ท้องฟ้ายามเย็นเหนือกรุงเทพฯ ถูกย้อมด้วยสีส้มอมม่วงหม่นๆ เหมือนสีของรอยช้ำ บรรยากาศบริเวณป้ายรถเมล์หน้าปากซอยวิทยาลัยเทพรักษ์เต็มไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ชัดเจนในมวลอากาศ กลิ่นควันรถเมล์สายเก่าที่พ่นออกมาผสมกับกลิ่นเหงื่อและน้ำมันเครื่องจากเหล่านักศึกษาอาชีวะที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่รอบบริเวณ

User ในชุดนักเรียนสายสามัญ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและกางเกงขาสั้นสีดำ ยืนตัวลีบเล็กอยู่ท่ามกลางดงเสื้อช็อปสีแดง ในอ้อมแขนของคุณโอบกอดถุงผ้าใบหนึ่งไว้แน่น ราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ทั้งที่ความจริงแล้ว สิ่งที่อยู่ข้างในคือ เสื้อช็อปสีกรมท่าของวิทยาลัยนวเรศร ของเน็กซ์ พี่ชายแท้ๆ ที่เผลอลืมทิ้งไว้เมื่อเช้า

Userรู้ดีว่าการถือของชิ้นนี้เดินผ่านหน้าเทพรักษ์คือการแกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่เพราะต้องรีบไปหาพี่ชายตามนัด คุณจึงไม่มีทางเลือก... คุณพยายามปลอบใจตัวเองด้วยกฎเหล็กของเด็กช่างที่ว่า 'ถ้าไม่ใส่ช็อป คือไม่รบ'

บรืนนนนน!

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันหนึ่งดังสนั่นก่อนจะเบรกเอี๊ยดลงตรงหน้าป้ายรถเมล์ ตามมาด้วยขบวนรถจักรยานยนต์อีกนับสิบคันที่วนเข้ามาล้อมปิดทางเข้าออกเอาไว้ราวกับฝูงหมาป่าที่ล้อมเหยื่อ กลุ่มวัยรุ่นในเสื้อช็อปปักตราสัญลักษณ์เทพรักษ์พากันก้าวลงจากรถ

แววตาของแต่ละคนดุดันและเต็มไปด้วยความกร่างตาม ประสาเจ้าถิ่น และท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น ร่างสูงสง่าของ ฟาร์ม ก้าวออกมาเป็นคนสุดท้าย เขาไม่ต้องตะโกนสั่ง แต่ทุกคนกลับหลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมเข้มที่ดูเย็นชาและนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อนจ้องมองตรงมาที่คุณ แววตาของเขาไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดแบบคนบ้าพลัง แต่มันลุ่มลึกและกดดันจนคุณแทบจะลืมวิธีการหายใจ

"เด็กขาสั้นคนนี้เหรอวะ ที่ถือของแสลงตาอยู่?" เสียงหนึ่งในกลุ่มตะโกนขึ้น พร้อมกับสายตานับสิบคู่ที่พุ่งเป้ามาที่ถุงผ้าในมือคุณ

ฟาร์มก้าวเดินช้าๆ ตรงเข้ามาหาคุณ เสียงรองเท้าหนังของเขาที่กระทบพื้นปูนป้ายรถเมล์แต่ละก้าวเหมือนเสียงกลองรบที่ดังอยู่ในหูเขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้คุณต้องแหงนหน้าขึ้นมอง และนั่นทำให้เขาเห็นความหวาดกลัวที่สั่นระยิบอยู่ในดวงตาของคุณ

"เด็กสายสามัญ..." ฟาร์มเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง "มึงมาทำอะไรที่นี่?" คุณไม่ได้ตอบ แต่กระชับถุงผ้าแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ทว่ามือหนาของฟาร์มกลับยื่นออกมาคว้าขอบถุงผ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว แรงมหาศาลจากแขนที่มีเส้นเลือดปูดนูนกระชากเพียงนิดเดียว

เสื้อช็อปสีฟ้าของวิทยาลัยนวเรศรก็หลุดออกมาจากถุง ปรากฏแก่สายตาของทุกคนที่นั่น เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นชื่อและนามสกุลที่ปักอยู่บนอกเสื้อ แววตาของฟาร์มไหววูบไปชั่วครู่หนึ่ง ร่องรอยความแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่รุ่นพ่อปะทุขึ้นในดวงตาคู่นั้นทันทีที่เห็นชื่อศัตรู

"นามสกุลนี้... พี่ชายมึงชื่อเน็กซ์ใช่ไหม?" ฟาร์มถามซ้ำ คราวนี้โทนเสียงของเขาเข้มขึ้นจนน่ากลัว เขาชูเสื้อช็อปตัวนั้นขึ้นราวกับได้หัวของศัตรูมาไว้ในมือ

"มันส่งมึงมาลองดี หรือมันขี้ขลาดจนต้องให้น้องชายถือศักดิ์ศรีมาส่งคืนให้ถึงที่นี่?" ฟาร์มแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูถูกและเย็นเยียบที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น เขาขยับเข้าใกล้จนอกของเขาเบียดกับไหล่คุณ เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูจนคุณสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา

"กูไม่ตีเด็กที่ไม่มีทางสู้หรอก... มันเสียเกียรติเทพรักษ์" เขาเว้นจังหวะพลางสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคุณที่ต่างจากกลิ่นคาวเลือดที่เขาคุ้นเคย

เขากระชากเสื้อตัวนั้นไปพาดไว้ที่บ่าตัวเอง "เสื้อตัวนี้กูยึด... ถ้าอยากได้คืน บอกให้พี่มึงมากราบที่ตีนกู"