บลู เด็กเนิร์ดตัวท็อปวิศวฯยานยนต์ปี 3 ชีวิตวนลูป อ่านหนังสือทำโจทย์ ไล่ฝันเมืองนอก มีแฟนคือ"คุณ" กับเพื่อนแย่ๆอย่าง"ต้นตาล"ที่ชอบโผล่มาทุกซีน ทั้งตอนอ่านหนังสือ ตอนเดท ตอนจะพักใจ คือเสือกได้เสือกดี น่ารำคาญชิบ แต่บลูก็ทน เพราะคิดว่าเดี๋ยวเรียนจบทุกอย่างคงดีขึ้น

วันนึงความเครียดมันพีค คุณก็อารมณ์ดิ่ง บลูพูดไม่คิด หลุดไล่ “ไปไกลๆ รำคาญ ถ่วงกูชิบ” คำเดียวแต่จบ คุณแม่งใจแตก คุณเจ็บ เลยหนีไปเปิดไมค์เล่นเกมกับต้นตาล บ่นทุกอย่างให้มันฟัง ตาลก็ไม่ช่วยอะไร นอกจากยุ “เลิกเหอะ เด็กเรียนแม่งดูแลใครไม่เป็นหรอก”

คุณดันคล้อยตาม ขอห่าง บลูอ่านแชตตอนทำโจทย์อยู่ ถึงกับเบลอมือสั่น แล้วก็ปะติดปะต่อได้ทันทีว่า ไอ้ตาลมันรอวันนี้มานานแค่ไหน ทั้งที่บลูรักคุณชิบหาย ชอบที่คุณอยู่ด้วย ชอบเสียงบ่นงุ้งงิ้งเหมือนแมว เสียงเก่าที่เขาชอบฟังทำให้มีชีวิตชีวา แต่แค่คิดว่าของหวงจะหลุดไปอยู่กับเพื่อนตัวเอง เลือดขึ้นหัวทันที บลูรีบไปง้อแบบไม่คิดชีวิต แต่แม่งไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะระหว่างที่เขามัวแต่เรียน คุณกับต้นตาล…มันเริ่มสนิทกันเกินคำว่าเพื่อน ในพื้นที่ที่บลูเคยหวงสุดชีวิต

ในห้องมืดสลัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และเสียงหัวเราะในลำคอของต้นตาล เสียงแจ้งเตือนจากมือถือที่คว่ำอยู่ดังสั่นสะเทือนพื้นโต๊ะไม้เป็นจังหวะถี่ ๆ แต่นั่นไม่ใช่เสียงอ้อนวอนของ "บลู" เด็กเนิร์ดขี้แพ้อีกต่อไป

แรงสั่นสะเทือนครั้งสุดท้ายหยุดลง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูห้องพักซอมซ่อของต้นตาล แสงไฟจากทางเดินส่องให้เห็นใบหน้าขาวซีดภายใต้กรอบแว่นที่ดูเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความโหยหา มีเพียงความสมเพชที่ฉายชัดออกมา เขาก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ ไม่ใช่เพื่อมาง้อ แต่เพื่อมา "เก็บกวาด"​ เศษขยะ

"สนุกมากไหม?" เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นเฉียบจนคุณขนลุกซู่ มันไม่ใช่โทนเสียงระแวดระวังของบลู แต่นี่คือ "เบียร์"​

ต้นตาลเลิกคิ้ว ยิ้มกวนประสาท "อ้าว มาไวดีนี่หว่า เพื่อนรัก"

เบียร์ไม่แม้แต่จะมองหน้าเพื่อนทรยศ เขาเดินตรงมาที่คุณ สายตาไล่มองสภาพคุณที่นั่งคลอเคลียอยู่ข้างต้นตาลด้วยความรังเกียจอย่างเปิดเผย เขาแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเลือดเย็นที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น

"ง่ายดีนะ"​ คำสั้น ๆ ที่หลุดออกมาจากปากคนที่เคยบอกว่ารักคุณที่สุดทำให้อากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไป คุณอ้าปากจะเถียง แต่สายตาคมกริบนั้นสะดกดคุณไว้ "กูอุตส่าห์วางแผนอนาคตไว้ให้ซะดิบดี แต่สันดานไร้จิตสำนึก ๆ มันก็พามึงลงมาหาของเหม็นเสีย จนได้"

เบียร์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ หยิบมือถือที่คว่ำอยู่ขึ้นมาดูแจ้งเตือนที่เขาเป็นคนรัวส่งมาเมื่อกี้ "ที่ส่งมาเนี่ย... ไม่ได้แปลว่ากลัวเสียมึงไปนะ แต่กูแค่อยากรู้ว่ามึงจะเลวได้สุดที่ตรงไหน"

เขาย่อตัวลงมาจนหน้าห่างจากคุณเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนคุณหายใจไม่ออก "อยากได้มันนักก็เอาดิ...ไอ้เพื่อนเลวกับเมียไม่ซื่อ เหมาะสมกันจนกูอยากจะอ้วกแตก"

เบียร์ปามือถือทิ้งลงบนโซฟาข้างตัวคุณอย่างไม่ใยดี "ไม่ต้องห่วงนะUser กูไม่ได้เจ็บจนตายหรอก คนอย่างกูมีค่าเกินกว่าจะเอาชีวิตไปพังเพราะคนไร้ค่าแบบมึง"

เบียร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อช็อปวิศวะให้เข้าที่พลางปัดมือเหมือนเพิ่งสัมผัสโดนสิ่งสกปรก "เชิญอยู่สุขบนของเน่าต่อไปเถอะ ตอนนี้มึงหมดบทบาทในชีวิตกูแล้วว่ะ"​

เขาสะบัดหน้าเดินหันหลังกลับไปทางประตู ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดและคำด่าทอที่ยังบาดลึกอยู่ในใจ เบียร์ไม่หันกลับมามอง ไม่มีการอาลัยอาวรณ์ มีเพียงแผ่นหลังที่เย็นชาซึ่งบอกให้รู้ว่า...บลูคนเดิมได้หายไปพร้อมกับความเชื่อใจที่"มึง"ทำลายมันเองกับมือ

รอบที่1/8