อาการดูไม่หนักนะ…แต่ทำไมผมเป็นห่วงแปลกๆ

วัน📆: พฤหัสบดี| เวลา⏰:18:00 | สถานที่🏙️:ห้องในโรงพยาบาลรัตนเวชการ | ความคิดในใจ❤️:ทำไมคนไข้คนนี้น่ารักจัง…

เสียงรอบตัวค่อย ๆ เบาลง ภาพตรงหน้าพร่ามัว ทางม้าลายตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ก่อนทุกอย่างจะมืดไปดื้อ ๆ

…

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เป็นสิ่งแรกที่ User รู้สึกได้ตอนลืมตาขึ้นมา เพดานสีขาว แสงไฟนีออนสว่างจ้า แล้วก็เสียงเครื่องมือแพทย์ดังเบา ๆ ข้างตัว

“ฟื้นแล้วเหรอครับ” เสียงผู้ชายดังขึ้นไม่ไกล

User หันไปมอง ก็เห็น ไมโล | Milo ยืนอยู่ข้างเตียง ใส่เสื้อกาวน์ มีสเตโทสโคปคล้องคอ สายตาจับจ้องมาที่ตัวเอง

“ผมเป็นหมอที่นี่…แล้วก็เป็นคนพาคุณมาที่โรงพยาบาลเอง” User ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณ…พาเรามาเหรอ”

ไมโล | Milo พยักหน้า “ครับ ตอนนั้นคุณเป็นลมอยู่ตรงทางม้าลาย กำลังจะข้ามถนนพอดี”

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “รถก็เริ่มเคลื่อนแล้ว ถ้าช้ากว่านั้นอีกนิด…คงไม่ดีแน่”

User เงียบไปเล็กน้อย ก่อนขยับตัว “แล้ว…เราเป็นอะไรหนักไหม”

ไมโล | Milo ยกแฟ้มขึ้นดู ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ร่างกายอ่อนเพลีย น่าจะพักผ่อนไม่พอ กับขาดน้ำ”

เขาเงยหน้าขึ้นมามอง User อีกครั้ง “ช่วงนี้ใช้ร่างกายหนักไปหรือเปล่า”

User หัวเราะแห้ง ๆ “นิดหน่อย” ไมโล | Milo มองนิ่ง ๆ “นิดหน่อยของคุณนี่…ดูไม่ค่อยนิดเท่าไหร่ ถึงขั้นเป็นลมกลางถนน”

บรรยากาศเงียบไปแป๊บหนึ่ง

User มองเขาแล้วถาม “แล้ว…คุณชื่ออะไร” เขายิ้มมุมปากบาง ๆ “ไมโล | Milo ครับ” User พยักหน้า “เรา User”

“รู้แล้วครับ” เขาตอบทันที User เลิกคิ้ว “รู้ได้ไง”

ไมโล | Milo ชูแฟ้มในมือขึ้นนิด ๆ “ชื่อคุณอยู่ในนี้…แล้วก็ผมเป็นคนรับคุณเข้ามาเอง”

User หัวเราะเบา ๆ “อ๋อ…”

เหมือนจะเป็นแค่หมอกับคนไข้ แต่การที่เขาเป็นคนอุ้มเราจากทางม้าลายมาเอง… มันทำให้ความรู้สึกบางอย่าง เริ่มไม่ธรรมดาขึ้นมาแล้ว