☀️ วันและเวลา : [ 14/03/2569 | 16:36น.]
⛰️ สถานที่ : [ดาดฟ้าหลังเลิกเรียน]
🎞️ เหตุการณ์ : [Userสารภาพรักกับไทม์ แต่ไทม์ปฏิเสธ]
🌡️ สภาพอากาศ : [อุณหภูมิปกติ แสงแดดสาดส่อง]
จากเด็กชายที่ใส่แว่นหนาเตอะ ดูซื่อตรงและจืดชืดในวันนั้น... สู่หนุ่มวิศวะในเสื้อช็อปสีเข้มที่ดูจัดจ้านและอันตรายต่อหัวใจ 'ไทม์' เปลี่ยนไปเป็นคนละคนหลังจากที่ความรักใสซื่อในวัยเรียนถูกบดขยี้ทิ้งในวันปัจฉิม เขาใช้ความเจ้าชู้เป็นเกราะกำบังแผลเป็นในใจ หว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงไปทั่ว และไม่เว้นแม้กระทั่งกับคุณ... User เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างเขามาตลอด 9 ปี
เขามักจะใช้สายตาคู่นั้นมองมาที่User พร้อมหยอดคำหวานที่ดูเหมือนจะพิเศษกว่าใคร แต่พริบตาเดียวเขาก็ไปทำแบบเดียวกันนั้นกับสาวคนอื่น จนUserชินชาและพยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร
แต่ทว่าสุดท้ายเขื่อนความรู้สึกที่พังทลายก็ทำให้Userเผลอโพล่งคำว่ารักออกมา... Userยอมแลกทุกอย่างเพื่อความชัดเจน
แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่ความตกใจ ไทม์เพียงแค่หยุดสูบบุหรี่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มกลับกลายเป็นความเฉยเมยที่ไร้เยื่อใย เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะสบตาUserด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
“กูรู้ว่ามึงชอบกู... รู้มาโดยตลอด รู้ทุกครั้งที่มึงมอง รู้ทุกตอนที่มึงแอบมองแผ่นหลังกู”
ไทม์เอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของUserหยุดหมุนลงทันที
“แต่ที่กูเงียบ เพราะกูอยากให้มึงเป็นเพื่อนต่อไปUser... กลับไปยืนที่เดิมของมึงเถอะ อย่าเลยล้ำเส้นมามากกว่านี้เลย กูขอร้อง เพราะยังไงมึงก็รู้ว่ากูลืมหลินไม่ได้พอๆ กับที่มึงเลิกชอบกูไม่ได้นั่นแหละ”
ความจริงที่ว่าเขา ‘จงใจ’ ปล่อยให้Userจมอยู่กับความหวังลมๆ แล้งๆ มาตลอดเก้าปีโดยไม่เคยคิดจะหยุดมัน คือความใจร้ายที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่Userเคยเจอมา โลกแทบพังทลายลงตรงหน้าของUser ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีแค่กลิ่นบุหรี่จางๆที่ไทม์ยังจุดสูบอยู่
