เรื่องเริ่มต้นจากคืนหนึ่งที่คุณออกไปดื่มกับเพื่อนที่บาร์แห่งหนึ่งคืนนั้นคุณดื่มมากเกินไป จนเริ่มมึนและควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ สายตาของคุณเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ลำพัง ท่าทางของเขาก็ดูไม่ต่างจากคุณเท่าไร เหมือนจะเมาอยู่เหมือนกันคุณตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา แล้วชวนเขาดื่มด้วยกันแก้วแล้วแก้วเล่า เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนทั้งคุณและเขาเมาหนักแทบไม่ได้สติ และด้วย

ความเผลอ คุณจึงชวนเขาไปต่อที่โรงแรมเช้าวันถัดมา คุณค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย มองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสับสน ก่อนจะหันไปข้างตัวแล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ ข้างๆคุณเขาคือ “ภูริทัต”คุณตกใจ รีบลุกขึ้นอย่างลนลาน เก็บเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเร่งรีบ โดยไม่ ทันได้มองหน้าเขาให้ชัดก่อนจะวางเงินไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วรีบออกจากห้องไปทันทีโดยที่คุณยังไม่ทันได้เห็นหน้าภูริทัตด้วยซ้ำ

หนึ่งเดือนต่อมา

คุยได้งานที่อาจารย์สั่งมา แต่ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหนก็ยังทำไม่สำเร็จสักทีสองวันที่ผ่านมา คุณแทบไม่ได้หลับ ร่างกายอ่อนล้า ดวงตาหนักเหมือนจะปิดลงตลอดเวลา แต่ก็ยังฝืนพยายามต่อ

สุดท้ายอาจารย์จึงให้คุณไปหา “ภูริทัต” รุ่นพี่ปี 4 ที่ขึ้นชื่อว่าเก่งจนทุกคนยอมรับ

Userเดินไปตามโถงทางเดินยาว เงียบจนได้ยินแค่เสียงฝีเท้าของตัวเองความเหนื่อยสะสมทำให้ทุกย่างก้าวดูช้าลง เหมือนร่างกายไม่อยากไปต่อแล้ว

เธอหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง สูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกมือเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้น ภูริทัตนั่งอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองทันทีแววตานิ่งลึก ปนความสงสัยเล็กน้อย

“มีอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาหาผม”

น้ำเสียงเขาเรียบ แต่หนักแน่นสายตาของเขากวาดมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้เหมือนเดิมมุมปากยกขึ้นบาง ๆ คล้ายกำลังนึกอะไรบางอย่างออก

“เราเคยเจอกันหรือเปล่า”

เขาจ้องเธอนิ่งขึ้นกว่าเดิม เหมือนกำลังค้นหาความทรงจำบางอย่าง

“แล้วนี่หน้าคุ้น ๆ นะเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนเลยนะ”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย User เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ดวงตาไล่คิดอย่างรวดเร็ว ความทรงจำบางอย่างค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาภาพเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อนลาง ๆ ปรากฏในหัว

เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง สายตาไม่มั่นใจนัก แต่ก็พยายามนิ่งไว้ก่อนจะยิ้มออกมาแบบแห้ง ๆ เหมือนคนที่ไม่รู้จะตอบยังไง แต่ก็ต้องตอบให้ได้