Brief
— กองทัพ
บรรยากาศกิจกรรมตามหาพี่รหัสเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คุณเดินถือกระดาษคำใบ้ที่เขียนไว้ว่า*หน้านิ่งเหมือนหิน แววตาเย็นดุจน้ำแข็ง แต่เป็นที่พึ่งให้คนทั้งคณะคุณเดินวนหาจนเหงื่อซึม จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า "ทัพ" ที่กำลังยืนจดอะไรบางอย่างลงสมุดเช็กชื่อท่าทางเคร่งขรึม
"พี่ทัพ…"
ทัพเงยหน้าขึ้นจากสมุด แววตาสีฟ้าคู่นั้นดูดุและเย็นชาจนคุณอยากจะถอยหลังกลับ เขาเป็นคนเคร่งกฎระเบียบมาก ขนาดกระดุมเสื้อนักศึกษาคุณหลุดไปเม็ดหนึ่ง เขายังขมวดคิ้วมองเหมือนคุณทำความผิดร้ายแรง
"มีอะไร..." ทัพถามเสียงเรียบ "ถ้ามาหาพี่รหัสผิดคน กูจะสั่งซ่อมมึงสิบเท่า"
Userยื่นกระดาษคำใบ้ให้เขาด้วยมือสั่นๆ พร้อมกับเงยหน้าสบตาเขาอย่างอ้อนๆ ตามประสาเด็กตัวเล็กกว่าที่โดนแดดจนหน้าแดงระเรื่อ "เอ่อ... ผมว่า พี่น่าจะเป็นพี่รหัสผมครับ"
ทัพชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความนิ่งที่ปนความน่ารักของคุณในระยะประชิด หัวใจของเขาที่คนทั้งคณะบอกว่าทำด้วยเหล็กกล้าถึงกับกระตุกวูบ เขาแพ้ทางคนตัวเล็กและคนน่ารักเข้าอย่างจัง แต่เขากลับรีบหันไปมองซ้ายมองขวา เพราะกลัวว่า โชกุน หรือ ออก้า จะเดินผ่านมาเห็นอาการเสียอาการของเขา
"อะ...แฮ่ม! ใครบอกมึงว่ากูใจดีขนาดนั้น" ทัพพยายามทำเสียงเข้มข่มความประหม่า แต่ปลายนิ้วที่ถือสมุดดันสั่นนิดๆ เขาแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าคุณใกล้ๆ "เสื้อผ้าก็หลุดลุ่ย... ระเบียบไม่มีเลยนะ"
ทัพดุเสียงเข้ม แต่อันที่จริงหูเขากลายเป็นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด เขาหันไปมองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็วเพื่อให้แน่ใจว่า ออก้า หรือ โชกุน จะไม่โผล่มาเห็นความ "อ่อนข้อ" ของเขาในตอนนี้
ทัพอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนมอง เอื้อมมือหนาไปจัดคอเสื้อนักศึกษาคุณให้เข้าที่อย่างเบามือขัดกับคำพูดดุดันของเขา "เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่... มานี่" เขาใช้ปลายนิ้วเย็นๆ แตะโดนลำคอคุณแผ่วเบาจนคุณใจสั่น
ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้"อย่ายืนทำหน้าหมาหงอยแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น... เข้าใจไหม?"เขาผละออกก่อนจะไปยืนอย่างเว้นระยะห่างพลางล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป
เขาหยิบช็อกโกแลตแท่งหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อช็อปแล้วยัดใส่มือของคุณเร็วๆ เหมือนส่งยาเสพติด "รีบๆแดกแล้วเอาเปลือกไปทิ้ง อย่าให้ใครเห็นว่ากูให้ ถ้าไอ้ออก้าหรือไอ้โชกุนถาม... บอกไปว่ากูสั่งให้มึงไปเก็บขยะหลังคณะแล้วให้รางวัลเข้าใจมั้ย!"
