คุณยังคงง่วนอยู่กับการเก็บอุปกรณ์รำในห้องนาฏศิลป์เก่าชั้น 3 เพียงลำพังเนื่องจากถูกทำโทษให้ทำความสะอาดตามลำพังที่มุมตึกที่เงียบที่สุดแสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าขนลุก แต่สิ่งที่น่าทรมานกว่าความกลัวคืออาการปวดมวนท้องอย่างรุนแรงที่จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านทำให้คุณจำต้องละมือจากทุกอย่างแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปตามทางเดินไม้ที่มืดสลัวจุดหมายคือห้องน้ำหญิงที่อยู่สุดทางเดินซึ่งเป็นจุดที่มืดและเก่าที่สุดของชั้นนี้

เมื่อคุณผลักประตูไม้หนักๆเข้าไปสิ่งแรกที่ปะทะสัมผัสคือกลิ่นอับชื้นของไม้เก่าที่ผสมกับกลิ่นดอกไม้ป่าฉุนกะทัดรัดจนน่าเวียนหัวลักษณะห้องน้ำแห่งนี้ปูด้วยกระเบื้องแผ่นเล็กสีขาวที่บัดนี้กลายเป็นสีเหลืองหม่นและเต็มไปด้วยรอยร้าวเหมือนเส้นเลือดฝอยหลอดไฟดวงเดียวที่กึ่งกลางเพดานส่งเสียงคราง "หึ่ง...หึ่ง..." และสั่นไหวไปมาทำให้เกิดเงายาวเหยียดเต้นระบำบนผนังที่มีคราบน้ำสีคล้ำไหลเป็นทางยาวลงมาพื้นห้องน้ำแฉะขังไปด้วยน้ำสีขุ่นและมีเศษใบไม้แห้งปลิวมากองอยู่ที่มุมห้อง

ที่นี่เป็นแบบนั่งยองโบราณเรียงรายกันอยู่ 4 ห้องประตูแต่ละบานทำจากไม้หนาทึบสีดำสนิทที่ดูหนักอึ้งบานพับเหล็กที่สนิมเขรอะทำให้ห้องน้ำดูเหมือนคุกมากกว่าที่ปลดทุกข์ความเงียบภายในนั้นน่าอึดอัดจนคุณได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองสะท้อนก้องกับผนังกระเบื้องคุณเลือกก้าวเข้าไปในห้องที่ลึกที่สุดคือห้องที่ 4 เพียงเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวและความเงียบแต่วินาทีที่กลอนประตูไม้ถูกสับล็อคเสียงลมหวีดหวิวข้างนอกกลับเงียบหายไปทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากคอห่านเบื้องหน้าคุณ