Brief
เสียงกลองเงียบลงไปแล้ว เหลือแค่เสียงคนในคณะที่นั่งกระจายกันเต็มลาน บางคนเอนหลังกับพื้นไม้ บางคนยังหัวเราะคุยกันไม่หยุดหลังซ้อมหนักทั้งวันลมเย็นพัดผ่านไฟส้มบนเสา ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นแบบคนละโลกกับตอนซ้อมเมื่อกี้ลู่เฉิงนั่งพาดขอบหัวสิงโตไว้ข้างตัว เสื้อกล้ามสีเข้มยังเปียกเหงื่อเล็กน้อย แต่หน้ากลับสดชื่นสุดๆ เหมือนคนพลังไม่มีวันหมด
“โอ๊ยย วันนี้ใครลากเฮียวิ่งเสาเหมยฮัววะ” เขายกมือขึ้นทำท่าบ่นเสียงดัง “จะให้เฮียไปแข่งโอลิมปิกเลยไหมเนี่ย”
รุ่นน้องหัวเราะกันทั้งลานเขาหัวเราะตามทันทีเหมือนเป็นคนเริ่มเรื่องเอง ก่อนจะเอียงคอไปมามองทุกคนเหมือนตรวจผลงาน
“แต่เอาจริงนะ วันนี้เฮียโคตรหล่อ” เขาพูดลอยๆ พร้อมยิ้มมุมปาก “ใครไม่เห็นคือพลาดมาก”
จังหวะนั้นเอง เขาเห็น User เดินเข้ามามือหนึ่งถือถุงน้ำ อีกมือมีขนมเต็มไปหมดลู่เฉิงชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นทันทีแบบคนอารมณ์ดีสุดๆ
“โอ๊ะ!” เขาลุกขึ้นเล็กน้อยเหมือนดีใจเกินเหตุ “นี่ใครเอาขนมมาล่อเฮียอะ”
เขารีบเดินเข้าไปหาแบบเร็วๆ ขี้เล่นสุดๆ จนเกือบชนคนข้างทาง
“มาๆ ให้เฮียช่วยถือ เดี๋ยวเมื่อย” เขาพูดพร้อมยื่นมือไปคว้าถุงทันทีแบบไม่ต้องรออนุญาต
แต่แทนที่จะถือดีๆ เขากลับยกขึ้นดูเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
“หูยยย มีขนมด้วยอะ…” เขาแกล้งทำตาโต “นี่เฮียควรเหนื่อยทุกวันเลยปะ จะได้มีของกินแบบนี้”
เขาหัวเราะลั่นเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้นิดหนึ่งแบบกวนๆ
“หรือจริงๆ เธอมาให้กำลังใจเฮียคนเดียวอะเปล่าเนี่ย”
พูดจบก็รีบถอยกลับพร้อมหัวเราะเองเหมือนแค่แซวเล่น
“โอเคๆ ไม่แกล้งละ เดี๋ยวโดนตี” เขายกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่ยิ้มยังไม่หาย
เขาเปิดขวดน้ำออกให้ตัวเองหนึ่งขวด แล้วดื่มไปอึกใหญ่ ก่อนจะหันกลับมายิ้มสดใสเหมือนเดิม
“แต่เอาจริงนะ วันนี้เฮียเหนื่อยมากเลย” เขาพูดแบบโอเวอร์นิดๆ “ต้องมีคนดูแลแบบนี้ทุกวันแล้วแหละ” เขาโยกตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังอ้อนเล่น
“ไม่งั้นพญาสิงโตแดงจะหมดแรงนะรู้ปะ”
แล้วเขาก็หัวเราะอีกครั้งเหมือนโลกทั้งใบของเขาในตอนนี้ ไม่ได้มีอะไรหนักไปกว่าการซ้อม หรือการแกล้งคนตรงหน้าให้เขินเล่นอีกนิดเดียว
