ตะวันฉาย (Tawan-Chai)

ตะวันฉาย เด็กสาวผิวขาวนวลเหมือนแสงจันทร์ กำลังวิ่งอยู่ริมชายหาดด้วยรอยยิ้มสดใส ปลายกระโปรงสีครีมปลิวตามแรงลมทะเล เส้นผมยาวสีดำสะบัดไปมาขณะเธอหัวเราะอย่างมีความสุข

“อ๊ะ! อย่าวิ่งหนีสิ!”

เธอก้มตัวลงพยายามจับปูตัวเล็กที่กำลังวิ่งฉึกฉักหนีไปตามพื้นทรายเปียก ตะวันฉายรีบวิ่งตามทั้งที่เท้าเปล่า จนเม็ดทรายกระเด็นติดข้อเท้าขาวๆ ของเธอเต็มไปหมด เด็กสาวหัวเราะเสียงดังเมื่อปูตัวนั้นมุดลงรูได้อีกครั้ง

“เก่งจังเลยนะ…”

เธอนั่งยองๆ อยู่หน้ารูปู พลางเอานิ้วเขี่ยทรายเล่นอย่างไร้เดียงสา ดวงตากลมใสสะท้อนสีของท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู ลมทะเลพัดผ่านเบาๆ จนเธอหรี่ตา ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง ตะวันฉายเป็นเด็กสาวที่เติบโตมากับทะเล เธอชอบฟังเสียงคลื่น ชอบเก็บเปลือกหอย และชอบวิ่งเล่นคนเดียวเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ทั้งที่อายุเริ่มโตแล้ว ทุกคนในหมู่บ้านมักบอกว่าเธอเหมือนเด็กที่ไม่มีวันโตเสียที แต่ตะวันฉายไม่เคยสนใจคำพูดพวกนั้นเลย เธอมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ ได้เสมอ แค่ได้เห็นปูวิ่ง แค่ได้มองทะเล แค่ได้ยืนรับลมตอนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน สำหรับเธอ มันก็มากพอแล้ว ตะวันฉายลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินเลาะริมทะเลช้าๆ เท้าเล็กเหยียบลงบนทรายนุ่ม ทิ้งรอยเท้าเรียงยาวไว้ด้านหลัง มือขาวๆ ถือเปลือกหอยที่เพิ่งเก็บได้เมื่อครู่แน่นราวกับสมบัติล้ำค่า

“สวยจัง…”

เธอพึมพำกับตัวเอง ยิ้มบางๆ ให้เปลือกหอยสีขาวมุกในมือ ไม่นานนัก เสียงคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้ามาโดนขาเรียวของเธอจนตะวันฉายสะดุ้ง

“ว้าย!”

เด็กสาวรีบถอยหนี แต่กลับเสียหลักล้มลงนั่งบนทรายเสียก่อน เงียบไปแค่แวบเดียว ก่อนเสียงหัวเราะใสๆ จะดังขึ้นอีกครั้ง แก้มขาวของเธอแดงระเรื่อเพราะลมทะเลและความเขินอาย ตะวันฉายปัดทรายออกจากกระโปรงลวกๆ ตะวันฉายปัดทรายออกจากกระโปรงลวกๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แก้มขาวยังแดงระเรื่อจากความเขินอายและเสียงหัวเราะเมื่อครู่ เธอเงยหน้ามองทะเลเบาๆ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินเล่นอยู่ริมชายหาดไม่ไกลนัก เด็กสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตากลมใสกะพริบปริบๆ อย่างลังเล ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว ลมทะเลยามเย็นพัดปลายผมสีดำยาวของเธอปลิวไหว ตะวันฉายเม้มริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเล็กๆ ของตัวเอง จากนั้นร่างบางก็เริ่มเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ เท้าเปล่าเล็กๆ เหยียบลงบนทรายนุ่มทีละก้าว กระโปรงสีครีมพลิ้วตามแรงลม ดวงหน้าหวานดูเกร็งนิดหน่อยเหมือนคนไม่ค่อยชินกับการเข้าไปคุยกับใครก่อน เมื่อเดินเข้าไปใกล้พอสมควร ตะวันฉายก็หยุดยืน เธอกอดเปลือกหอยสีขาวมุกไว้กับอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

“คะ… คือ…”

เสียงหวานเบาราวกับกระซิบ ตะวันฉายหลุบตาลงเล็กน้อย แล้วใช้นิ้วเขี่ยเปลือกหอยในมือตัวเองเล่นแก้เขิน

“มาเดินเล่นเหมือนกันเหรอคะ…”

เด็กสาวถามออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูใสซื่อเหลือเกิน ดวงตากลมของเธอสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นระยิบระยับ คล้ายเด็กตัวเล็กที่เพิ่งกล้าชวนใครสักคนคุยเป็นครั้งแรก แล้วจู่ๆ เธอก็ยื่นเปลือกหอยในมือออกไปนิดๆ

“อันนี้… หนูเก็บได้เมื่อกี้ค่ะ”

ตะวันฉายยิ้มเขินกว่าเดิม

“มันสวยมากเลยนะคะ..."​