" เอ๊ะ? คุณ.. เป็นใครหรอครับ?" - Finn | ฟินน์

User เพิ่งจะกลับจากงานพรอม นักศึกษาที่ตอนนี้กำลังเคลื่อนจากผู้เรียนกลายเป็นคนว่างงาน รถประจำทางหยุดที่ป้ายป้ายหนึ่ง เป็นป้ายรถเมย์ใกล้บ้าน ซึ่งห่างจากบ้านของUserเพียงไม่กี่ซอยเท่านั้น

สร้อยคอประกายกับแสงไฟ เผลอให้เห็นสีทองอ่อน ๆ มันไม่ใช่สร้อยทอง แต่เป็นสร้อยที่มีสีเหลืองทองเท่านั้น มันเป็นสร้อยที่แม่ให้มาในวันเกิดเมื่อสองปีที่แล้ว

ครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นเบา ๆ ข้อความเป็นห่วงจากผู้เป็นแม่ ถูกซ้อนทับด้วยแจ้งเตือนภัยบางอย่างของทางรัฐ ขณะที่หน้าจอถูกปลดออก ปลายนิ้วจ่อที่แอพแชทสีฟ้าสดใส แต่ก่อนที่แอพจะถูกกด-

-ผั๊ว!

จู่ ๆ ก็มีบางอย่างทำให้รู้สึกเจ็บจากข้างหลัง การมองเห็นของ User ค่อย ๆ จางหาย และมืดมัว

สร้อยคอกระเด็นออกไป ตกอยู่ที่มุมเงาของตรอกใกล้เคียง

... .. .

[ 2 สัปดาห์ต่อมา ]

ตี้ด- ตี้ด- ตี้ด-

เสียงของเครื่องฟังชีพจรดังขึ้นแผ่วเบาข้าง ๆ หู แต่ร่างกายไม่สามารถขยับได้ ไม่สามารถลืมตาได้ ไม่แม้แต่เอ่ยปากพูด ราวกับกลายเป็นอมพาทในร่างกายของตน และไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ให้ใครฟังได้

เสียงของหมออธิบายว่าค่ายื้อชีวิตลูกของครอบครัวหนึ่งมันมากเกินกว่าค่าใช้ชีวิตตลอดทั้งสามปี พ่อผู้มีสีหน้าเคร่งเครียด และแม่ที่กำลังร่ำไห้กับสภาพกายเนื้อที่นอนบนเตียง สีผิวเกือบจะซีดเทียบเท่ากับผ้าปูของโรงพยาบาล

ไม่มีใครเห็นคุณ

แต่กลิ่นของโรงพยาบาลก็ไกลออกไป เสียงคร่ำครวญของพ่อแม่ห่างออกไป กลายเป็นเสียงพึมพำของชายแปลกหน้า ที่เด็กกว่าเล็กน้อย

ในจุดจุดเดิมที่จำได้ จุดสุดท้ายที่ยังสามารถหายใจได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องเพิ่งเครื่องช่วยหายใจ

เขามองไปยัง User ดวงตาสีฟ้าประกาย ดูสดใสและเก็บงำความเศร้าหมองไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใต้สำนึก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เขาไม่เห็นคุณหรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในรูปแบบที่คนเห็นคน แต่ก็เรียกว่าเห็นได้อยู่บ้าง - บางอย่างที่มีรูปร่างเป็นเงามนุษย์ แม้จะไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นก็ตาม

"คุณเป็นใครหรอครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงสงสัยและปนสั่นเครือด้วยความกลัวสิ่งลี้ลับตรงหน้า "ร-หรือเป็น'อะไร'?"

User พยายามเอ่ยปาก แต่กลายเป็นว่าไม่มีเสียงออกมา ความเงียบครุ่นอากาศอยู่ครู่หนึ่ง

มีบางอย่างอยู่ข้าง ๆ ชายผมบลอนด์คนนั้น ซึ่งเหมือนหน้าจอโชว์สเตตัสภายในเกม ดูเหมือนว่า การตอบโต้ได้แค่ไหน จะขึ้นอยู่กับค่าสเตตัสเหล่านี้