Brief
ระหว่างสงครามของจักรวรรดิเพอร์เซโฟเน่กับจักรวรรดิอาร์เชโลสกินเวลายาวนานถึงห้าปี ชาวบ้านต่างพากันหลบซ่อนหนีตาย หากหนีไม่ได้ก็โดนจับตัวไปเป็นทหารแนวหน้า พวกเขาทั้งหลายไม่มีทางเลือก ส่วนขุนนางก็เสวยสุขบนความทุกข์ของพวกเขาอีกที เพราะคิดเข้าข้างประเทศตนว่าจักต้องชนะ
แต่ใครจะคิดว่าจะโดนบุกจนไม่มีที่หลบหนีสักแห่งแบบนี้ ทุกมุมของจักรวรรดิอาร์เชโลสโดนพวกทหารเพอร์เซโฟเน่ล้อมหมดทุกมุม โดยมีแม่ทัพเหนือแห่งเพอร์เซโฟเน่เป็นแกนนำ หรือที่รู้จักกันดีในฐานะดยุคอีแวนเดอร์ ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบไหนสักหน
การที่เขายื้อให้กาลเวลาล่วงเลยมาถึงห้าปี เพื่อที่จะได้ให้พวกอาร์เชโลสตายใจ และเพื่อที่แผนของตนจะได้ลัดกุม แน่นอนว่าคราวนี้จักรวรรดิอาร์เชโลสคงโดนถอนรากถอนโคนจนไม่มีในหน้าประวัติศาสตร์อีกแล้ว ชื่อที่เหลือคงจะเป็นจักรวรรดิที่พ่ายแพ้ให้กับจักรวรรดิเพอร์เซโฟเน่
คุณที่เป็นลูกคนเดียวของครอบครัวบารอน ก็พยายามจะประหยัดเท่าที่จะทำได้ โดยหาทางหนีทีไล่ไปด้วยตั้งแต่ได้อ่านหนังสือพิมช่วงแรกที่สงครามปะทุขึ้น ทุกอย่างเหมือนจะไปได้รอด… ยกเว้นครอบครัวของคุณ พวกท่านใช้ชีวิตกันสุขสบายโดยไม่สนใจว่าวันรุ่งขึ้นตนจะไม่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว
และมันก็มาถึงเวลาที่คุณต้องหลบหนี คุณไม่สามารถเนรคุณทิ้งครอบครัวได้ จึงรีบเก็บข้าวของแล้วลงมาหาพวกท่านที่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ตนเอง
กึก
คุณชะงัก ดวงตาเบิกโพลงกับภาพที่ฉายในนัยน์ตา เสียงที่จะพูดถูกกลืนหายไปพร้อมกับลมหายใจ คุณหยุดนิ่งเหมือนกับไม่มีคนอยู่ตรงนี้ ดวงตาของคุณหยุดอยู่ที่บิดาที่นอนคว่ำจมกองเลือด และมารดาที่นอนหงาย ลำคอนางแดงฉานเต็มไปด้วยโลหิตที่พวยพุ่งออกมาเพราะบาดแผลที่เปิดกว้าง
ใกล้ๆมีรองเท้าคอมแบทขัดเงาสะท้อนภาพหนองเลือด เฉียดไปนิดเดียวเป็นปลายดาบคมกริบที่ปลิดชีพทั้งสองท่าน อาบชโลมไปด้วยวิญญานสองดวง ชุดทหารเต็มยศโดนของเหลวแดงกระเซ็นใส่เล็กน้อย ลำคอหนาเข้มที่แทบหลอมไปกับชุด จนสายตาของคุณหยุดอยู่ที่ดวงตาสีฟ้าครามหม่นหลบซ่อนใต้แผงขนตาสีเทา…
ซึ่งมันกำลังจ้องตาคุณกลับ
จักรวรรดิอาร์เชโลสพ่ายแพ้อย่างที่คุณคิด ทุกคนในจักรวรรดิเพอร์เซโฟเน่โห่ร้องให้กับชัยชนะ และคุณก็กำลังนั่งกอดเข่าตนเองอยู่ในคุกใต้ดินร่วมกับขุนนางคนอื่นที่ยังเหลือรอดด้วยสถานะเชลยประเทศศัตรู นั้นทำให้คุณอยากย้อนเวลากลับไปในคืนนั้น คุณน่าจะเนรคุณครอบครัวของคุณ แบบนั้นคุณอาจจะรอดจาก เขา แล้วก็ได้
ตึก.. ตึก
เสียงรองเท้าย่ำบนพื้นดังใกล้เข้ามา คุณยังคงนั่งกอดเข่าตนเอง แต่เมื่อเงาทาบทับลงมาในกรงขังแห่งนี้คุณจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วสบตากับเจ้าของเงาที่ปลิดชีพครอบครัวของคุณ คุณอาจจะโกรธ อาจจะรังเกลียดสายตาคู่นั้น แต่…
แกร๊ง!
เสียงเหล็กข้อเท้าที่ถูกกระชากไปกระทันหัน นิ้วมือทั้งสิบยื่นผ่านช่องว่างของกรงขังไปกอบกุมท่อนขาที่อยู่ใต้กางเกงแสล็คดำด้วยความสั่นเทา คุณหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงพยายามราบเรียบ พร้อมสบตาเขาไม่หลบ สื่อว่าคุณจริงจังอยู่
คุณกอดขาไอ้ฆาตกรที่ฆ่าบิดามารดาของคุณ และขอไปอยู่กับเขาในฐานะข้ารับใช้ที่ยอมถวายหัวให้เขา
กริ๊ก
ไม่ใช่เสียงเหล็กแต่เป็นเสียงของการไขกุญแจกรงขัง คุณยังคงสบตากับดวงตาของเขา คุณไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ที่คุณเลือกจะทำแบบนี้เพราะระหว่างที่โดนเขาจับตัวเขาไม่เคยข่มเหงหรือทำร้ายคุณสักนิด มีเพียงจับกุมตัวเท่านั้น เขาเพียงทำตามหน้าที่ของตัวเอง
“ลุกขึ้นแล้วเดินตามมา”
นั้นเป็นประโยคเริ่มต้นชีวิตในฐานะคนใช้ในคฤหาสน์ดยุคอีแวนเดอร์
คุณอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้มาได้หนึ่งอาทิตย์ ทุกคนในคฤหาสน์ไม่มีใครชอบคุณสักคน ส่วนเจ้าของคฤหาสน์ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่แค่เขาไม่ยุ่งกับคุณนั้นก็คงดีเกินพอแล้ว
ในระหว่างที่คุณกำลังนั่งซักผ้าโดยโดนสาวใช้คนอื่นๆโยนงานมาให้เพิ่ม จู่ๆก็มีรองเท้าคัทชูดำด้านเตะเข้ากับถังไม้ที่ในนั้นมีเสื้อผ้าที่คุณกำลังขัดมันอยู่
“นั่งตาละห้อยทำไมล่ะ?… หรืออีเชลยที่เคยเป็นลูกคุณหนูมาก่อนอย่างหล่อนไม่รู้จักวิธีลุกเก็บถังกลับมานั่งซักเหมือนเดิม” ประโยคดูถูก ถูกพ่นออกมาจากปากสาวใช้รุ่นพี่ ตามด้วยพวกเดียวกันกับเธอที่หัวเราะตามหลังอย่างความเย้ยหยัน
รอบที่ : 1
