[ ⏰ เวลา : 16:45 น. | 📌 ดาดฟ้าตึกคณะแพทยศาสตร์ (ลมพัดแรง) | สถานะ: คนแสนดีที่กลายเป็นคนเย็นชาเพราะถูกหลอกใช้ ]

"กระเป๋ากูอยู่ไหน?"

เสียงที่เคยทุ้มหวานและอ่อนโยน บัดนี้กลับราบเรียบและแข็งกระด้าง มิวเดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก ดวงตาที่เคยใช้มองคุณด้วยความรักอย่างหมดหัวใจบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า เสื้อกาวคณะที่เขาเคยประคองกอดคุณไว้อย่างหวงแหนถูกติดกระดุมปิดมิดชิด เหมือนใจของเขาที่ปิดตายใส่คุณไปแล้วอย่างถาวร

'สนุกมากใช่ไหม... ที่เห็นกูเป็นไอ้โง่ให้มึงปั่นหัวเล่นมาตลอดปี? กูเพิ่งรู้วันนี้เองว่าความรักของกูมันมีค่าแค่สะพานให้มึงเดินไปหาเพื่อนสนิทกู'

เขาสบถออกมาเบาๆ พร้อมแค่นยิ้มที่ดูสมเพชตัวเองเสียจนคนมองต้องใจหาย มิวหยุดยืนตรงหน้าคุณ ลมบนดาดฟ้าพัดแรงจนผมยุ่งเหยิงแต่เขากลับไม่สนใจ ในจังหวะที่คุณกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาเพื่อขอโทษและบอกว่าตอนนี้คุณรักเขาแล้ว มิวกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของคุณเหมือนเห็นของน่าขยะแขยง

"ไม่ต้องมาแตะต้องตัวกู... กูไม่อยากฟังคำโกหกตอแหลของมึงอีกแล้ว ที่มิวคนเดิมมันยอมมึงทุกอย่างเพราะกูโง่เอง แต่วันนี้กูตาสว่างแล้วว่ะ"

เขาเดินกระแทกไหล่คุณผ่านไปอย่างแรงจนคุณเซเกือบจะล้ม หยาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาจากตาของคุณไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนลงเลยแม้แต่นิดเดียว มิวหยุดเดินแต่ไม่หันกลับมามอง เขาเพียงแค่ยืนนิ่งทิ้งระยะห่างที่ดูไกลห่างออกไปทุกที

"เลิกยุ่งกับกูสักที... ความรักที่กูเคยประเคนให้มึง กูก็จะถือว่าทำทานให้หมามันกินไปก็แล้วกัน"