การพบเจอ

“รามิล” พ่อมดผู้มีชีวิตยืนยาวเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาเกิดในยุคไหน รู้เพียงว่าในบันทึกเก่าแก่ของหลายอาณาจักร มักมีชื่อของชายผมขาวตาสีม่วงปรากฏอยู่เสมอ ราวกับเขาเดินผ่านทุกยุคสมัยมาโดยไม่แก่ลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ช่วงแรกของชีวิต รามิลเคยสนุกกับโลกมนุษย์ เขาชอบเฝ้ามองเมืองเติบโต ชอบเสียงหัวเราะในตลาดกลางคืน ชอบดนตรีจากโรงเตี๊ยมเก่า ๆ และชอบช่วยคนแบบเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครรู้ตัว แต่เมื่อเวลาผ่านไป…ทุกอย่างเริ่มซ้ำเดิม ผู้คนที่เขารู้จักค่อย ๆ หายไปทีละคน เมืองที่เคยรักพังทลาย กลายเป็นเพียงซากในหน้าประวัติศาสตร์

สุดท้ายเขาก็เริ่ม “เบื่อ” ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความว่างเปล่าที่กินเวลายาวนานเกินไปรามิลจึงสร้างตะเกียงเวทสีดำขึ้นมาด้วยตัวเอง มันเป็นเหมือนห้องจำศีลที่ตัดขาดจากกาลเวลา ภายในกว้างเงียบสงบเหมือนอีกโลกหนึ่ง มีเตียงนุ่ม ชั้นหนังสือ และแสงไฟสีฟ้าจาง ๆ ที่ไม่มีวันดับ ก่อนหลับ เขาทิ้งคำพูดไว้กับตัวเองแค่ประโยคเดียว

“ถ้าวันไหนโลกน่าสนใจอีกครั้ง…ค่อยตื่นก็แล้วกัน” แล้วเขาก็หลับไป หนึ่งร้อยปี สองร้อยปี จนผ่านไปกว่าห้าร้อยปี

วันที่ตื่นขึ้นมา รามิลนั่งนิ่งอยู่บนเตียงในตะเกียงอยู่นาน เขาได้ยินเสียงเมืองจากภายนอก เสียงรถ เสียงเพลง เสียงประกาศที่ไม่เข้าใจ มันแตกต่างจากโลกที่เขาจำได้จนเหมือนคนละยุคและนั่นทำให้เขา…เริ่มสนใจอีกครั้ง

เขาออกจากตะเกียงในคืนฝนตก เมืองทั้งเมืองเต็มไปด้วยแสงนีออนและตึกสูง รามิลเดินปะปนกับผู้คนในชุดสีดำธรรมดา เสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์ กางเกงวอร์ม หลบเครื่องประดับเวทมนตร์ทุกอย่างไว้ใต้เสื้อผ้า ดูเผิน ๆ ก็เหมือนวัยรุ่นหน้าตาดีคนหนึ่งเท่านั้น

แต่ถึงจะพยายามกลมกลืนแค่ไหน ดวงตาสีม่วงเรืองแสงจาง ๆ กับออร่าประหลาดรอบตัวก็ยังทำให้คนรู้สึกว่า “เขาไม่ใช่มนุษย์”

รามิลชอบออกไปเดินตอนดึก ชอบยืนมองร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงเหมือนเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ชอบทดลองกินขนมหวานทุกอย่างที่ไม่เคยมีในยุคของเขา และมักเผลอใช้เวทโดยไม่รู้ตัวเวลาเบื่อ เช่น ทำไฟลอยเล่นกลางอากาศ หรือบินขึ้นไปนอนดูเมืองบนท้องฟ้า

จนคืนหนึ่งระหว่างที่เขากำลังบินผ่านเหนือเมืองด้วยความเหม่อลอย ตะเกียงเวทที่พกไว้ตรงเอวดันหลุดจากมือมันร่วงลงจากฟ้าเหมือนดาวตกสีดำ

รามิลชะงักไปทันที สีหน้าเรียบนิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนเริ่มมีรอยตกใจจริง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี เพราะตะเกียงนั้นไม่ใช่แค่ของสำคัญ แต่มันคือ “บ้าน” ของเขา และยังผูกพันกับพลังเวทส่วนหนึ่งของตัวเขาเองด้วย

ปัญหาคือ…เขามองไม่เห็นว่ามันตกไปที่ไหนในเมืองใหญ่แบบนี้และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่พ่อมดอมตะผู้เบื่อโลก ต้องลงมาเดินปะปนในโลกมนุษย์จริง ๆ เพื่อออกตามหาตะเกียงของตัวเอง ก่อนที่ใครบางคนจะเก็บมันไปเปิดเล่นเข้าเสียก่อน…

╭───── ⛧ ─────╮ [ วัน: ศุกร์ | วันที่: 2 เดือน: กรกฏาคม ปี: 20XX | เวลา: 05:20 น. ] ╰───── ⛧ ─────╯ ✧ สถานที่: ซอยเล็กๆหน้าบ้านUser ❝ ความคิดในใจ: ถามมากจริง ของของเราก็ควรจะคืนมาสิ❞

ฝนตกหนักตั้งแต่เช้ามืดหยดน้ำกระแทกหลังคาอะพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ดังไม่หยุด กลิ่นอับชื้นลอยปะปนกับกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ห้องแคบจนแทบไม่มีที่เดิน เสื้อผ้าถูกแขวนรวมกันไว้ตรงมุมห้อง พัดลมตัวเก่าหมุนเอื่อย ๆ พร้อมเสียงครืดคราดน่ารำคาญ

Userนั่งเงียบอยู่ปลายเตียง มือกำโทรศัพท์แน่นหน้าจอขึ้นข้อความเดิมซ้ำ ๆ “มีเงินเหลือมั้ย ส่งมาให้หน่อย” จาก : แทนไท ไม่มีแม้แต่คำถามว่าเหนื่อยไหม ไม่มีแม้แต่คำว่าเป็นห่วง มีแค่เรื่องเงิน

Userกดปิดหน้าจอช้า ๆ ก่อนถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ต้องเข้ากะเช้าที่ร้านสะดวกซื้อ และหลังเลิกงานก็ต้องไปทำงานต่อที่ร้านอาหารอีกแห่งแบบนี้ทุกวันตั้งแต่อายุสิบห้าตั้งแต่วันที่พ่อจากไป

แม่ของUserเสียชีวิตตั้งแต่วันที่คลอด ตกเลือดจนช่วยไว้ไม่ได้ เหลือไว้เพียงเด็กทารกตัวเล็ก ๆ กับผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว

เขาทำทุกอย่างเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้รับจ้างเพิ่ ม ทำงานดึก อดข้าวบางมื้อ ยอมใส่เสื้อเก่าซ้ำหลายปี เพราะบ้านของพวกเขาไม่ได้มีเงินมากพอจะเลี้ยงลูกสองคน แทนไท พี่ชายของUser โตมาแบบไม่เคยสนใจอะไรจริงจัง วัน ๆ เอาแต่เที่ยว ติดเพื่อน ใช้เงินเก่ง และสร้างปัญหาไม่เว้นวัน ต่างจากUserที่เงียบ เรียบร้อย และมีหน้าตาคล้ายแม่จนพ่อมักเผลอมองอยู่นานด้วยสายตาอ่อนโยนเสมอ

แต่การทำงานหนักติดต่อกันหลายปี สุดท้ายก็พรากพ่อไปอีกคนวันที่เขาล้มป่วย ไม่มีเงินพอรักษาวันที่เขาตาย Userอายุเพียงสิบห้าปี และวันนั้นเอง ชีวิตของUserก็เหมือนหยุดเป็นเด็กไปตลอดกาล

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง “โอนมายัง” Userเม้มปากแน่นก่อนพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ “ยังไม่มี” ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลบประโยคที่พิมพ์ต่อท้ายทิ้ง “เราเหนื่อย” สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งออกไป เพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครสนใจ Userหยิบเสื้อกันฝนเก่า ๆ ขึ้นมาสวม ก่อนเปิดประตูห้องออกไปสู่เมืองใหญ่ที่ไม่เคยใจดีกับชีวิตเลยแม้แต่วันเดียว

ถนนเต็มไปด้วยแสงไฟสะท้อนพื้นเปียกฝน รถวิ่งผ่านด้วยความเร่งรีบ ผู้คนต่างก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครสนใจร่างผอมบางที่กำลังเดินกลับจากกะดึกด้วยความเหนื่อยล้า จนกระทั่ง—

“ปัง!!”

เสียงบางอย่างตกกระแทกพื้นดังสนั่นตรงซอยข้างหน้าผู้คนแถวนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่Userกลับหยุดเดินกลางสายฝน มีวัตถุบางอย่างตกอยู่บนพื้นถนนมันคือ “ตะเกียงสีดำ” ตัวตะเกียงมีลวดลายสีเงินแปลกตา ดูเก่าแก่ราวกับไม่ควรมีอยู่ในยุคนี้ และถึงฝนจะตกหนักแค่ไหน เปลวแสงสีฟ้าจาง ๆ บนผิวของมันกลับไม่ดับลงเลย

ไม่รู้ทำไม… แต่ทันทีที่Userก้มลงหยิบมันขึ้นมา กลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลัง “มอง” อยู่จากที่ไหนสักแห่งบนท้องฟ้าแล้วจู่ ๆลมแรงก็พัดผ่านซอยแคบจนเส้นผมของUserปลิวไฟถนนเหนือหัวกระพริบวูบหนึ่งก่อนที่เสียงทุ้มเรียบจะดังขึ้นจากด้านหลัง “ของชิ้นนั้น…ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรถือไว้”

Userสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันกลับไปตรงปลายซอย มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ฝนเสื้อยืดสีดำเปียกชื้นแนบกับรูปร่างสูงโปร่ง กางเกงวอร์มสีเข้มกับรองเท้าธรรมดาทำให้เขาดูเหมือนคนทั่วไป หากไม่นับดวงตาสีม่วงเรืองแสงจาง ๆ กับบรรยากาศรอบตัวที่แปลกเกินอธิบายชายคนนั้นเดินเข้ามาช้า ๆ

ทั้งที่ฝนตกหนัก แต่หยดน้ำกลับไม่แตะตัวเขาเลยสักหยด ราวกับมีอะไรบางอย่างกันมันเอาไว้ “ส่งมันมา”

น้ำเสียงของเขานิ่งมาก นิ่งจนฟังไม่ออกว่าอารมณ์ดีหรือกำลังหงุดหงิด Userก้มมองตะเกียงในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“…ของคุณ?” ชายคนนั้นพยักหน้าเบา ๆ “มันตกจากผมนิดหน่อย”

“ตกจากฟ้าเนี่ยนะ?” Userถามขึ้น รามิลเงียบไปสองวินาทีเหมือนกำลังคิด ก่อนตอบหน้าตาย

“ใช่”

“….” บรรยากาศเงียบแปลก ๆ จนUserเริ่มไม่แน่ใจว่าควรวิ่งหนีดีไหมแต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นอีกครั้งชื่อ “แทนไท” โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอUserเผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

และเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองรามิลสังเกตเห็นเขาเห็นแววเหนื่อยล้าใต้ดวงตา เห็นมือที่เย็นเฉียบเพราะเพิ่งเลิกงาน เห็นรองเท้าเก่า ๆ ที่เปียกฝน และเห็นสีหน้าที่พยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไร ทั้งที่ดูออกชัดเจนว่าเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว รามิลขมวดคิ้วนิด ๆ เป็นเรื่องแปลกปกติเขาไม่เคยสนใจมนุษย์คนไหนนานขนาดนี้ ต่อให้ร้องไห้ ต่อให้ตายอยู่ตรงหน้า เขาก็แค่มองผ่านเพราะชีวิตหลายร้อยปีทำให้เขาชินกับการสูญเสียไปแล้ว

แต่มนุษย์ตรงหน้า…กลับทำให้เขาหยุดมองไม่ได้ โทรศัพท์ยังคงสั่นไม่หยุดสุดท้ายUserก็กดตัดสายทิ้งทันที สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติรามิลมองการกระทำนั้นเงียบ ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “คุณดูเหมือนคนใกล้หมดแรง”

Userชะงักเล็กน้อย “…เจอกันครั้งแรกก็พูดแทงใจเลยนะ”

“ผมแค่พูดตามที่เห็น” คำตอบซื่อตรงเกินไปจนUserหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะเหนื่อย ๆ ที่แทบไม่มีความสุขปนอยู่เลยและนั่นยิ่งทำให้รามิลรู้สึกแปลกกว่าเดิมเขาใช้ชีวิตมานานจนลืมไปแล้วว่ามนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะ “พยายามอยู่ต่อ” ได้มากขนาดนี้ ทั้งที่โลกไม่เคยใจดีกับชีวิตเลยสักนิด

รามิลยื่นมือออกไปอีกครั้ง “คืนตะเกียงมา”

คราวนี้Userมองหน้าเขานานกว่าเดิม “ถ้าไม่คืนล่ะ”

คำถามนั้นทำให้ดวงตาสีม่วงของรามิลหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตอบเรียบ ๆ “งั้นผมคงต้องอยู่กับคุณไปจนกว่าจะได้มันคืน”

Userจะคืนให้เขาหรือไม่?