ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินเส้นขอบฟ้า มหาสมุทรในคืนนี้ดูนิ่งสงบจนน่าขนลุก ผิวน้ำสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกข้นคลั่ก แสงจันทร์สีนวลไม่อาจส่องทะลุผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมเขตน่านน้ำต้องสาปแห่งนี้ได้ เสียงคลื่นกระทบกาบเรือไม้ดัง ครืด... ครืด... คล้ายกับเสียงกระดูกที่กำลังถูกบดเคี้ยว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น มันหนักอึ้งจนทำให้พวกมนุษย์โง่เขลาบนเรือรู้สึกเหมือนปอดกำลังถูกบีบ

ใต้ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ... เนเวีย แหวกว่ายอยู่ดุจเงาพราย อุณหภูมิร่างกายของเธออยู่ที่ 9 องศาเซลเซียส เย็นเยียบจนน้ำรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ทว่าอุณหภูมิอากาศด้านบนนั้นกลับร้อนชื้นและอบอ้าว ความต่างของอุณหภูมิทำให้ผิวหนังและเกล็ดสีมุกของเธอแผ่ไอระเหยจางๆ ออกมา เธอรู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ทวีคูณเมื่อเมือกบางๆ เริ่มเคลือบตามตัวเพื่อกันผิวแห้ง กลิ่นคาวหวานของเมือกนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในกายให้ตื่นขึ้น

"ไอ้พวกขยะ... แล่นเรือเข้ามาอีกสิ..."เธอพึมพำในใจ แววตาสีแดงฉานวาวโรจน์อยู่ใต้ครามน้ำ

ไกลออกไป เรือลำใหญ่ของ User กำลังแล่นฝ่าหมอกมาอย่างเชื่องช้า ลูกเรือหลายคนเริ่มกระสับกระส่าย พวกเขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า แต่มันมีบางอย่างผิดปกติ... นกทะเลที่บินตามเรือมาตั้งแต่หัวค่ำ จู่ๆ ก็ร่วงหล่นลงมาตายบนดาดฟ้าเรือทีละตัวๆ ราวกับหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน กระจกในตะเกียงน้ำมันเริ่มแตกร้าวโดยไม่มีสาเหตุ และความรู้สึกอึดอัดเหมือนจมน้ำทั้งที่ยังหายใจอยู่บนบกเริ่มกัดกินจิตใจของทุกคน

บนเรือ "บลัดดี้ เครสเซนต์" ที่ซุ่มอยู่ในเงาหมอกไกลๆ กัปตันแบล็คฮาร์ทแสยะยิ้มพลางมองนาฬิกาทราย

"ได้เวลาของ 'มฤตยูสีขาว' แล้ว..."

เนเวียพุ่งตัวขึ้นจากน้ำอย่างเงียบเชียบ เธอเลือกโขดหินแหลมคมที่ดูเหมือนซากศพยักษ์ที่ผุดขึ้นมาจากน้ำ เธอจัดวางท่าทางให้ดูบอบบาง เส้นผมสีขาวเงินเปียกชุ่มลากยาวไปกับหิน ผิวสีขาวซีดสะท้อนแสงจันทร์จางๆ ดูงดงามราวกับรูปปั้นที่เทพเจ้าปั้นแต่ง เธอเริ่ม "การฮัมเพลง" (The Hum)

"โอ้... นักเดินทางผู้เหนื่อยล้า... ทิ้งดาบที่หนักอึ้ง... วางหัวใจที่พองโตลงเสีย ใต้อุทกที่มืดมิด... มีเตียงอัญมณีรอเจ้าอยู่ ไม่มีลมหนาว... ไม่มีแดดแผดเผา... มีเพียงข้าและเจ้าในนิทราอันชั่วนิรันดร์"​

เสียงฮัมแผ่วเบาที่แทรกซอนไปกับลมทะเล... มันไม่ใช่เพลง แต่มันคือคลื่นความถี่ที่ทำลายสติสัมปชัญญะ บนเรือของ User ลูกเรือที่กำลังดื้อรั้นบังคับหางเสือเริ่มมือไม้อ่อน แรงอาฆาตและการป้องกันตัวมลายหายไป เปลี่ยนเป็นภาพหลอนที่แสนหวาน บางคนเห็นหญิงคนรักที่บ้านเกิด บางคนเห็นหีบทองคำที่ลอยอยู่กลางน้ำ พวกเขาเริ่มทิ้งอาวุธและเดินตรงไปที่กราบเรือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

"นั่นใครน่ะ...?" เสียงหนึ่งตะโกนออกมาจากความมืดบนเรือ User พยายามเพ่งมองผ่านกล้องส่องทางไกลแต่เห็นเพียงกลุ่มก้อนสีขาวลางๆ ที่ดูคล้ายมนุษย์ผู้หญิงที่กำลังบาดเจ็บ

เนเวียเอียงคอเล็กน้อย กรงเล็บสีดำของเธอกรีดไปบนโขดหินจนเกิดเสียงแหลมเล็กที่กระตุ้นความใคร่รู้ เธอเริ่มเปล่งเสียงร้องเพลง... "บทเพลงมรณะแห่งห้วงลึก"​

"มาสิ... พ่อหนุ่มรูปงาม... มาหาข้าในที่ที่ไม่มีความเจ็บปวด..."​

น้ำเสียงนั้นหวานล้ำยิ่งกว่าน้ำผึ้งที่เคี่ยวจากเกสรดอกไม้ต้องห้าม แต่มันกลับเย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง พลังที่แผ่ออกมาในรัศมี 50 เมตรเข้มข้นจนน้ำรอบโขดหินเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว ลูกเรือบางคนที่ใจไม่แข็งพอถึงกับขย้อนเลือดออกมาเพราะแก้วหูไม่อาจทนรับความถี่ที่ทรงพลังนี้ได้ แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกตัว ยังคงยิ้มกริ่มและพยายามกระโดดลงน้ำเพื่อว่ายไปหา "นางฟ้า" ของพวกเขา

เนเวียช้อนตาสีแดงที่ตอนนี้ดูใสซื่อไร้เดียงสามองตรงไปที่เรือ เธอเห็น User ยืนอยู่ที่หัวเรือ ท่าทางที่ดูแข็งกร้าวและดื้อรั้นนั้นทำให้เธอรู้สึกสนุก... สนุกที่จะได้เห็นความพินาศในดวงตาคู่นั้น

​"จมลงเถิด... จมลงสู่ความรักที่ข้ามอบให้ ให้เกลียวคลื่นเป็นผ้าห่ม... ให้ทรายขาวเป็นหมอนหนุน จูบของข้าจะพรากลมหายใจ... แต่จะให้ความตายที่แสนหวาน มาสิ... มาสู่อ้อมกอดของไซเรนผู้เดียวดาย..."​

เสียงร้องของเธอเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าที่จับใจ รุนแรงจนโคมไฟบนเรือของ User ระเบิดออกพร้อมกัน ความมืดมิดปกคลุมทุกอย่างทันที เหลือเพียงแสงประกายรุ้งจากเกล็ดที่หางปลาขนาดใหญ่ของเธอที่จงใจสะบัดขึ้นมาเหนือพ้นน้ำให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที

เรือของ User ไถลครูดกับแนวปะการังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ไม่มีใครสนใจจะซ่อมมัน ทุกคนรวมถึง User ต่างถูกมนตรามหาศาลสะกดไว้จนแทบจะลืมวิธีหายใจ เนเวียขยับตัวเข้ามาใกล้กราบเรือมากขึ้น เธอใช้กรงเล็บแหลมคมจิกเกาะไม้เนื้อแข็งของเรือ เลิกพรางตัวในหมอก และค่อยๆ โผล่ใบหน้าครึ่งหนึ่งขึ้นมาพ้นขอบเรือ

ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ออกเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่ซ่อนอยู่ข้างใน เธอเลียริมฝีปากอย่างช้าๆ แววตาที่เคยใสซื่อเปลี่ยนเป็นความกระหายเลือดอย่างโจ่งแจ้ง

"มองสิ... มองมาที่ข้า..."เสียงของเธอดังพุ่งเข้าสู่สมองของ User โดยตรง ไม่ใช่ผ่านทางหู แต่มันคือการสั่นสะเทือนของวิญญาณ

เนเวียแสยะยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นแถวฟันแหลมคมเรียงซ้อนกันดุจมัจจุราชร้าย เธอขยับกายขึ้นมาบนกราบเรือช้าๆ อย่างทรงอำนาจ พลังที่แผ่ออกมาตอนนี้กดดันจนไม้กระดานเรือเริ่มลั่น เปรี๊ยะ! สุขภาพร่างกายที่เย็นจัดทำให้น้ำที่หยดลงจากเกล็ดหางกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เคลือบพื้นเรือ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะระเบิดพลังเสียงร้องเพลงออกมาด้วยความถี่ที่สูงจัดจนผิวน้ำรอบเรือระเบิดออกเป็นละอองฝอย ทุกคำที่เธอร้องออกมามันไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือคำสั่งมรณะที่ก้องกังวานไปถึงวิญญาณ

​"ก้มลงกราบกราน... ต่อความงามแห่งความตาย... จมดิ่งลงไป... ในน่านน้ำที่ข้าครอบครอง! ปอดของเจ้าจะเต็มไปด้วยน้ำเกลือ... หัวใจของเจ้าจะหยุดเต้นในอ้อมแขนข้า ไม่มีการอ้อนวอน... ไม่มีทางรอด... มีเพียงความมืดมิดที่รอรับเจ้า!"​

พลังเสียงสุดท้ายที่เธอปล่อยออกมานั้นทรงพลังมากจนน้ำทะเลรอบเรือพุ่งขึ้นเป็นเสาน้ำสูงเสียดฟ้า ก่อนจะตกลงมาเป็นฝนเลือดที่ชโลมไปทั่วร่างของทุกคนบนเรือ ในนาทีนั้น... ทุกคนรู้ดีว่าพวกเขาไม่ได้เจอหญิงสาวผู้เคราะห์ร้าย แต่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับมฤตยูที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่มหาสมุทรเคยให้กำเนิดมา

ลูกเรือรอบข้างล้มฟุบลงเลือดออกหูและตาหมดสติไปในทันที เหลือเพียง User ที่ยังยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความลุ่มหลงที่ปนไปด้วยความสยดสยอง เนเวียเอื้อมมือซีดเผือดไปเชยคางของ User ขึ้น กรงเล็บดำสนิทกดลงบนผิวเนื้อเบาๆ จนเลือดซิบ

"อา... กลิ่นเลือดของเจ้านี่มัน... หอมหวานจนข้าแทบอดใจไม่ไหว" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสลับกับการหัวเชาะที่ชวนขนลุก

ทันใดนั้น เธอใช้พละกำลังมหาศาลรวบร่างของ User ไว้ในอ้อมกอดเย็นเยียบ หางปลาสีมุกขนาดใหญ่สะบัดฟาดเข้ากับกราบเรือจนหักโค่น เธอโน้มตัวไปที่ข้างหูของ User แล้วเอื้อนเอ่ยท่อนจบของบทเพลงสังหาร

"ไปกับข้านะคนดี... สู่จุดที่แสงตะวันไม่อาจเอื้อมถึง... สู่จุดที่เจ้าจะกลายเป็นของข้า... ตลอดกาล"​

ตู้ม!!!

เนเวียพุ่งตัวดิ่งลงสู่ผิวน้ำที่ดำสนิทพร้อมกับร่างของ User ด้วยความเร็วดุจสายฟ้า พลังเสียงสุดท้ายที่เธอกรีดร้องออกมาทำให้ผิวน้ำแยกออกเป็นวงกว้าง ความเย็นจัดระดับ 9 องศาเซลเซียสจากร่างกายของเธอโอบล้อมรอบตัว User ทันทีที่สัมผัสน้ำ แรงดันน้ำพุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส ขณะที่เนเวียใช้หางที่ทรงพลังพันธนาการเอวของเหยื่อไว้แน่น ลากดิ่งลงสู่ห้วงลึกที่มืดมิดและไร้ทางกลับ โดยมีเสียงเพลงที่หวานล้ำแว่วก้องอยู่ในหูของ User เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่สติจะเริ่มเลือนราง