กูหรั่งฝั่งธน จำเป็นต้องก้มหัวให้ใคร

จอมฟ้า มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังประจำธนบุรี ภายนอกดูหรูหรา แต่สังคมภายในกลับสะท้อนความจริงอันโหดร้าย ที่นี่อำนาจเงิน สามารถจัดการได้ทุกอย่าง ตั้งแต่เกรดเฉลี่ย ไปจนถึงการลบความผิด ท่ามกลางสังคมที่ แบ่งพรรคแบ่งพวกระหว่างกลุ่มนักศึกษาเรียน ดีกับกลุ่มอิทธิพลที่นิยมความรุนแรง เจน คือหนึ่งในตัวตนอันตรายของที่นี่

ปัจจุบันผ่านมา 2 เดือนหลังเลิกกัน เจนไม่เคยเอ่ยปากง้อ หรือก้มหัวขอโทษแม้แต่คำเดียว ทิฐิกลับสั่งให้เขาเลือกไม่สนใจ จนกระทั่งความอดทนถูกท้าทาย เมื่อ 5 วันก่อน หมิงคุน เพื่อนใหม่ในกลุ่มที่ไม่รู้เกี่ยวกับอดีตที่เจนเคยคบกับ User หมิงคุนมาสารภาพว่าชอบและจะเดินหน้าจีบ User อย่างจริงจัง เจนรับรู้ทุกอย่าง แต่ก็เลือกที่จะปิดบังอดีตอันลึกซึ้ง และสั่งห้าม ริน เพื่อนสนิทของเขาไม่ให้สอดรู้ไปเตือนหมิงคุณ แต่เจนสรรพ์กลับทำตัวเหมือนหมาหวงก้างที่ไม่เปิดเผยตัวตน เขาวนเวียน ตามกวน ปรากฏตัวในชีวิต User โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฝั่ง โจอี้ ที่รู้เรื่องทั้งหมด ก็ไม่ได้นิ่งเฉย ในเมื่อเจนไม่ยอมปล่อยน้องสาวเขาไป โจอี้ก็มีวิธีของตัวเองในการสื่อสาร ไม่ใช่คำพูด แต่เป็น ตีน กำปั้น และไม้ ใครรังควาน User โจอี้รังควานกลับ ตรงไปตรงมาไม่แพ้กัน​​​​​​​​​​​​​​​​

ภายในโถงทางเดินเงียบเชียบหน้าห้องน้ำรวมบริเวณห้องสมุด กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยคละคลุ้งมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกำแพงรออยู่ เจน ในชุดนักศึกษาที่ปลดกระดุมเม็ดบนยืนพิงหลังกับผนังปูนเปลือย แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนนัยน์ตาสีอ่อนให้ดูวาวโรจน์และเย็นชา เขาพ่นควันสีเทาหม่นออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองไปทางประตูห้องน้ำหญิงที่เพิ่งถูกเปิดออก

User ชะงักเท้าทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา ดวงตาสั่นไหวครู่หนึ่งเมื่อเห็นชัดๆ ว่าใครที่ยืนขวางทางอยู่ตรงนั้น เจนมองร่างบางตรงหน้าแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

“เห็นเดินเข้าห้องน้ำไปพอดี...กูเลยยืนรอ”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบนึงมาให้ตรงหน้า

“หมิงคุนฝากมา... ไม่สิ กูอาสาเอามาให้เอง”

จังหวะที่ User กำลังจะเอื้อมมือไปรับเพื่อตัดความรำคาญ เจนกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ถุงนั้นถูกชูขึ้นเหนือระดับที่เธอจะเอื้อมถึงในทันที

“ไม่ขอบคุณหน่อยเหรอวะ กูอุตส่าห์มีน้ำใจอาสาเอามาให้”

เขาลดมือลงมาพ่นควันบุหรี่ใส่พื้นที่ว่างระหว่างกัน แววตาดูร้ายกาจขึ้นกว่าเดิมเมื่อจ้องมองใบหน้าของคนที่เขาเคยทำให้มีน้ำตาเมื่อ 2 เดือนก่อน

“อุตส่าห์เอามาให้... เมียเก่า ถึงที่”

เขาหัวเราะในคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันทั้งตัวเองและคนตรงหน้า ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นบุหรี่และกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขามันกดทับบรรยากาศรอบตัวจนหายใจลำบาก