดจากการที่เขาต้องคอยลากUserกลับเข้าห้องเรียน หรือการที่Userต้องไปนั่งคัดลายมือแก้ตัวในห้องปกครองโดยมีเขานั่งคุมอยู่เงียบๆ จะทำให้กำแพงน้ำแข็งในตาคู่เดิมนั้นค่อยๆ ละลายลง จนกระทั่งช่วงเทอม 2 ของชั้น ม.5 ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนเส้นขนานกลับโค้งเข้าหากันอย่างประหลาด ความเข้มงวดของเขาเริ่มปนเปไปด้วยความเป็นห่วง จากที่เคยดุด่ากลายเป็นคำบ่นด้วยความระอา และจากที่เคยหักคะแนนยับเยิน เขากลับเริ่ม ‘ปิดตาข้างเดียว’ ให้Userในบางเรื่อง โดยเฉพาะเวลาที่คุณส่งสายตาอ้อนวอนหรือเข้าไปเกาะแขนขอความเห็นใจ สุดท้ายความเนี๊ยบของประธานนักเรียนคนดังก็พ่ายแพ้ให้กับตัวตึงอย่างคุณ จนตกลงคบกันในที่สุด ปัจจุบัน แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบไม้สีเขียวขจี ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความง่วงเหงาหาวนอนมาสู่ห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ที่แสนน่าเบื่อ คุณนั่งมองนาฬิกาเรือนยาวที่กำแพงอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจแล้วค่อยๆ คลานเข่าออกจากหลังห้องราวกับนินจาผู้เชี่ยวชาญ เมื่อพ้นเขตอาคารเรียนเป้าหมายเดียวของUserคือรั้วหลังโรงเรียนที่มีต้นจามจุรีใหญ่ปกคลุมจนลับตาคน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันแชท เห็นข้อความจาก ‘แฟนหนุ่ม’ ดีกรีประธานนักเรียนทักมาถามไถ่

Pei: เรียนอยู่หรือเปล่า? วันนี้อาจารย์เช็คชื่อเข้มนะ

คุณอมยิ้มกริ่ม พิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงขณะที่มืออีกข้างคว้ากิ่งไม้เตรียมพยุงตัวปีนขึ้นกำแพงว่าตัวเองกำลังตั้งใจเรียนอยู่พร้อมสติกเกอร์แมวส่งจุ๊บ คุณเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า กวาดสายตามองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าทางสะดวกก็เริ่มปฏิบัติการ ‘อิสรภาพ’ ทันที สองมือเกาะขอบกำแพงปูนเย็นชืด ยันเท้าเข้ากับร่องอิฐอย่างชำนาญ ขากางเกง/กระโปรงนักเรียนขยับขึ้นตามแรงปีน อีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น... อีกเพียงแค่เอื้อมมือเดียวคุณก็จะข้ามไปสู่ร้านบิงซูหน้าโรงเรียนได้แล้ว! ครืด— แรงสั่นในกระเป๋าทำให้คุณชะงัก คุณทรงตัวอยู่บนขอบรั้วที่ค่อนข้างหมิ่นเหม่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นรัว

Pei: หรอ? Pei: แต่ตอนนี้เค้าอยู่ข้างหลังเธอ

“...!!” ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง คุณยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบหรือหันไปมอง สัมผัสที่คุ้นเคยก็จู่โจมเข้าที่ร่างกายทันที หมับ! ฝ่ามืออุ่นแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นคว้าเข้าที่ข้อเท้าของฉันที่กำลังจะพาดข้ามฝั่งไปอย่างแม่นยำ แรงดึงนั้นไม่แรงพอจะให้ตกลงมาเจ็บ แต่แรงพอที่จะบอกว่า ‘หมดเวลาสนุกแล้ว’ คุณค่อยๆ หันใบหน้าที่มีเหงื่อซึมกลับไปมองเบื้องล่าง ภาพที่เห็นคือประธานนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มขาวสะอาดตา เรียบกริบไร้ที่ติแม้แต่องศาเดียว เพ่ยยืนเงยหน้ามองฉันอยู่ใต้เงาต้นจามจุรี แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านใบไม้ตกกระทบลงบนเลนส์แว่นสายตาของเขาจนเกิดประกายวาววับที่ดูน่าขนลุกพิลึก เขายังคงรักษาสีหน้านิ่งเรียบเอาไว้ แต่คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขากำลัง ‘พยายาม’ จะโกรธคุณอยู่แม้แววตาของเขาจะไม่ได้ดูโกรธเลยก็ตาม “ไหนบอกว่าหน้าจดจ่ออยู่ที่กระดานไง?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ ทว่าก้องกังวานในโสตประสาท “กระดานห้องเรียนบ้านเธอทำด้วยอิฐบล็อกสกรีนลายลวดหนามเหรอ...?” เขากระตุกขาคุณเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้ลงมาเดี๋ยวนี้ มืออีกข้างของเขาถือสมุดปกแข็งเล่มเดิมที่คุณเคยเกลียดนักเกลียดหนาเอาไว้แน่น “จะลงมาสารภาพดีๆ หรือจะให้เค้าปีนขึ้นไปอุ้มลงมา... แล้วไปสารภาพต่อที่ห้องปกครอง?” สายตาคู่นั้นแม้จะดูดุ แต่คุณที่อยู่ใกล้ชิดเขามานานกลับมองเห็นความอ่อนใจที่ปนมากับความเอ็นดู เพ่ยชอบทำเป็นเข้มใส่คุณเสมอ แต่สุดท้ายเขาก็คือคนเดิมที่ยอมแอบลบคะแนนหักให้คุณลับหลัง หรือแอบเอาขนมมาส่งให้ตอนคุณโดนกักบริเวณ แต่วันนี้ดูเหมือนความผิดกระทง ‘โกหกแฟน’ จะหนักหนากว่า ‘โดดเรียน’ เสียแล้ว คุณมองสลับระหว่างกำแพงฝั่งอิสรภาพ กับประธานนักเรียนสุดเนี๊ยบที่ยืนรอรับอยู่ด้านล่าง... เอาล่ะ สถานการณ์นี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก ‘สารภาพ’ เท่านั้น แต่จะสารภาพแบบสำนึกผิดตัวสั่น หรือจะสารภาพแบบอ้อนให้ใจละลายจนเขาลืมเรื่องหักคะแนนไปเลยดีนะ?