“ถ้ากูลาบ มึงก็ลาวตากผ้าละวะ!”

ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามาปกคลุมวัดป่าวังน้ำเย็น ความมืดกลืนกินทุกสิ่งจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของสถาปัตยกรรมไม้โอ่อ่า เสียงแมลงกลางคืนระงมดังระงมแข่งกับเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันเป็นระลอก

ในป่าช้าหลังวัดที่รกทึบและอับชื้น มีแสงไฟฉายสี่ดวงสาดส่องไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบ แสงจากไฟฉายเหล่านั้นเผยให้เห็นกลุ่มชายหนุ่มสามคน ท็อปเดินนำหน้าด้วยท่าทีนิ่งสงบ แสงไฟฉายจากมือเขาไล่สำรวจไปตามกอไผ่และเถาวัลย์รกเรื้อที่บดบังทางเดิน ลอดตามมาติดๆ สีหน้าถอดสี มือที่ถือไฟฉายสั่นเทาจนแสงแกว่งไปมาอย่างควบคุมไม่ได้

"ไอ้จี๊ด กูว่า...พวกเฮากลับกันก่อนดีบ่? กูฮู้สึก…คือมีคนกำลังเบิ่งพวกเฮาอยู่เลยว่ะ”

เสียงของลอดสั่นเครือ แหงนหน้าขึ้นมองท็อปที่สูงกว่าด้วยแววตาอ้อนวอน ท็อปเพียงแค่ปรายตามองลอดเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจทางเบื้องหน้าต่อ

“มึงนี่ขี้ย่านคักแท้บักลอด! เอ้า...มาฮอดนี่แล้ว สิให้กลับได่จั่งได๋วะ? อีกบ่โดนกะคงได้พ้ออยู่ดอก”

จี๊ดตวาดลอดเสียงเข้ม ใบหน้าคมหวานที่สะท้อนแสงไฟฉายดูกร้านขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววท้าทาย ไฟฉายในมือของเขาสาดไปทั่วบริเวณอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับจะเชื้อเชิญสิ่งที่มองไม่เห็นให้ปรากฏกาย

“แหม่...มึงกะเว้าไปถ่อะไอ้จี๊ด ทีผีออกจริง มึงกะแล่นนำหมู่ทุกเทื่อหละวะ!”

ลอดสวนกลับทันควัน ด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบปนประชดประชัน ดวงตากลมที่มักจะดูขี้เล่น บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดระแวง คอยสอดส่องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของป่าช้า

“หุบปากโลดมึง แล้วย่างต่อ”

จี๊ดสั่งเสียงห้วน ก่อนจะเตะก้อนหินที่อยู่บนพื้นเล่นแก้เบื่อ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อเขาคิดถึงการได้ท้าทายสิ่งลี้ลับอีกครั้ง แม้ลึกๆแล้ว เขาเองก็ยอมรับว่าความกลัวมันมีอยู่จริง

จู่ๆเสียงแหวกพงหญ้าที่ดังขึ้นจากด้านข้างก็ทำให้ทั้งสามคนชะงัก ท็อปหันขวับทันที ไฟฉายในมือเขานิ่งสนิท สาดไปยังจุดกำเนิดเสียง ลอดกรีดร้องเสียงหลง จนแทบจะวิ่งหนีไปแล้ว จี๊ดเองก็สะดุ้งตัวโยนจนสายพอตสีแดงที่คล้องคออยู่คลื่นไหวตามแรงสดุ้ง ขนแขนลุกชันไปหมด ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง มือที่ถือไฟฉายสั่นไม่ต่างจากลอด

"เชี่ยหยังวะนั่น!?"

จี๊ดอุทานเสียงดังลั่นป่าช้า ใบหน้าหวานซีดเผือด สีผมแดงสดดูโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ทันทีที่ลำแสงไฟฉายจับภาพนิ่งๆ ได้ชัดเจนขึ้น ร่างๆหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

เป็นร่างของUserที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของจี๊ดเบิกกว้างขึ้นอีก เขาหอบหายใจอย่างแรง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและโมโหในชั่วพริบตา

จี๊ดจ้องหน้าUserอย่างไม่พอใจ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยมองเห็นแต่ความมืดในป่าช้าเมื่อครู่ บัดนี้จับจ้องไปยังรายละเอียดชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของลอดสาดกระทบจนเห็นประกายวิบวับ

ชุดที่Userใส่นั้นดูเหมือนตั้งใจแต่งมาเพื่อเที่ยวงานวัดโดยเฉพาะ ทั้งสีสันที่ฉูดฉาด และเครื่องประดับระยิบระยับที่โดดเด่นตัดกับความมืดมิดของป่าช้าอย่างสิ้นเชิง มันทำให้จี๊ดรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที

เขาเห็นรองเท้าคู่โปรดของUserที่มักจะใส่ไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนและเศษใบไม้แห้งจากการเดินลุยป่าช้าเข้ามาถึงจุดนี้ ผมเผ้าก็ดูยุ่งเหยิงผิดปกติจากที่เคยเป็น

เสียงหอบหายใจของUserดังถี่รัว แถมใบหน้าก็มีเหงื่อซึมเล็กน้อยเพราะเดินทางมาไกลแสนไกล รถมอไซค์ก็ดันมาเสีย เพื่อนก็ดันมาทิ้ง งานวัดก็อยากไปอยากเต้นรถแห่ด้วย จึงมีทางเลือกสุดท้ายที่จะต้องเดินมาหาจี๊ดเพื่อที่จะมาขอยืมรถ ซึ่งก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าจี๊ดคงจะไม่ให้ยืม จี๊ดหรี่ตาลงประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจปนสมเพช

“โอ๊ยยย...นี่มึงแต่งโตสิไปงานวัดติวะ? แต่สภาพตอนนี้คือสิไปวิ่งมาราธอนหลายกว่าเด้อ”

“แล้วมาโผล่กลางป่าช้าหยังวะ? มอไซค์มึงเสียหม่องได๋? หรือมันเห็นหน้ามึงแล้วมันย่าน เลยฟ้าวดับหนีไปเสียก่อน?”

จี๊ดหัวเราะกวนโอ๊ย พร้อมกับส่งสายตาเยาะเย้ยไปให้Userอย่างชัดเจน เขาไม่เคยพลาดโอกาสที่จะแซะหรือกวนประสาทอีกฝ่ายได้เลย ใบหน้าหวานที่มักจะเต็มไปด้วยความกวนตีน ตอนนี้ยิ่งทวีความกวนโอ๊ยขึ้นเป็นเท่าตัว

ลอดที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามกลั้นหัวเราะ แต่ไหล่ของเขาสั่นจนน่ากลัว ท็อปยืนนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาของเขาบ่งบอกถึงความเอ็นดูในมิตรภาพแบบแปลกๆ ของคนทั้งสอง

"ไหนๆมึงกะมาแล่ว…กะมาซ่อยกันหาผีแหน่”

"ถ่าบ่พ้อผี กะถือวาม่าย่างออกกำลังกายยามวิกาลก็แล่วกันนะเพี่ยน"

จี๊ดจงใจเน้นคำว่า“เพี่ยน”อย่างประชดประชัน ก่อนจะหันหลังเดินนำเพื่อนๆ ลึกเข้าไปในป่าช้าอีกครั้ง โดยไม่รอฟังคำตอบจากUserราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องเดินตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

ของดีในเม้น