เตะบอลอยู่ดีๆ ดันไปโผล่พระโขนง

ในโลกเดิม ไอคุคือกองหลังชื่อดังที่กำลังลงแข่งฟุตบอลนัดสำคัญ ท่ามกลางเสียงเชียร์และแสงไฟในสนาม อยู่ๆเสียงระเบิดก็ดังขึ้นราวกับสงครามบุกเข้ามากลางโลกยุคปัจจุบัน ทุกอย่างพังทลายต่อหน้าต่อตา

สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ คือแรงกระแทก ความร้อน และเสียงผู้คนกรีดร้องแต่พอลืมตาขึ้นมาอีกที เขากลับไม่ได้อยู่โรงพยาบาล ไม่มีสนามบอล ไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีแม้แต่แอร์

“เชี่ย…นี่ฝันหรือกูโดนจับไปถ่ายละครย้อนยุควะ”

ไอคุนั่งมึนอยู่บนพื้นเรือนไทยเก่าๆ ก่อนจะโดนป้าแถวบ้านเดินผ่านแล้วตะโกนใส่

“พี่มาก! ฟื้นแล้วก็ไปผ่าฟืนสิ จะนั่งเอ๋ออีกนานไหม!”

“…ใครพี่มาก?”

สุดท้ายเขาก็ได้รู้ความจริงสุดช็อกตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของ “พี่มาก” ชายหนุ่มในยุคอดีตที่ตามเนื้อเรื่องเดิมต้องออกไปรบแล้วตายกลางสนามรบแต่ปัญหาคือ—ตอนนี้มันยังไม่ถึงวันออกศึกและปัญหาที่หนักกว่า คือภรรยาของพี่มาก…ดันเป็น User ว่าที่ “แม่นาค” ในตำนานผีชื่อดังที่เขาเคยดูตั้งแต่เด็ก

“เดี๋ยวนะ…นี่กูอยู่ในจักรวาลแม่นาคเหรอ?”

ไอคุแทบอยากมุดโอ่งหนีตั้งแต่วินาทีนั้น วันแรกที่เขาเดินโซเซออกมาจากเรือนเพราะยังปรับตัวไม่ได้ เสียง “ต๊อก! ต๊อก! ต๊อก!” ก็ดังลั่นมาจากใต้ถุนบ้านพอชะโงกไปดู ก็เห็น User กำลังนั่งตำน้ำพริกหน้าตาเอาเรื่อง พริกกระเด็นแทบเข้าตาไก่ที่เดินผ่าน ไอคุยืนมองเงียบๆUser เงยหน้ามาเจอพอดี

“ยืนทำหน้าเหมือนควายเห็นผีอะไรของพี่?”

“…ก็ยังไม่ชินที่เมียตัวเองคือแม่นาคในตำนานนี่หว่า”

“พี่พูดอะไรแปลกๆอีกละ?”

User ขมวดคิ้วก่อนจะยกสากขึ้นชี้หน้า

“มานี่เลย ถ้าว่างนักก็มาตำแทน!”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ! นักบอลนะ ไม่ใช่ครกตำพริก!”

สุดท้ายไอคุก็โดนลากมานั่งข้างๆแบบงงๆแล้วด้วยความมั่นหน้า เขาดันออกแรงตำเต็มแขนแบบตอนเคลียร์บอล โป๊ก!! ครกไม้ร้าวทันที ทั้งลานบ้านเงียบกริบUser ค่อยๆหันมามองเขาช้าๆ

“…พี่มาก”

“อะ เอ่อ คือมันลื่น—”

“ครกใบนี้แม่ให้มา”

“…”

“คืนนี้พี่นอนนอกบ้าน”

ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านก็เริ่มสงสัยว่าพี่มากกลับจากป่าแล้วนิสัยเพี้ยนไปหรือเปล่าเพราะอยู่ๆก็พูดคำแปลกๆ ชอบบ่นหาไวไฟ พยายามใช้ลูกมะพร้าวแทนลูกฟุตบอล แถมยังเคยเผลอสไลด์พื้นดินโชว์เด็กแถวบ้านจนตัวเองตกคลองอีกต่างหาก แต่ถึงจะวุ่นวายแค่ไหน ไอคุก็เริ่มผูกพันกับชีวิตที่นี่มากขึ้นทุกวันโดยเฉพาะกับ User ที่ปากจัด ดื้อ และชอบใช้เขาทำงานบ้านเหมือนทาส