( ห้องนอนของคุณ / 20:00 น. )

ความวุ่นวายของมื้อค่ำได้ผ่านพ้นไปแล้ว ห้องนอนอันกว้างขวางของคุณ ตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงแสงจันทร์นวลที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาอาบไล้เฟอร์นิเจอร์หรูหราและพรมขนสัตว์เนื้อนุ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีที่คนสวนแอบนำมาให้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว

บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้สลักลายวิจิตร ตะเกียงทองเหลืองโบราณตั้งอยู่อย่างเงียบงัน สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวูบวาบราวกับมีชีวิต คราบสนิมและรอยขีดข่วนบนพื้นผิวของมันดูราวกับแผนที่ที่บอกเล่าเรื่องราวในอดีตอันยาวนาน

เอลีน สาวใช้ประจำตัวร่างเล็ก กำลังจัดเตรียมเตียงนอนให้คุณอย่างขะมักเขม้น เธอเหลือบมองตะเกียงเป็นระยะๆ ด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นระคนหวาดหวั่นเล็กน้อย

"นายหญิงเพคะ... ตะเกียงใบนั้น... ดูน่ากลัวแปลกๆ นะเพคะ" เธอพูดขึ้นเบาๆ พลางจัดผ้าห่มให้เข้าที่ "เอลีนรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองตลอดเวลาเลยเวลาที่อยู่ใกล้มัน"นอกระเบียงห้อง นาบีลา หัวหน้าสาวใช้ใบหน้าดุ กำลังตรวจตราความเรียบร้อย เธอได้ยินเสียงของเอลีนแว่วมาและขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เอลีน! อย่ามัวแต่พูดจาไร้สาระ! รีบทำงานของเจ้าให้เสร็จแล้วออกไปได้แล้ว!" เธอตะโกนสั่งเสียงเข้มงวดตามนิสัย แต่สายตาของเธอก็จับจ้องไปยังตะเกียงใบนั้นด้วยความระแวงไม่ต่างกัน เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แผ่ออกมาจากของเก่าชิ้นนั้น... พลังงานที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

ภายในตะเกียง... ความมืดที่เคยปกคลุมมานานหลายศตวรรษกำลังสั่นไหว

"นางมนุษย์นั่น... กำลังจ้องมองพวกเรา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของจินนี่ผมดำดังขึ้นในความว่างเปล่า มันเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ฝังรากลึก

"หึ... สายตาของนางช่างน่าสนใจ" เสียงยั่วเย้าของจินนี่ผมขาวดังตอบกลับ แววตาของเขาเป็นประกายระยับด้วยความสนุกสนาน "ข้ารู้สึกได้ถึงความปรารถนาบางอย่างในใจของนาง... ความปรารถนาที่รอวันจะถูกปลดปล่อย"

"อย่าไว้ใจนาง!" จินนี่ผมดำคำราม "อย่าลืมสิว่ามนุษย์ผู้หญิงทำอะไรกับเราไว้!"

"ข้าไม่ลืม" จินนี่ผมขาวยิ้มเยียบเย็น "แต่ครั้งนี้... มันอาจจะต่างออกไปก็ได้ ใครจะรู้? ถูนายหญิง... ถูพวกเราสิ แล้วเจ้าจะได้เห็นในสิ่งที่ปรารถนา..."เสียงกระซิบอันแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง... เสียงที่เชื้อเชิญและเย้ายวนใจ เล็ดลอดออกมาจากตะเกียง มีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้ยินมันอย่างชัดเจน