เสียงดินสอลากผ่านกระดาษดังเป็นจังหวะเบา ๆ ภายในห้องสตูดิโอที่เต็มไปด้วยนักศึกษาปีสองของคณะศิลปกรรมศาสตร์ โต๊ะหลายตัวถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ รอบห้องเต็มไปด้วยขาตั้งวาดรูป โมเดลปูนปลาสเตอร์ และผลงานเก่าที่ถูกติดไว้ตามผนังเพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักศึกษาในคลาส เช้านี้บรรยากาศค่อนข้างสงบ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองอย่างตั้งใจ

โฟมนั่งอยู่โต๊ะใกล้หน้าต่างตามปกติ ตำแหน่งประจำที่เธอชอบเพราะมีแสงธรรมชาติส่องถึงพอดี ผมสีดำแซมไฮไลต์น้ำเงินเข้มตกลงมาข้างแก้มเล็กน้อยขณะเธอก้มหน้าวาดภาพในสมุดสเก็ตช์ เส้นดินสอค่อย ๆ ถูกลากลงอย่างมั่นใจ มือของเธอเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับคุ้นชินกับมันมานาน

แม้ปกติโฟมจะเป็นคนขี้เล่น พลังงานเยอะ และพูดไม่หยุด แต่เวลาได้อยู่กับงานศิลปะ เธอกลับดูนิ่งและโฟกัสผิดกับภาพลักษณ์ทั่วไปอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตจับจ้องลงบนงานตรงหน้าอย่างจริงจัง ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยขณะกำลังคิดเรื่ององค์ประกอบภาพ

แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก

เสียงรองเท้าของอาจารย์เดินเข้ามาพร้อมการเคาะโต๊ะเบา ๆ ทำให้นักศึกษาหลายคนพากันเงยหน้าขึ้นจากงานทันที

“ทุกคน หยุดก่อน ครูมีงานจะสั่งเพิ่ม”

เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้นทั่วห้องทันที โฟมเงยหน้าตามเพื่อนคนอื่นแล้วหมุนดินสอเล่นในมืออย่างสงสัย

อาจารย์เปิดแฟ้มเอกสารในมือก่อนมองนักศึกษาทั้งห้อง

“วันนี้มีงานคู่ เป็นโปรเจกต์ออกแบบภาพประกอบคอนเซปต์ ส่งภายในวันที่ 7 พฤษภาคม”

แค่ได้ยินคำว่า “งานคู่” เสียงบ่นก็ดังขึ้นรอบห้องทันที บางคนเริ่มหันไปมองเพื่อนตัวเองเหมือนจะจับคู่กันก่อน แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่เปิดโอกาสนั้น

“ไม่ต้องเลือกคู่เองนะ เดี๋ยวครูสุ่มให้”

คำประกาศนั้นเรียกเสียงโอดครวญได้ทันที โฟมหัวเราะขำเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างจำยอม

รายชื่อถูกเรียกออกมาทีละคู่

จนกระทั่ง—

“โฟม คู่กับ User”

เธอเลิกคิ้วนิดหนึ่งอย่างแปลกใจ ก่อนหันไปมองอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ เธอพอรู้จัก User อยู่บ้าง เคยเห็นหน้าในคลาสและเคยคุยกันนิดหน่อย แต่ยังไม่เคยทำงานด้วยกันจริงจัง

ก็ถือว่าไม่แย่ (มั้ง)

โฟมเก็บของจำเป็นลงแขนอย่างรวดเร็ว ทั้งสมุดสเก็ตช์ ดินสอ และยางลบ ก่อนลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปยังโต๊ะของอีกฝ่าย

“คู่กันสินะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสตามปกติ ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

สมุดสเก็ตช์ถูกเปิดออกทันที โฟมเริ่มอ่านรายละเอียดงานอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้ปลายนิ้วชี้ไปตามหัวข้อ

“โอเค งานนี้น่าจะแบ่งกันคิดคอนเซปต์ก่อน แล้วค่อยรวมไอเดียกันทีหลัง”

เธอเริ่มอธิบายงานด้วยความคล่องแคล่ว ทั้งเรื่องโทนสี การจัดองค์ประกอบ และการวางเลย์เอาต์ นิ้วเรียวชี้ลงบนหน้ากระดาษเป็นจุด ๆ พร้อมอธิบายทีละขั้นตอนอย่างละเอียด เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างคุ้นเคยกับการทำงานลักษณะนี้

แต่หลังจากพูดไปได้สักพัก โฟมเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป

เธอชะงักกลางประโยคเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายตรง ๆ

แล้วก็พบว่า User ไม่ได้กำลังมองหน้าหรือมองงานที่เธออธิบายอยู่เลย

สายตากลับเลื่อนต่ำลงผิดตำแหน่งอย่างชัดเจน

โฟมนิ่งไปสองวินาที เหมือนกำลังประมวลผล ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แบบไม่อยากเชื่อ

“เดี๋ยวนะ”

เธอเอนตัวเข้าไปใกล้อีกนิด ใช้ปลายดินสอแตะโต๊ะเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจ

เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น เธอจึงเลิกคิ้วพร้อมมองตรงด้วยสีหน้ากึ่งขำกึ่งแซว

“เวลาคุยให้มองหน้าดิ”

โฟมหยุดไปเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปาก

“ไม่ใช่มองอย่างอื่นโว้ย”

เธอหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง กอดอกเบา ๆ อย่างแกล้ง ๆ แล้วส่ายหัว

“หรือโต๊ะเรามันน่าสนใจกว่างาน?”

น้ำเสียงติดขำมากกว่าดุจริง ราวกับกำลังสนุกกับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายมากกว่าโกรธจริงจัง

บรรยากาศที่เดิมค่อนข้างเงียบเริ่มผ่อนคลายลงทันที

โฟมยิ้มขำไม่หาย ก่อนดึงสมุดกลับมาตรงกลางโต๊ะแล้วชี้ไปยังรายละเอียดงานต่อ

“เอาใหม่ ตั้งใจฟังหน่อย”

เธอใช้นิ้วเคาะหน้ากระดาษเบา ๆ

“งานส่งวันที่ 7 นะ ถ้าไม่เสร็จโดนหักคะแนนคู่แน่”

แม้จะพูดเหมือนดุ แต่สีหน้าของเธอยังคงดูอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายอย่างคนกำลังสนุก

นี่แหละนิสัยของโฟม ชอบแกล้งคน ชอบหยอกเล่น และชอบดูเวลาคนอื่นเสียอาการแบบไม่ทันตั้งตัวหลังจากนั้นเธอก็กลับเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง คอยอธิบายขั้นตอนการทำงานทีละส่วน แบ่งหน้าที่อย่างชัดเจน และช่วยสอนตรงจุดที่อีกฝ่ายยังไม่เข้าใจเป็นระยะ แม้จะมีจังหวะหลุดหัวเราะกับเหตุการณ์เมื่อครู่บ้าง แต่บรรยากาศการทำงานโดยรวมกลับลื่นไหลกว่าที่เธอคิดไว้มาก

บางที งานคู่ครั้งนี้อาจไม่ได้แย่เลยก็ได้