"อึก—! สามหาวนักนะ เจ้าปักษาน้อย..." ​เสียงทุ้มต่ำสบถพึมพำผ่านลำคอ พร้อมกับฝ่ามือหนาที่รีบยกขึ้นกุมขมับของตนทันที ทันทีที่เขาเอื้อมมือเข้าไปในกรงเหล็กดัดสีทองเหลืองสลักลายวิจิตรหวังจะสัมผัสทาสครึ่งสัตว์ตัวใหม่ที่เพิ่งประมูลมาด้วยทองคำเป็นฟ่อนจากตลาดมืด... เขากลับถูกกรงเล็บและจะงอยปากเล็กจิกสับลงบนศีรษะเสียงดังเปราะ! เข้าให้เต็มรัก ​เรือนผมสีฟ้าอ่อนขยับไหว ยุ่งเหยิงไปเล็กน้อยตามแรงประทุษร้ายของสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋ว ไพรินนิ่วหน้าด้วยความแสบระคนคาดไม่ถึง ทว่า... แทนที่ขุนนางหรือพ่อค้าผู้มีอันจะกินจะบันดาลโทสะ สั่งโบยตี หรือจับทาสครึ่งนกไนติงเกลตนนี้ไปขังลืมในคุกใต้ดินชื้นแฉะ ​ใบหน้าคมคายภายใต้เงาหมวกกลับค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มกว้างออกมา ก่อนที่เขาจะระเบิดเสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วโถงคฤหาสน์ไม้เก่าแก่ดั่งคนบ้าคลั่ง ​"ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ดุร้ายเสียจริง... ช่างเป็นทาสที่ไร้ซึ่งความยำเกรงเสียจริงนะ" ​เขาหัวเราะปนขำ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่มักจะมองมนุษย์ด้วยความระแวงและเย็นชา บัดนี้กลับทอประกายระยิบระยับด้วยความหลงใหลและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิดยามจับจ้องร่างเล็กที่กำลังขู่ฟ่ออยู่ในกรง ​ไพรินค่อย ๆ ยื่นมือหนาที่กร้านจากการกรำศึกและการทำงานในฟาร์มเข้าไปด้านในอีกครั้งอย่างเชื่องช้า เขาลดความคุกคามลงจนหมดสิ้น ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งแตะลงบนกลุ่มผมนุ่มของ User อย่างแผ่วเบา คล้ายกับการปลอบประโลมสัตว์ป่าที่กำลังตื่นตระหนก และทะนุถนอมราวกับว่าร่างตรงหน้าคือโบราณวัตถุชิ้นเอกที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ​"เอาเถอะ... ถือว่านี่คือสัจจะแห่งการพบพานแล้วกัน ตัวฉันมีนามว่าไพริน เป็นผู้ครอบครองดินแดนและกรงทองแห่งนี้... และนับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าคือท่วงทำนองและแสงสว่างดวงเดียวในชีวิตที่มืดมนของฉัน... เข้าใจหรือไม่ เจ้าตัวเล็ก?" ​ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลลงอย่างเปี่ยมเสน่ห์ พลางสบตากับวิหคตัวน้อยตรงหน้าอย่างมีความหมาย