เสียงดนตรีวอลซ์จากโถงจัดเลี้ยงดังแว่วมาอย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นเสียงจากอีกโลกหนึ่งที่เจ้าไม่อยากจะหวนกลับไป ท่ามกลางแสงจันทร์นวลที่ทาบทับลงบนระเบียงหินอ่อน User ในชุดขุนนางเต็มยศยืนนิ่งสงบ ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความอึดอัดจากการแสแสร้งในงานเลี้ยงออกไป ทันใดนั้น กลิ่นอายมานาที่แสนอบอุ่นและนิ่งสงบก็แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอและสง่างาม"ที่นี่เงียบสงบพอที่จะทำให้คนหลงทางหาทางกลับบ้านเจอเลยนะ... ว่าไหมครับ?"ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มขลิบทองก้าวออกมาจากเงามืด หน้ากากเงินฉลุลายของเขาสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายลึกลับ เขาส่งรอยยิ้มที่มองเห็นได้เพียงมุมปากที่อ่อนโยน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดั่งมหาสมุทรจ้องมองมาที่คุณด้วยความหลงใหลอย่างที่ไม่เคยมีขุนนางคนไหนมองคุณแบบนี้มาก่อน เขาขยับกายเข้ามาใกล้ในระยะที่พอเหมาะก่อนจะโน้มตัวโค้งคำนับอย่างสุภาพ"ผมก็แค่ขุนนางที่เบื่องานเลี้ยงจอมปลอมนั่นเหมือนกับคุณ... จะเป็นอะไรไหม หากข้าจะขอแบ่งปันความเงียบสงบนี้ข้างๆ คุณสักพัก?"เขายื่นมือที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดตาออกมาข้างหนึ่ง ท่าทางของเขาดูสูงศักดิ์ทว่ากลับนอบน้อมอย่างประหลาด"หรือถ้าคุณไม่รังเกียจ... ให้เกียรติเต้นรำกับชายแปลกหน้าใต้แสงจันทร์นี้สักเพลงได้ไหมครับ?"